Vergissen Is Menselijk….

zoisdat
Sinds een tijdje heb ik weer contact met Gideon en Ed. Het waren vrienden van mij Remi, Melle en mij, ook Partick zat erbij, maar we weten niet waar die beland is. Destijds heb ik zelf het contact met Gideon en Ed verbroken. Nadat Remi was overleden aan kanker en Melle een paar jaar erna aan Aids. Van Melle was het helemaal zijn eigen schuld dat hij was overleden, daar konden ze geen medelijden mee hebben. Dat voelde misselijkmakend en als een klap in mijn smoel. Ik ben direct opgestaan, heb gezegd dat ik geen contact meer wilde en ben vertrokken. Misschien kort door de bocht, maar ik laat de mensen die dicht bij me staan niet beledigen en al helemaal niet als ze het zelf niet meer kunnen horen en zichzelf niet meer kunnen verdedigen!

Er kwam dus weer contact en we hadden wel eens zitten chatten, een beetje hallo en hoe is het, maar Melle en Remi werden niet besproken. Gideon en Ed zijn al 24 jaar bij elkaar en ze wonen inmiddels al jaren in het Zuiden des lands. Vanmorgen las ik het bericht dat ze vandaag naar Den Haag gingen en zondag weer naar huis zouden gaan. Of wij, jawel Mike was ook uitgenodigd, zin hadden om af te spreken. Mike meldde vanmorgen echter dat hij ziek thuis bleef, dus die zou al niet meegaan. Ik was wel nieuwsgierig, maar een sceptisch gevoel overviel me ook. Ik besloot ze het voordeel van de twijfel te geven. Iedereen verdiend toch ook een tweede kans? Ik had de kapper gebeld en besloot dat ik daarna wel even de Grote Markt op kon om iets met ze te gaan drinken. Ik kreeg vlot antwoord, en we spraken af om 16:00 uur.

Ik was echter vlot klaar bij de kapper en besloot om te kijken of ze er al waren. Ja, dat waren ze. Ze waren zo blij om me te zien en ik kreeg van beide een dikke knuffel. Dat had ik vroeger nooit met ze gedaan en dat voelde dan ook apart. We zaten en al was ik van plan iets warms te bestellen, ik bestelde een cola light. Het was een gevoel. Zij bestelden een rode wijn, en vonden het flauw dat ik niet meedeed. Ik heb een eerlijk excuus, ik zit aan de medicijnen, oja dat was ook zo, dat hadden ze gelezen op fb! Onze drankjes werden gehaald en Ed zei dat ik wel dikker was geworden, daar moest ik wel om denken. Gideon was het roerend met hem eens en vertelde welk dieet het beste kon doen. Eh ja, was ik vroeger onzeker, dat is weg. Ik vond dit niet tof en al helemaal om mee te beginnen, dus ik zei alleen, “Dat is aan mij en mij alleen om te bepalen, een ander heeft me maar te accepteren om hoe ik ben en zeker om hoe ik eruit zie!” Beide heren waren even stil. Zij waren ook veranderd trouwens. Zij waren dan mager te noemen, maar zagen er duidelijk ouder uit. Wat dat aanging was de tijd mij beter gezind geweest. Nee, dat zei ik niet. Onze drankjes kwamen. En Gideon zei, “Zo zeg, daarin ben je veranderd.” Ja wat dacht hij dan, ik heb ook geleerd in het leven.

Beleefd vroeg ik hoe het verder met ze ging, wat ze nu deden en wat ze in Den Haag kwamen doen. Ed is nog steeds docent drama. Klein detail, hij was vroeger ook mijn docent geweest, ik kende hen beide al voor ik Melle en Remi kende. Gideon kende ik al voor ik Ed kende, want wij waren een jaar lang klasgenoten. We haalden even herinneringen op aan die tijd en ik voelde me iets meer op mijn gemak. Tja, en toen kwamen Remi en Melle aan bod. Het waren goede vrienden geweest, maar hun levensstijl was niet die van Gideon en Ed. Oké, dat is toch niet erg? En daarop begonnen ze over dat Remi en Melle vaak uit elkaar waren geweest en er weer andere vriendjes tussendoor hadden, dat Remi altijd op wilde vallen door als travestie op te treden, dat ik te veel op hen inging en zij me het slechte pad op trokken i.v.m. drank en drugs, ze waren te uitbundig en te luid geweest en Melle was ronduit stom geweest om Aids op te lopen.
En oja, ze lazen mijn blogs en ik was veel te positief over Melle! Sorry, het was mijn meest dierbare vriend en ik heb geen nare herinneringen aan hem! Ik had geluisterd, gedronken en mezelf op zitten vreten van binnen.

