#MeToo, Maar…. Trots Op…. Mezelf!

Vorige week donderdag was het 9 november. Een dag die ik niet vlot vergeet. Op die dag, in 2012, kreeg ik namelijk de sleutel van mijn eigen flat. Nu het 2017 is realiseerde ik me opeens dat ik het als de helft van 10 jaar kon gaan zien. Daar aan denkende schoten de tranen in mijn ogen. Wat heb ik het goed gedaan en wat ben ik trots op mezelf! Ik ben niet een persoon die het laatste graag van haarzelf zegt, alleen als het cynisch is of omdat ik even iets kleins wil delen. Maar dit is best wel iets groots om te delen als ik eerlijk ben. Ik ga zo een sprong maken naar 10 jaar geleden. Gezien ik trots ben op mezelf komt de ellende meer naar voren dan de leuke dingen, maar ja, ik ben trots op mezelf, dus ik mag dat!

2007 Ik was nog niet lang gescheiden en kwam mijn ex tegen. Met open ogen liep ik in zijn val, want door mijn liefdesverdriet zocht ik toch weer naar een maatje. Via een date-site kwam ik Ernst dus tegen. Nu achteraf besef ik dat het begin al fout was. Ernst was extreem jaloers en de afstand Leeuwarden – Zoetermeer vond hij toch wel riskant, want ik met meer vrienden dan vriendinnen…. Nu had ik de wens altijd al om Friesland te verlaten en hij had een kind. Wilde hij zijn co-ouderschap houden dan kon ik beter verhuizen. Geen moeite voor me, en ik trok bij hem in.
Hij vond het zo moedig en zo goed van me. Ik had hem overtuigd van mijn liefde voor hem en voor zijn zoon Wesley. Dat bekroonde hij met een huwelijksaanzoek. Het was gek om “Nee” te zeggen, dus ik zei “Ja”, maar echt trouwen om mij hoefde niet. Met mijn beste vriend Melle (voor diegene die nieuw zijn, Melle was gay) deed ik om de haverklap huwelijksaanzoeken en was het een sport om elkaar op de meest idiote locaties ten huwelijk te vragen. Nee, trouwen hoefde om mij niet meer. Ernst was echter serieus en er werd toch getrouwd. Wel klein, want ik was duidelijk, ik had liever een leuke vakantie dan nog eens zo’n opgedirkte dag. Zo gezegd zo gedaan.

2008 Nog geen half jaar getrouwd en de eerste klap richting mij viel. Ik heb achteraf zo vaak gehoord van anderen, ‘Bij 1 klap zou ik weg zijn!’ Nou geloof me maar, je bent het lievenheersbeestje dat in een spinnenweb is gevlogen en zie er maar eens uit te komen, als de spin je al helemaal ingepakt heeft. Dat was zo voor mij. Immers, ik was al eens gescheiden en ik wilde dat gewoon niet nog eens, dus ik stak mijn energie in dat huwelijk. Niet dat het hielp, het ging van kwaad naar erger.
In de titel zie je #MeToo staan en die wil ik hier inzetten. Ja, ik had seks tegen mijn wil in. Ernst nam het. Dat ik het hierin gebruik is om te melden dat het ook in relatie voor kan komen dat je verkracht wordt. Als de een duidelijk niet wil, heeft de ander het te respecteren! Ernst deed dat niet. Ook dat is dus een #MeToo!

2011 Ik was nog steeds bij Ernst, want ik zag geen uitweg. Ik had nog vrienden, maar ik “sprak” ze alleen via social media. Afspraken maakte ik wel, maar zei ik af door ziekte, ik kon niet vrij krijgen, trein gemist en het zou te laat worden en noem maar op…, de wereld aan excuses. Over de thuissituatie repte ik met geen woord naar iemand. Mijn Reiki-master, waar ik maandelijks een reiki-sessie had, begon iets te vermoeden en bracht het gesprek er een paar keer op. Was ik bang voor Ernst? Nee, dat was ik natuurlijk niet, hij deed wel zo, maar dan kwam ik met een verhaal dat ik hem had afgetroefd, wat niet waar was. Ze vroeg ook eens of ik nog van hem hield. Ja, natuurlijk deed dat! Bij mij gingen de alarmbellen rinkelen, en ik probeerde afstand van haar te nemen.

