Wat Alcohol Met Een Kind Kan Doen

Eye 001O ik ben echt geen heilige als het gaat om alcohol, ik lust heus wel een lekker drankje, en ik ben ook heus wel eens te dronken geweest. Toch heb ik geen probleem met alcohol, een kater is voor mij genoeg om me te straffen en me te laten beseffen hoe achterlijk stom ik ben geweest. Ik heb mijn les qua alcohol namelijk al jong genoeg geleerd.

Mijn moeder kon namelijk niet wat ik wel kan. Mijn moeder kende geen maat qua alcohol en dronk dagelijks. Niet dat ze iedere dag laveloos was, maar ik vertrok als tiener op tijd richting mijn slaapkamer om de glazige ogen van haar maar niet te hoefen zien. Mijn schaamtegevoel was groot, eigenlijk enorm groot.
Als kind viel het me nog niet op, maar toen ik tiener werd begon het me op te vallen. Dat kon ook niet anders, want familie en vrienden van mijn ouders spraken niet naar mijn vader uit dat ze te veel had gedronken, maar naar mij. Dat vond ik erg! Het maakte dat ik soort van verantwoordelijkheidsgevoel op me nam over haar drankgebruik. Gaf mijn vader ’s avonds les en was er een verjaardag dan ging ik mee. Men noemde me erg familiar, maar ik ging gewoon mee om haar in de gaten te houden qua drank. Kwam de fles dan weer de kamer in, dan schudde ik zachtjes nee naar de gastvrouw. Dat zag mijn moeder eens en was woedend op me. Wat ik wel niet meende en zij kon dat zelf wel bepalen. Dit gebeurde niet thuis, maar daar op de verjaardag. Na de tijd kreeg mijn vader ervan langs, dan had hij dat zo geregeld. Om de boel te sussen werd dan tegen me gezegd dat ik me daar niet hoefde te bemoeien, want mama wist wel wat ze deed.
Vriend(inn)en nam ik niet graag mee naar huis en al helemaal niet in de weekenden, waar de alcohol tussen de middag al tevoorschijn kwam om het weekend te vieren. Ik werd een eenling genoemd. Ook dat was niet het geval, ik wilde dit niet aan anderen laten zien, ik schaamde me.

Eenmaal uit huis werd het rustiger voor mij, want ik had er minder mee te maken. Ik kwam in contact met Melle en wij kregen een hechte vriendschap. Als ik dan weer bij mijn ouders was geweest en mijn vader bracht me thuis dan liep ik daarna meteen door naar Melle. Dan stond ik weer met de tranen in mijn ogen voor zijn deur en het enige wat hij zei was ‘Alweer?’ Echt, ik heb Melle menig keer zeiknatte schouders bezorgd door mijn tranen.
Toch dronken Melle ook wel, maar we wisten onze grens wel. Ook dat ging wel eens mis en dan was ik vervolgens woedend op mezelf, want hoe kon ik?! Melle leerde me dat het niet erg was, maar dat ik op moest letten dat ik het niet dagelijks nodig had.

