La Mia Passione: I Don’t Care

Nog een maandje en dat is het eindelijk zo ver, The Passion 2017 wordt dan in Leeuwarden opgevoerd! Oja, het is vandaag 12 maart, maar de The Passion is op donderdag 13 april! Dat ik dat nog wel even meldt anders staat u er een avond van te voren en is er niets. Dat zou wel heel sneu zijn.

Ik ga nog even door met mijn eigen La Mia Passione. Mijn bedoeling is dat het laatste deel mijn verslag gaat worden van The Passion. En opeens bedenk ik, “Ja en dan?” Ik ga kijken hoe ik het ga doen, maar ik wil wel doorgaan. Dan worden het oude en nieuwe avonturen uit mijn leven. Weer met foto’s en uiteraard een song.

Het nummer wat ik nu gebruik is trouwens een die standaard in mijn Top 2000-lijstje staat. Hij haalt de Top 2000 niet, want het is niet zo’n bekend nummer, maar het hoort wel echt bij mij. Goed, ik ga eens beginnen.

I Don’t Care

Het was aan het einde van de jaren 90. Ik verhuisde weer richting mijn oude woonplaats. De dood van Remi had er behoorlijk bij me ingehakt. Hij had me veel geleerd. Metname in de laatste maanden hadden we veel gesproken. Melle kon er helemaal niet mee omgaan. Hij miste zijn allergrootste liefde. Hoe vaak het tussen die 2 ook uit was geweest, het was net zo vaak weer aan gekomen.
Een tijdlang heb ik het gevoel gehad dat het leven als zand door mijn vingers weggleed. Melle en ik belden elkaar iedere dag. Hij kwam nog langs in mijn flatje. Op “kraamvisite”, want ik had een nieuwe liefde. Mijn katertje Tos.

In 2000 kwam Melle nog eens langs. De ziekte had hem getekend en hij wilde persoonlijk afscheid nemen. Hij kwam op vrijdagavond en zou op zondagavond worden opgehaald. Ik had alle boodschappen gedaan, mijn familie gewaarschuwd dat ik het weekend niet thuis zou zijn, de telefoonhoorn naast het toestel gelegd en op het moment dat Melle kwam sloot ik de gordijnen. We hebben het hele weekend alleen tijd voor elkaar gehad. We kookten samen, we dronken champagne, we gebruikten samen nog 1x iets om in hogere sferen te komen, we praatten, we lachten en we hebben heel hard samen gehuild. We sliepen ook samen, dicht tegen elkaar en elkaar vasthoudend.

Op zondagavond was het definitieve afscheid daar. Het was goed. We knuffelden elkaar en hebben gezegd dat we van elkaar houden. Pas op maandagmorgen heb ik de gordijnen open gedaan. Ik had ervoor gekozen om Melle niet uit mijn leven zien te vertrekken.
Anderhalve maand erna werden Gideon, Ed, Patrick en ik bij zijn vader uitgenodigd. Hij had een film gemaakt van de laatste periode en had voor ons allemaal een persoonlijke boodschap. De laatste zin die hij zei aan mij in de film was, ‘Fran, wees niet onzeker. Leef je leven en laat anderen maar praten. Jij weet zelf hoe het zit!’

Alhoewel ik kapot was van verdriet en iedereen op gepaste afstand hield, de boodschap kwam aan. Het maakte me allemaal weinig meer uit. Ik was niet zo uitbundig als voorheen, maar mijn ouders zeiden met de regelmaat, ‘Pas nu op wat je zegt of doet, anders wordt er weer over je geroddeld!’ Nu haalde ik mijn schouders op en zei, ‘En? Dan hebben ze tenminste een leuk onderwerp! Trouwens, zelf ken ik het verhaal en eerlijke mensen komen naar je toe en vragen je om je verhaal.’

Het leukste verhaal was overigens dat mijn buren het vooral hadden over mijn liefdesleven. Achter mijn rug om natuurlijk. Ze zagen regelmatig mannen bij me over de vloer komen en dus werd ik de lellebel genoemd. En? Zij wisten niet dat mijn meeste vrienden gay waren. Dat Joost, de vader van Melle, ook geregeld kwam dat vond men helemaal smerig, want ik deed het met een oudere man. Goed, dat was voorheen wel zo geweest, maar de dood van Melle bracht ons niet meer bij elkaar.

Op een avond kwam echter een buurvrouw waar ik goed mee op kon schieten, ze moest met praten. Uit haar verhaal bleek dat de ene buurvrouw had verteld dat ik met die ouwe vent zou gaan trouwen. W.H.A.U.W.! Ik vond het geweldig bedacht, maar wist niet hoe ze hierbij kwam. Ach, ik zou me daar ook wel mee redden. Voorheen had ik wel contact gehad met die buuf, dus het werd tijd de banden maar weer aan te halen.