Ernst was ondertussen verslaafd aan alcohol, wiet, seks, goksites en date-sites. Hij ging uit zijn dak als ik het benoemde. Hij mocht niets van mij, maar had met mij niets te maken. Over de laatste nam ik eerst een bekende in Den Haag in vertrouwen. Die wist van een vriendin van hem dat ze ook op een date-site zat die ik had benoemd en we besloten Ernst te testen. Met open ogen liep hij erin, en als klap op de vuurpijl hadden ze een date. Ze spraken af om eerst iets in Den Haag te gaan drinken. Mij vertelde hij dat hij die middag met zijn enige vriend ging darten. Nu hield die kennis van mij me op de hoogte per sms. Zoals afgesproken zei ze toen er naar werk werd gevraagd dat ze secretaresse was, bij het bedrijf waar ik werkte. Nee, hij had dat bedrijf niet gekend en het was een dooddoener voor de date, want hij moest sneller weg dan verwacht. Hij kwam echter niet gelijk thuis, maar ging naar zijn enige vriend.

Niet veel later nam ik mijn vader in vertrouwen. Ik vertelde over de date-sites en zijn date. Hij ging immers echt op date! Mijn vader was een persoon die alles altijd van alle kanten bekeek, ook bij zijn kinderen. Vond hij dat zijn kinderen ernaast zaten dan zei hij dat ook. In deze vond hij echter dat Ernst met zijn huwelijk speelde en nodigde me voor het weekend van Hemelvaart uit om te komen logeren en om te komen praten en leuke dingen te doen.

Het gesprek kwam er niet echt van, want papa deed in mijn ogen gek en was zo afwezig. Vlak voor ik weer naar huis zou gaan, kwam Beatrijs (mijn zus) en vertelde de vrouw van mijn vader dat hij de diagnose longkanker had gehad. Ik besloot mijn mond naar papa voorlopig te houden. Na een week of drie hoorden we dat papa nog maximaal een jaar te leven zou hebben. Hij wilde zelf geen chemo’s, want hij wilde niet elke keer zijn en het zou zijn leven kort kunnen verlengen en hij zou dus niet kunnen genezen. Raar maar waar, ik besloot helemaal mijn mond te houden over mijn thuissituatie. Papa kon geen stress gebruiken en ik vond hem belangrijker dan mezelf. Hij kreeg echter wel een vermoeden en vroeg eens waarom ik toch altijd maar alleen kwam. Ik zei hem dat we in de quatily-time zaten en ik de aandacht van hem voor mezelf wilde, Ernst was zijn schoonzoon maar. hij nam het, alleen zei hij dat als het echt niet zou gaan ik beter kon scheiden. Ik heb hem aangekeken en geknikt en een knipoog gegeven, ‘Pap, ik geef niet snel op, ik weet wat ik doe!’, zei ik, al was dat de grootste leugen die ik ooit had gezegd, maar…. ALLES om papa geen stress te geven! Papa overleed aan het einde van dat jaar.

2012 Vlak na de dood van papa stortte ik compleet in, de bekende Burn Out. Wat een hel was dat. Ik ademde, maar wat er gebeurde en hoe het allemaal ging, ik had geen idee! Daarvoor was mijn oordeel best wel hard geweest over collega’s met een Burn Out, “Jaja, lekker een beetje thuiszitten!” Nou zo was de Burn Out echt niet. Ik was op, leeg en uitgegaan! Niets kon me meer boeien, ik stond op en ging op bed en wat ertussen zat? Niets!
De bedrijfsarts stond erop dat ik me liet helpen bij een arts die aan hun gekoppeld was. Ik wilde absoluut naar de GGZ. Zo geschiedde ook. Het fraaie eraan was echter dat ik vlak voor de intake daar met Ernst bij de huisarts ben geweest, want die wilde in relatie-therapie. Dat werd mijn redding, want door Ernst zijn verhaal bij de huisarts kreeg die argwaan. Bij mijn intake in de GGZ barstte de bom toen de psychologe door ging hameren over mijn huwelijk met een fantastische man. Mijn hele verhaal rolde er eruit en meteen werd de stempel gezet: Huiselijk Geweld.