Ik heb er verschillende keren ruzie met mijn vader over gehad. Volgens mijn vader lag mijn moeder dan met migraine op bed en ik zei scherp: ‘Echt niet, dat is een kater!’ Dan was hij woest, maar wist heus dat ik gelijk had. Of de keer dat hij ons ophaalde en ze te veel had gedronken en hij had gevonden dat ik daar op had moeten letten. Ik gaf aan dat ze oud genoeg was om dat zelf te doen en ik me de ervaringen van vroeger niet weer op de hals haalde. Het was tenslotte haar eigen verantwoording en niet de mijne!
Ook bleef ik wel eens tijdje weg, dan kwam ik een fiks aantal weken of maanden niet langs. Gewoon omdat ik geen zin had in die ergernis. Ik besprak het dan met haar en dan beloofde ze beterschap, maar dat bleek vaak voor even.
Ik was een jaar of 25 toen ik naar mijn vader opperde dat mijn moeder misschien eens hulp moest zoeken tegen die verslaving. Sterker nog, ik had alles zelfs al uitgezocht. Dacht ik dat hij dat fijn vond, dat was niet het geval. Hij werd woest! Toch durfde ik nog in te brengen dat ik dit juist uit houden van had gedaan. Nee, dat was ook niet nodig. Woedend liep ik later weer bij Melle binnen, die zijn schouders ophaalde en zei: ‘Ze ontkennen het of jij overdrijft?’
Nee, ik overdreef niet. Als er te weinig wijn bleek te zijn en de winkels waren dicht, dan moest er bij de buren gehaald worden. Als er 2 flessen stonden op vrijdag, dan moest er nog even een doosje gehaald worden. En als men mij vroeg wat mijn moeder dronk was mijn antwoord: ‘Koffie, soms thee, bij de lunch melk, ’s morgens vers gepest sap, wijn, rosé, sherry, port en bier.’ Ik realiseerde me ook, de eerste vier was overdag. Qua diner, ’s avonds, met of op bezoek dan was het altijd alcohol. Wat ik opeens besefte, ik kon mezelf mijn moeder niet eens op zo’n moment herinneren met frisdrank! Nou goed, op bezoek of met bezoek dan nog wel koffie. Ik heb bewust wel eens geen wijn of bier in huis gehad, maar dan voldeed de fles likeur die in de kast stond wel. Dan heb je het dus echt nodig! Melle gaf toe, er was duidelijk een probleem. Niet alleen mijn moeder stopte dat weg, maar mijn vader dus ook.

Gek genoeg, mijn moeder raakte bij mij nooit dronken van de Glühwein. Nee gek he, als ik wist dat ze zou komen dan maakte ik de glühwein al, want de kruiden moesten natuurlijk intrekken. Maar ik bracht het doodleuk eerst aan de kook, zo vervloog de alcohol. Doordat ik het zelf maakte viel dat niet op en hadden we het ook echt leuk. Want ik vond mijn moeder leuker als ze nuchter was dan met drank op.

En zo zat ik van de week foto’s te sorteren. O ik kwam meerdere foto’s tegen waar ze had gedronken, want ik ken die blik. Ik was er bijna doorheen toen ik nog een mapje tegenkwam met vakantiefoto’s van mijn ouders. Opeens zag ik twee foto’s en merkte hardop op dat ze weer eens dronken was daar. Mike vroeg of hij die foto’s mocht zien en ik schoof ze door. Hij wilde weten waarom ik daar moeilijk over deed, want ze had het toch naar haar zin? Ja natuurlijk, dat ziet iedereen op die foto’s, maar ik weet de pijn en het verdriet dat erachter zit die ik erdoor heb gehad, de ellende die het met zich meebracht. Die 2 foto’s bracht dat alles voor mij in beeld. Ik kon het niet en werd weer boos door naar die foto’s te kijken. Daarom kon en wilde ik ze niet bewaren en heb ze weg gegooid.

Het alcoholgebruik van mijn moeder heeft me door de jaren heen zo ontzettend veel pijn gedaan. Ik hou van haar, maar waarom moest die alcohol? Het heeft zo veel kapot gemaakt, tot aan haar huwelijk aan toe. Het maakte haar ook eenzaam, want familie en vrienden bleven weg. Ja ze kon rake opmerkingen maken! Later kwam ik wel eens terug op terug op nare opmerkingen die dan gezegd waren. Vaak was het mijn gewicht of dat niet zo ruim bij kas zat. Dan zei ik dat het me pijn had gedaan. Ze begon te lachen en wuifde het weg met ‘Joh ik had te veel gedronken!’ Ja juist…

Wat geweest is, is geweest. Dingen die zijn gebeurd, zijn gebeurd. Daar kan niemand iets aan veranderen, ik ook niet. Ik hou van mijn moeder. Gelukkig zijn de mooie herinneringen in de meerderheid. Ieder mens maakt fouten in zijn/haar leven en ik heb haar dit heus vergeven.

Waarom ik dit schreef is omdat ik het eens van me af wilde schrijven. Wat ik mee wil geven, heb je kinderen en hou je van een drankje? Geniet dan ook, maar drink met mate. Je moet er toch zeker niet aan denken dat je kind een verhaal als dit over jou had schrijft?

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.