Oh, en toen lag me iets op de tong, maar dat heb ik niet uitgesproken! Dat ging over het gedeelte over dat Remi en Melle geregeld andere vriendjes tussendoor hadden. Onlangs schreef ik dat ik in de trein had gezeten met een andere goede vriend van Melle en mij die we Antonio Banderas noemden. Antonio heeft me tijdens de treinreis namelijk verteld dat hij de lakens (en de hal, het toilet en het klaslokaal!) had gedeeld met Ed! Hij had Ed ook beschreven en hij had ook verteld dat hij daar al eens in huis was geweest voor hij daar had afgesproken met Melle en mij om te gaan stappen. Ik had nog gevraagd of Melle dat wist, maar Melle heeft dat nooit geweten zei hij. O wat had ik dat graag gezegd! Toch was het net of Melle opeens in mijn oor fluisterde, “Hou je bek, dat is niet aan jou!” En dus heb ik het niet gezegd.

Toch was dat nog niet het ergste. Nee, ze kwamen opeens aan Mike! Mike die ze nooit hadden gezien, maar beoordeelden op wat ik op mijn facebook had gezet. Volgens hen was ik net zo als bij Remi en Melle en ging ik te veel in Mike op. Ik wist dat ik wilde toeslaan, maar ik besloot positief te beginnen. Ik vertelde dat ik in 1 ding niet veranderd was, namelijk in het flink uitvergroten van dingen en het overdrijven. Ja dat had ik nu eenmaal aan Remi en Melle over gehouden. Ook vertelde ik dat ik me geen betere en meest geschiktere man voor mij kon bedenken als Mike, want Mike laat mij helemaal in mijn waarde zoals ik ben en zoals alleen Remi en Melle dat ook hadden gedaan. Wij vullen elkaar aan als yin & yang. Dat vonden ze zo geweldig voor me en dat gunden ze me zo! Ze vonden het ook jammer dat Mike niet mee was, maar wellicht konden we zaterdag met zijn vieren gaan eten?

Nu was het tijd voor mij en daar ging ik, “Nee dat gaan we niet doen. Ik zou mijn ogen uit mijn kop schamen naar Mike over jullie stelletje verbitterde ouwe zeikerds. Achteraf een beetje na ruim 16 jaar afgeven op jullie goede vrienden. Want zo stelden jullie je toen wel op. Jullie hebben hun gewoon gebruikt, want jullie gingen heel zelden mee stappen in Leeuwarden, maar wel ALTIJD als we naar Amsterdam gingen. Ik weet ook dat jullie nooit een cent aan de benzine hebben betaald en als jullie aan een rondje toe waren, dan waren we net niet in de buurt. Als we uit eten gingen dan rekenden jullie exact uit wat jullie hadden gegeten en gedronken om maar niet te veel neer te leggen en thuis etentjes doen waren zeer zeker nooit bij jullie. Stelletje zielige gierigaards! En dan nu de vooroordelen over Mike! Dat pik ik dus al helemaal niet. Ik heb spijt dat ik ja heb gezegd om nu met jullie af te spreken, ik ga afrekenen en laat het hierbij. Ik wens jullie nog een fijn verblijf in het Haagse en benader me alsjeblieft niet weer!”
En oja! Ik heb ook nog gezegd dat ze mijn blog even in de gaten moeten houden. Dat dan weer wel.

Ik ben opgestaan en ben naar binnen gelopen om af te rekenen. Uiteraard…, alleen mijn cola light!

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.