Mijn overdenkingen

In Vrede Vrij Zijn

121314 047 Gisteren kwam ik ‘m tegen op Facebook, de ‘Loesje’ met de tekst: “De beste manier om doden te herdenken is nooit meer een nieuwe oorlog beginnen”. IJzersterk vind ik ‘m en ik zette deze dan ook op mijn fb-prikbord. Toch lijkt het dat vechten en elkaar afmaken omdat men er een andere religie, geaardheid, huidskleur of idee├źn op na houdt gemakkelijker dan elkaar te accepteren, respecteren of te tolereren. Ben je anders qua 1 van de eerder benoemde dingen dan zou dat toch niet uit moeten maken?

Het zal een jaar of 18 geleden zijn op 4 mei. Mijn buuf kwam bij me toen ik net uit het werk kwam. Of ik plannen had voor die avond. Er zou een film op tv komen die ik nog niet had gezien, dus ik zou thuis zijn. Ze vroeg of ik op haar jongste zoontje van 7 wilde passen, want dan kon zij met haar zoon en dochter naar de dodenherdenking, ze zouden wel om half negen terug zijn. Ik vond het prima en mijn buurjochie kwam vlot daarna bij me. Hij vroeg zich af waarom hij niet mee had gemogen en ik antwoordde hem dat zijn moeder hem over een paar jaar wel eens mee zou nemen, maar dat hij daar nu nog te jong voor was. Ik wilde de tv wel aandoen en dan gingen wij de grote kijken op tv. Hij was nieuwsgierig en we keken naar de dodenherdenking op De Dam. Hij kwam met vragen als waarom het was. Geduldig en zo veel mogelijk in kindertaal probeerde ik hem uit te leggen dat het was om de mensen die dood waren gegaan in de oorlog te herdenken. Dat die mensen juist gevochten hadden in de oorlog om ons land te bevrijden van de Duitsers. Hij wilde weten wie de Duitsers allemaal hadden vermoord dan. Daarop vertelde ik hem over de Joden. Zijn volgende vraag was wie de Joden waren. Bewust liet ik het bij mensen met een ander geloof. “Ja maar van binnen zijn we toch allemaal gelijk? Dat zegt mama altijd”, zei hij. Ik knikte, dat is ook zo. Opgetogen zei hij: “Ik heb een vriendje op school en die is heel bruin, maar hij is wel mijn vriendje. Want we vinden heel veel dezelfde dingen leuk!” “Dat is ook normaal”, zei ik. “Ja, ik ga hem toch niet plagen omdat hij bruin is?”, vroeg hij. “Nee”, zei ik, “Dat zou niet normaal zijn.” Hij knikte en ging verder en vertelde dat zijn broer vroeger ook wel met soldaatjes speelde, maar hij niet, want hij vond dat helemaal niet leuk om anderen dood te schieten. Als hij ruzie had dan ging hij erover praten en schudde hij de hand en dan was het weer goed! Ik stak mijn duim op en wilde hem een hand geven om te laten zien dat hij goed bezig was. Zijn antwoord hierop was kinderlijk eenvoudig: “Nee Dyez, wij hebben toch niet ruzie, dan hoef je me geen hand te geven!” Ik trok mijn hand terug en gaf hem gelijk. “Eigenlijk wil ik liever nog een beetje cola Dyez”, hoorde ik naast me. Ik moest lachen en stond op en haalde 2 glazen cola: “Dan gaan we proosten, omdat we zo’n goed gesprek hadden!” Daar ging hij mee akkoord.

We zijn al heel lang geen buren meer, maar een enkele keer heb ik wel contact met mijn voormalige buuf. Haar zoon is inmiddels een respectvolle jonge vent. Ja, zij was streng maar rechtvaardig. Het heeft deels met je opvoeding te maken hoe je opgroeit. Vergeet niet, de grootste, idiootste en gevaarlijkste dictators of leiders zijn vroeger ook kleine schattige baby’s geweest. Net als jij en ik. Je komt blanco ter wereld, in de basis zijn we dus best gelijk. Daarna komen de opvoeding, het leven en ook je geestelijke gesteldheid bepalen hoe je gaat worden. Ouders zijn toch in eerste instantie de voorbeelden van de kids. In hun prilste jaren hebben ze daar ook het meest mee te maken. Vanaf de schooltijd komen de vriendjes en vriendinnetjes. ‘Stoer’ komt sterker over dan ‘Lief’. Kinderen scharen zich sneller achter de ‘stoere’, want die willen niet de dupe of gepest worden, van die ‘sterkere’. Ook de tv laat veel kinderseries zien waarin ‘stoer’ en ‘vechten’ centraal staan. Nu is het wel vaak zo dat de helden in die series vechten tegen het kwaad, maar als de kids het na gaan doen moet er toch gevochten worden. Met het lieve ben je vlotter klaar natuurlijk, en het is ook saaier. De held zijn wordt nu eenmaal minder vlot aan lief gekoppeld. Dan denk ik aan de oorlogen die er nu zijn. Er zijn heel wat kinderen die in oorlogsgebieden leven. Die krijgen zo slechte voorbeelden. Wat gaan die later doen? Gaan ze het niet zo doen als hun voorouders en willen ze in vrede leven? Of nemen ze in het ergste geval wraak?

Zelf denk, maar zeg ik ook vaak “Respecteren valt te leren”. Wat ik daar nog even aan toe wil voegen, “Respect verdien je, dat hoor je niet af te dwingen!” Dan schieten de woorden van mijn 7 jarige buurjochie me weer te binnen “Ja maar van binnen zijn we toch allemaal gelijk? Dat zegt mama altijd”, en dan vraag ik me af of juist die dingen nu zo moeilijk zijn om door te geven in welke cultuur ook aan de kinderen, de volgende generaties dus? Ouders, waar ook ter wereld, willen toch eigenlijk het beste voor hun kinderen? Wat zou het dan heerlijk zijn als we dat als erfenis aan de generaties na ons doorgeven, een veilige wereld, maar nog meer: dat ze in vrede vrij kunnen en mogen zijn!

2 Comments

    • Dyez

      Ja ok├ę, maar daar horen we elkaar toch niet op te beoordelen, die buitenkant? Nick gaf me net een mooi antwoord toen ik mijn slecht gef├Ânde kapsel liet zien en vroeg of ik zo mee kon. Hij zei: “Joh, het maakt mij niet uit hoe jou haar zit!” ­čśÇ

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.