Ze kwam maar wat graag voor een kop koffie even langs toen ik haar uitnodigde, waar ik bij had gezegd dat ik haar iets persoonlijks wilde vragen. Ik had wat lekkers op tafel gezet en zette de koffie neer. Meteen stak ik van wal. Ze had vast die ene oudere man wel eens bij mij zien komen. Ja dat had ze. Daarop vertelde ik dat hij mijn vriend was en hij voor me door de knieën was gegaan. Ze wist even niet goed waar te kijken en sloeg compleet dicht toen ik haar als getuige vroeg voor mijn grote dag. Ik schoot in de lach, en vroeg, ‘Het is jou verzinsel, dus waarom klap je dicht?’ Woest was ze en zonder iets te zeggen liep ze weg.

Daarna was het stil. Ik hoorde weinig verhalen meer over mezelf van anderen. Ondertussen hield ik me rustig. Ik leefde mijn leven, met mijn kleine allergrootste liefde Tos. Het was goed zo. Ondertussen had ik werk gevonden bij een bank. Qua liefdesleven was het helemaal stil. Tot dat ene moment dat een nieuwe collega binnen de bank zich kwam voorstellen. Het was Idsert.

Wordt vervolgd….

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life

La Mia Passione: In This Life

Nog ruim een maand en dan pas is The Passion in Leeuwarden. O je weet niet precies wanneer? Op donderdag 13 april. Inmiddels is de cast bekend en zijn er ook al opnames geweest. Onlangs vertelde Stefan Stasse in zijn radio show De Staat van Stasse, van maandag tm donderdag van 20:00 uur tot 22:00 te beluisteren op NPO Radio 2, dat hij 1 van de descipelen is. Afgelopen week presenteerde Bert Haandrikman zijn show en ik kreeg een vermoeden. Later werd het ook in de show verteld en vandaag verschenen ook foto’s in de media.

Ach, ik ga weer gewoon verder met mijn eigen. Voor ik begin een korte uitleg hierover. Dit keer eigenlijk geen foto’s. Ik heb namelijk de afscheidsbrieven van Remi en Melle altijd bewaard. Voor beide geldt, ik ben aan het bewerken geweest. Zo heb ik de namen aangepast. Melle noemde ik trouwens Meino en dat heb ik zo gelaten. Ook mijn bijnaam heb ik laten staan.
Ik heb echter maar gedeeltes gedaan. Ik ben open genoeg over mezelf en wat in die brieven staat daar staan ook dingen in die ik voor mezelf wil blijven houden.

In This Life

Van Melle wist ik vanaf het begin dat hij seropositief was. Goed, hij leefde er op los, maar met goede medicatie ging alles prima. Ik was zijn buddy ook hierin, met toestemming van Remi en van zijn vader.

De schok was groot toen in 1998 bleek dat Remi kanker bleek te hebben. Niets aan te doen en 4 maanden later was het een feit dat we afscheid moesten nemen van Remi. Remi had me gevraagd of ik zijn afscheidswoord wilde doen. Ik schreef een deel namens zijn achterblijvers aan hem en hij dicteerde zijn boodschappen voor de achterblijvers. De volgende vraag was of ik het voor wilde dragen. Ook dat heb ik gedaan. In de tekst van Melle staat daar meer over. Deze gebeurtenis heeft namelijk een hele grote impact op me gahad. Een Life-Changer!


Melle kon de klap van Remi’s overlijden niet verwerken. Hij ging steeds verder achteruit, want het hele leven deed hem niets meer. In 1999 hoorden we dat het einde in zicht was. Na zijn overlijden in 2000 kreeg ik van zijn vader een brief. Ik mocht het pas open maken als ik zou gaan trouwen. De brief ruimde ik op. Klein detail, zijn vader en ik hebben jarenlang een knipperlicht relatie gehad. Na het overlijden van Melle zijn we definitief gestopt. We wilden beide niet meer.

Drie maanden voor mijn trouwen heb ik de brief opgezocht en ben ik het gaan lezen. Nee ik wilde het hele stuk zeker niet laten weten aan anderen, maar beloofd was beloofd. Wel heb ik dingen aangegeven wat wel gezegd mocht worden. Nu laat ik meer zien.
Oké, ik heb de hele brief bijna letterlijk over zitten tikken. Wat ik namelijk veranderd heb is dat Melle er vanuit was gegaan dat zijn vader en ik zouden trouwen. Ja dat hoefde men niet te weten.