Ik kreeg een geweldige begeleiding hierna, ik kan niets anders zeggen. Het was niet zo dat ik meteen bij Ernst weg kon, maar ik kon hun hand vasthouden en stappen gaan zetten. Ik gaf de datum aan wanneer ik zou melden dat ik wilde scheiden en ondertussen zocht ik al naar een woning. De enige die ik in vertrouwen nam was mijn Reiki-master en heel langzaam bouwde ik het uit om mijn gehele omgeving in te lichten. Nadat ik eerst mijn meest vertrouwde contacten had ingelicht besloot ik om de rest drastisch in een keer in te lichten, want ik zette het openbaar op mijn facebook! Daar was lef voor nodig en dat had ik gedaan! Inmiddels wist Ernst al dat ik wil scheiden. Hij wist niet hoe iedereen me in de gaten hield en dus hem nog meer. Hij had wonderlijk rustig gereageerd, tot dat ene moment….

Ik was de was aan het opvouwen toen hij bij me kwam, ‘We zijn officieel nog niet gescheiden, en je woont hier nog. Dus als ik seks wil heb ik er recht op.’ Dat zei hij. De grond zakte onder mijn voeten vandaan, maar stoer draaide ik me naar toe en zei, ‘Ik heb al een melding gedaan bij de politie. Als je me ongewenst met 1 vinger aanraakt bel ik en staan ze hier binnen 5 minuten met een wagen voor de deur die jou meeneemt.’ Het was nog geen eens waar, want die melding zou ik pas 4 dagen later doen, daar was al een afspraak voor. Hij geloofde me niet, dus ik bood aan om samen naar het politiebureau te gaan en het na te vragen. Met dank aan mijn pokerface, hij liep weg. Hij heeft me ook helemaal niet meer aangeraakt.

Zelf had ik de verhuizing al afgesproken met vrienden. Ik had ook al een tijdelijk adres, want ik had nog geen sleutel van de flat. Ernst wist van niets. Die wist dat ik al spullen op zou slaan. Tos was naar een vriendin in verband met de stress. Mijn arme kater plaste namelijk overal door de stress, had ik gezegd. Niet waar, maar ik wist dat Ernst slecht kon ruiken, dus het was de beste smoes. We hebben de laatste spullen met ons allen ingepakt op het moment dat Ernst met Wesley naar de voetbal was. Het huis was een enorme bende, want het had geregend. Niets mee te maken, dat was voor hem. Ik heb hem een sms gedaan, “Je kunt de sleutels in de brievenbus vinden. Ik ben weg!”

Op 9 november kreeg ik dan eindelijk de sleutel van mijn flat. Van augustus tot aan november had ik bij kennissen gelogeerd als ik in Zoetermeer moest zijn en verder was ik bij mama. Mijn bedrijfsarts was zich rot geschrokken van mijn verhaal en had me tijd gegeven tot na de verhuizing. De ochtend na mijn verhuizing werd ik wakker. Het was nog vroeg en ik stond naar buiten te staren vanaf de negende verdieping. Ik realiseerde me: “IK WAS VEILIG!” Daarop heb ik deze foto gemaakt en die staat nog steeds voor veiligheid:

2013 Mama belde op een middag in paniek en riep door de telefoon, ‘De dokter zegt dat ik dement ben!’ Mijn wereld leek weer even in te storten, maar ik wist me te herpakken en scherp te denken dat een huisarts dat helemaal nog niet kan en mag zeggen. Ik belde haar huisarts na haar telefoontje. Nee, hij had niet gezegd dat ze dement was, maar er zouden onderzoeken komen om het uit te kunnen sluiten. Uit de onderzoeken kwam geen dementie naar voren, maar ze bleef wel onder controle.
Ik vroeg haar wat ze als liefste nog eens wilde doen. Ze wilde met mij naar Berlijn. Dat regelde ik. De kwaal viel wel op, maar gezien er niets uit de onderzoeken was gekomen, moest het toch stress zijn dacht ik. Ik besloot in die vakantie echter wel om de belangrijkste dingen nog aan mama te vragen en uitgesproken zaken bespreekbaar te maken en ook uit te spreken.

