In The Name Of My Father!

momanddadMijn ouders zeiden wel eens dat ik zakelijker moest worden. Toch ben ik een type met een hart en geen kassa. Daar ben ik op zich wel trots op, maar eerlijk, handig is het niet. Ach in de meeste gevallen wel hoor, maar in het geval van een naaste is het niet het geval. Wie is dan die naaste? Dat is mijn zusje Beatrijs. Beatrijs is een beetje de papegaai van de vrouw van mijn vader, niet te verwarren met onze moeder. De vrouw van mijn vader is zeer zeker niet onze moeder! De vrouw van mijn vader zoekt zeker geen contact meer mij, dus alles wordt via mijn Beatrijs, haar papegaai, gedaan.

Onze ouders scheidden toen ik inmiddels 31 jaar oud was. Het ging echt niet langer. Mijn vader trouwde 2 of 3 jaar later, misschien ook wel 4 jaar, met de vrouw die zakelijk zijn management bijhield. In de tijd van zijn ziekbed zaten we eens naar de film Dances With Wolves te kijken. Zijn vrouw was naar bed gegaan. Hij begon over zijn huwelijk en zei dat dit zakelijk gezien slim was. Ik keek mijn vader vragend aan, “Ik moet zakelijker worden, heb je wel eens gezegd….” Hij lachte, “Nou goed, zo zakelijk dan niet. Ik heb liever wel dat je een vrouw van eer en geweten blijft.” “Oké!” Mijn vader vertelde die avond nog dat mijn moeder altijd wel zijn grote liefde is gebleven, en dat hij er pijn van had dat de koek op was. Toch, zo zei hij, had hij er de leeftijd niet voor om een single man te blijven. Hij wist toen nog niet dat hij ziek zou worden en ik zakelijk opzicht zou het hem voor de wind kunnen gaan met deze vrouw, gezien zij zakelijk zeer goed was. “Papa, kunnen we hier over ophouden te praten alsjeblieft, ik begin dit sneu te vinden. En naast sneu, ook diep triest”, zei ik, en meteen hield dat gesprek op.

“Ik wil je nog wel op iets anders op je hart drukken”, zei hij. “Op het moment dat ik je moeder tegenkwam en ook op het moment van ons huwelijk, heette ik niet zoals nu. Je weet ook dat ik dat heb ik laten veranderen toen ik hier een jaar woonde. Op het moment van ons trouwen heb jij wel gelijk mijn familienaam gekregen. Pas toen kon ik je erkennen.  Ik bedoel dus mijn echte naam. Waarmee ik ook ben gedoopt.” Ik viel bijna van mijn stoel, “Ben jij gedoopt?!” Mijn vader begon te lachen, “Ja, dat wilde Opa heel graag, dus dat is gedaan. Maar verder heb ik niets met geloof. Dit is ook tussen jou en mij he?” “Ja joh, wat jij wilt. Ik vind alles ‘dope’!” Geschokt keek hij me aan, over dat laatste woord. Mijn vader was wat dat aangaat niet zo hip.

“Maar serieus nu, over die naam. Jij hebt die naam dus ook gehad. Mocht je nu willen schrijven of wat dan ook. Je kunt ‘m gebruiken.” “Je bedoelt dat ik niet met de huidige in aanraking kom?”, vroeg ik. “Dat maakt me niet uit, want je naam is je naam”, was zijn antwoord, “Maar je kunt er last mee krijgen door mijn vrouw en Bea.” Ik keek papa verbaasd aan, “Dat geloof ik niet. Zo ver zouden ze toch niet gaan? Zijn ze tegen mij?!” Mijn vader knikte, “Ik ben er niet trots op, maar ik durf mijn beide handen ervoor in het vuur te steken! Ik ben natuurlijk niet gek, maar ik zie hoe ze jou proberen buiten te sluiten. Sterker nog, ik verlang van jou geen eens dat je hier nog komt als ik er straks niet meer ben. Dat heb ik wel aan je Bea gevraagd.” Het enige wat mijn reactie is geweest, was, “Tss!”

Maar mijn vader kreeg gelijk. Hij zal nog geen eens goed over zijn geweest toen begon het al. Begin dit jaar werd het weer eens fraaier. Via mijn zuster werd me gesommeerd dat ik niet meer over mijn vader mocht schrijven in mijn persoonlijke blogs. De vrouw van mijn vader zou uitzoeken (of was daar al mee bezig) of liet dit via een advocaat uit te zoeken.

Dus toch?! Nu kwam ik onlangs de trouwkaart tegen van mijn ouders. Mijn vader heeft daar 3 namen. De eerste is zijn Bulgaarse voornaam. De laatste 2 zijn zijn achternamen. Ja hij had er 2 toen hij hier kwam. Eenmaal in Nederland heeft hij de eerste ervan verwijderd en in de tweede de W’s veranderd in V’s. Het gesprek met hem hierover kwam opeens bij me boven. Kijk, ik ben nog altijd trots op het werk van mijn vader. Maar zijn site delen…. Ik moet nog even extra uitzoeken wat ik wel en niet mag. Voorlopig laat ik het wel staan in eerder geplaatste blogs. Die zijn namelijk zeer zeker niet schadelijk, ze staan er allang en dan hadden ‘de zakelijke personen’ hun slag allang kunnen en moeten slaan. Zijn naam verander ik in verhalen op mijn blogsite wel in zijn officiële naam. De tweede ervan, want de eerste heeft hij zelf ervan af laten halen. Mijn naam ga ik ook online veranderen. Ja, ik heb zo geheten en dat kan ik zelfs zwart op wit laten zien als ik het opvraag. Welke van de twee of beide, dat weet ik nog niet. Daarbij ga ik ook over naar Dyezzie (vernoemd naar mijn grootmoeder Nadyezdha) in plaats van Franka. Niet om mijn afkomst te verloochenen. Nee juist niet, juist omdat ik er trots op ben! Iedereen mag van me weten hoe onze familienaam was! Officieel doe ik het niet, maar officieus dus wel.

“Ja, zij zijn zakelijk, en jij niet”, zei mijn vader toen. Oké, ik vind dit zakelijk genoeg. Ik heb zijn officiële naam, even als de échte familienaam! Dat kunnen ze me niet afnemen, hoe zakelijk zij ook zijn! Beatrijs en mijn vaders laatste vrouw hebben die naam nooit gehad, en mijn vader, moeder en ik dus wel.

Last but not least, ik ben nog steeds trots op mijn hart. Laat hun lekker een kassa hebben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.