Week 3


Eigenlijk had ik een zeer relaxte week. Dat is in andere jaren wel anders geweest zo aan het begin van het jaar, dan liep ik vaak aan het begin van het jaar somber rond, maar nu niet. Volgens mij heeft dat alles te doen met mijn werk. Ik ben echt op mijn plek.

Maandag was ik vrij en ik bedacht om de boel even schoon te maken. Nu had dit best wel een vreemde reden, want ik zocht mijn puntenslijper. Waarom die puntenslijper zo belangrijk was zul je denken. Wel, op mijn werk ben ik besmet geraakt met het kleuren. Gewoon in kleurboeken. Om eerlijk te zijn heb ik dat wel eens gemist sinds mijn kinderjaren. Toch vind ik de kleurboeken voor volwassenen niet echt de moeite waard, dus die heb ik nooit aangeschaft. Ik keek op het www en daar kan ik uitdraaien wat ik wel leuk vind. Om het kind in mij te verrassen begon ik daarom met mijn jeugdheldin, Heidi!

Dat kleuren dat ontspant trouwens als een malle. Met mijn koptelefoon op zat ik flink te genieten. Ik moest lachen om een uitspraak die ik vaak te horen heb gekregen, “Dyezzie kan maar niet volwassen worden.” Opeens wist ik, wat zal men jaloers zijn (geweest). Ja, ik hou het kind in mij hoog, en waarom niet? Kinderen staan doorgaans onbevangener in het leven, en ik denk dat dat belangrijk is. Het maakt je nieuwsgierig en dat zet door om achter een antwoord te komen. Kinderen veroordelen ook minder snel. Dat is ook iets waar je je voordeel mee kunt doen.
Daarnaast, hoe vaak wordt in een therapie wel niet gevraagd wat als kind je droom was. Of zegt men om je innerlijke kind te omarmen. Kortom, zaken waar ik min of meer een gave in heb.
En daar zat ik dan met mijn Heidi kleurplaat. Hoe meer kleur erop kwam, hoe gelukkiger ik werd.

Op donderdag was ik weer vrij. De laatste tijd is er veel te zien en te lezen over de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. Ze heeft zelfs een Netflixserie en dus besloot ik dat eens te gaan kijken. Ze was bij gezinnen in Amerika (waar anders) en binnen de eerste 10 minuten wilde ik al stoppen met kijken. Toch keek ik verder. Met alle respect voor haar, maar ik kon er niets mee. Daar kwam die overdreven (maar standaard) reactie bij van die Amerikaanse familie. Huilen bij het afscheid nemen van spullen. Dan ook spullen bedanken voor de diensten die het je bewezen heeft, voor je het weggooit. Ik ben hier echt te nuchter voor. Voor iedereen die er iets aan heeft is dit natuurlijk geweldig. Het is een lievere manier van hoe ik heb leren opruimen. Het gaat niet leuk zijn, maar als je het nog niet hebt meegemaakt, dat komt nog wel.

Hoe ik heb leren opruimen was namelijk toen mama haar huis leeg moest. Daar werd ik met de neus op de feiten gedrukt op hoe vergankelijk het leven is. We hebben veel spullen die ons het leven gemakkelijker kunnen maken, maar heb je alles (nog) wel nodig?
Zelf heb ik genoeg kleren, maar ik heb nog maar een derde van wat ik ooit had. Toch heeft dit een voordeel. Hoe meer je hebt, hoe moeilijker het is om een keuze te maken wat je aan gaat trekken. Kortom, je bent sneller tevreden als je minder hebt. Dat is positief!
Dan de boekenkast. Onlangs schreef ik al, ik heb het boek Judas uit de bibliotheek gehaald. Bewust niet gekocht, want daarna staat het te verstoffen in de kast. Ik zie mezelf dat boek niet jaarlijks gaan lezen namelijk. Dat is realistisch.
Wat ik bij mama tegenkwam, maar wat ik zelf niet heb, kaarten. Geboortekaarten, kerstkaarten, trouwkaarten en rouwkaarten. Ik heb goed gekeken, maar mijn geboortekaartje zat er niet tussen, die had ik wel willen hebben. De rest heb ik allemaal weg gegooid. Dat doe ik thuis ook. Tenzij er een foto op staat, die scan ik eerst in. Oké ik gooi het wel pas weg als de dag geweest is.
Voor mij is dit de beste les in opruimen ooit geweest. Het is doorgaans niets anders dan materie. Je kunt het wel bewaren, maar hey, tegen de tijd dat het waarde heeft en het bij “Tussen Kunst & Kitsch” op de tafel ligt, ben jij al een paar eeuwen niet meer op deze wereld.

Overigens, ik heb mijn puntenslijper weer gevonden, die lag gewoon op zijn plek in de knutselbak. Wat ik mezelf echter nu wel realiseer…. Ik heb de komende twee weken vakantie. Door mijn bovenstaande tekst heb ik opeens zin om te ruimen! Dat ga ik dus maar eens doen. Want…. “Ruimte in je huis, is ruimte in je hoofd!” Het kind in mij wordt, bij het idee alleen al, gek van geluk! Ik word dan komende week wel een jaar ouder, maar dus ook weer een stuk jeugdiger. Laat ik eens een Zwitserse Jägerthee gaan maken, dat komt mij en mijn innerlijke Heidi helemaal ten goede!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.