2014 Mama moest weer voor onderzoeken en er werd onomstotelijk Alzheimer vastgesteld. Na die uitslag ging ze met mij naar huis in Zoetermeer. Ik nam vervolgens wel de eerste zorg op me, hoe ver ik ook van haar vandaan woonde. Er kon veel telefonisch en als het moest dan ging ik haar kant op. Ondertussen besprak ik zo veel mogelijk nog met haar, al wist ze sommige dingen echt niet meer. Toch besprak ik met haar om over haar te gaan schrijven. Ik was begonnen met bloggen en ze vond het heerlijk als ze in een verhaal voorkwam. Ik vertelde haar dat ik nu informatie miste over mensen die ermee te maken hadden. Wat zou me staan te wachten? Het stomme was, ik was altijd bang geweest dat het mijn vader zo overkomen. Stiekem heb ik Bulgaarse lessen genomen, want je gaat niet melden waarom je die lessen wilt hebben. Als papa dan in zijn oude taal zou vervallen zou ik toch met hem kunnen spreken.
Mama begreep me en vond het prima als ik over ons en de Alzheimer zou gaan schrijven. Toch nam ik me voor om dat niet te doen zo lang ze zelfstandig woonde. Je wist het maar nooit. Ik zou niet willen dat iemand er misbruik van zou hebben gemaakt.

In dat jaar kwam ik ook Mike tegen. Ik schreef over date-sites en mijn goede vriend Jerry had me aangeraden om over Tinder te gaan schrijven. Daar zag ik Mike en ik vond hem meteen leuk. Dat liet ik weten en Mike vond mij ook leuk. Eigenlijk wilde ik geen vaste relatie meer, maar ik durfde voor Mike te gaan en daar heb ik geen moment spijt van gehad! Hij accepteert me om wie en hoe ik ben. Ik durf met recht te zeggen dat hij de liefde van mijn leven is!

2015 ik trok in bij Mike en ben tot op de dag vandaag vandaag zo intens gelukkig met hem! Hij leerde mama kennen, maar helaas kent hij haar alleen maar ziek van de Alzheimer, wat in het begin nog meeviel, maar al snel zijn intrede verder deed.
Mama kon aan het einde van het jaar niet meer alleen wonen en werd na een delier met spoed opgenomen op een gesloten afdeling. Gezien ik verder weg woon en mijn zus op nog geen tien minuten afstand werd ze eerste contact-persoon en ik de tweede.

2016 De eerste contactpersoon hoort de anderen in te lichten. Mijn zuster deed dat niet, dus ik las dingen in de map van mama. Dat loog er niet om! Mijn zus en ik kunnen echter niet samen. Wil ik de eer aan mezelf houden, mijn zus heeft dat totaal niet. Ik besloot de zorginstelling hierover in te lichten en te vragen of ze me wel konden inlichten. Daarmee heb ik mijn eigen glazen ingegooid. De zorginstelling vroeg toestemming aan mijn zus en mijn zus zal me bellen als mama haar laatste fase ingaat en/of overleden is. Dit is iets wat ik niet kan geloven, want toen destijds de as van mijn vader werd uitgestrooid en we geen contact hadden, is er nooit het fatsoen genomen om mij daarover in te lichten, maar goed. Daarnaast kreeg ik toestemming om in mijn moeders dossier te lezen onder begeleiding van een verzorg(st)er, maar mag ik daar niet over schrijven. Mijn keus is om dus niet in het dossier te lezen, want zo hou ik de vrijheid om te schrijven wat ik wil en wat ik bevind! Maar echt weten hoe het mama is, dat weet ik dus niet.

2017 Ik ben nog steeds gezond en ik ben gelukkig. Dus wat wil een mens nog meer? De zorg met mama trekt een zware wissel op me. Soms, als ik er even doorheen zit hoop ik wel dat ik eerder boven ben dan mama, maar dat is de slachtofferrol die dan spreekt. Daar ga ik geen gehoor aan geven, want ik heb allang bewezen hoe sterk ik ben. Ik zet me in voor slachtoffers van dementie door mijn blogs op Mantelzorgelijk, onlangs ook door in het bel-panel te zitten om meer leden te werven voor Alzheimer Nederland en nu door mee te denken over wat Tinybots Tessa nog meer zou (moeten) kunnen. Ik ben dus eigenlijk heel goed bezig!

Ja dames en heren en daar ben ik trots op! Wat heb ik f*cking veel bereikt in 10 jaar! Als je nu denkt, “Wat schrijft ze gemakkelijk over het Huiselijk Geweld wat haar is overkomen” Ja dat doe ik. Ik heb de missie om er open over te zijn en de taboe er (een beetje) van af te halen. Het kan belangrijk zijn voor anderen die erin zitten, want er is heus een uitweg!

Als afsluiter geef ik jullie het nummer MeToo van Mike mee. Hij vroeg me of ik tekst wist en dat wist ik. Luister naar zijn track, met hem in het Italiaans en mijn gevoel van destijds in het Engels:

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.