Ik was bezig en na al die jaren heb ik toch vanavond een paar keer flink moeten slikken en er zijn ook tranen gevallen. Opeens besefte ik hoeveel ik ze mis. Daarom nog een klein briefje aan hen:

“Lieve Melle en Remi,

Vanavond wilde ik jullie in mijn La Mia Passione hebben. Jammergenoeg beide jullie einde.Het doet me nu toch weer wat. Wat mis ik jullie! Soms heb ik ook het gevoel dat jullie me maar hebben laten stikken hier op aarde en dan voelt dat zo oneerlijk. Goed, jullie zweven op jullie wolk om me heen en leven op die manier met me mee.
Helaas hebben we nooit Madonna met zijn drieën live gezien. Inmiddels heb ik haar wel 2x live gezien, voor jullie beide 1x. Ik kies nu wel bewust voor dit nummer. Op het afscheid van Remi hebben Gideon, Ed, Patrick, Melle en ik het nummer tijdens de plechtigheid gezongen. Dat was een mooi en dierbaar moment. Het nummer is ook altijd belangrijk voor me gebleven.

Ooit zie ik jullie weer. Gaan we dan verder met feesten. Ik ben zo blij dat ik jullie heb gekend! I Love You Both!

Kissy Kissy!
Fran”

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own

La Mia Passione: Living On My Own

Goh, dit is deel 14 al in mijn persoonlijke blogserie. Ik schiet lekker op. Alhoewel, ik ben op de helft zo ongeveer, dus ik mag wel even door tikken.

Deze persoonlijke blogserie komt naar mijn liefde voor The Passion. Ik wilde langer voorpret hebben, dus schrijf persoonlijke verhalen vanaf de kennismaking van mijn ouders. Daarbij voeg ik foto’s toe en uiteraard aan het einde ook een liedje.
Deze week werd eindelijk de gehele cast bekend. Daar heb ik gisteren de blog De Cast van The Passion 2017! over geschreven.
Oh op 13 april is het pas zo ver. In Leeuwarden! Zou er een Fries liedje inzitten? Ik denk zelf van wel, maar ik zeg nog even niet welke ik denk, want deze staat ook op mijn lijst voor deze serie. Niet voor dit hoofdstuk trouwens. Nu heb ik een ander liedje uitgekozen.

Living On My Own

 

De tijd was gekomen dat ik mijn vleugels uit sloeg en ik op mezelf ging wonen. Nouja, op mezelf. Ik ging samenwonen met mijn toenmalige vriend Ubbo. Hij was 4 jaar ouder dan ik en woonde al op zichzelf, dus ik trok bij hem in. Het was een geweldige tijd, die 2 jaar, maar er was iets en ik vond dat ik moest stoppen. De kinderwens. Hij had hem wel, ik niet. Een tussenweg was er niet, dus het hield op. Ik ga geen foto’s delen met hem er op, dat doe ik niet ivm de privacy. Maar wel foto’s met ons hondje Bella (Ja echt dat was haar naam):

Ik ging op kamers wonen vlakbij de binnenstad van Leeuwarden. De huisgenoot naast me was Steven. Hij was in Leeuwarden komen wonen voor zijn studie, maar kwam uit Brabant. We hadden samen de grootste lol. Afwassen deden we dagelijks samen en dan konden de huisgenoten die een verdieping hoger woonden meegenieten van de lol die we hadden. Hadden we eens sjans met uitgaan en vonden we het niets, dan hielpen we elkaar. We gingen ook samen boodschappen doen, gewoon omdat het zo gezellig was. De kassameisjes begonnen al te lachen als we binnen kwamen, want we hadden hele verhalen en dan ruilden we van spraak. Hij werd dan Fries en ik Brabants.
We hadden nog iets waar we ontzettend veel lol mee hebben gehad. Ik had allemaal oude cassettebandjes, zelfs die uit mijn jongere jaren, en Steven viste Bert en Ernie eruit. We gingen luisteren en bij De Tijgerjacht vroeg Ernie of we mee deden. Natuurlijk deden wij mee. Door mijn kamer, door zijn kamer en via de trap naar boven. We hadden een lol. Het gebeurde dus dat we De Tijgerjacht vaker deden, ook met andere vrienden erbij, maar dat was wel dringen op de trap. Het grappige is, ik vond het geluidsfragment op YouTube. Dan kunnen jullie De Tijgerjacht ook eens doen.

Via een goede vriendin van me leerde ik Melle kennen. Je kunt in Best Friend 4Ever: Melle! lezen hoe dit begon. Tussen Melle en mij ontstond een hele hechte vriendschap, we vertrouwen elkaar alles toe. Ook met Melle zijn geliefde, Remi, kon ik het uitstekend vinden. We kwamen geregeld bij elkaar over de vloer en al vlot werden hun vrienden Ed, Gideon en Patrick ook vrienden van mij. Melle deed modellen werk en was met de regelmaat weg en dan at ik standaard met Remi, bij hun thuis of bij mij. Ik was overigens de enige die op kamers woonde, maar daar zaten we wel vaak. Een wilde tijd brak aan. Een van veel stappen, alcohol en drugs. Voor ons was het allemaal “Lang-Leve-De-Lol!”.

Waar we overigens het meest uit gingen was in Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. Ook sloegen we de Love Parade in Berlijn niet over. We hadden het voor elkaar gekregen dat we op de wagens stonden en niet liepen. Heerlijk was het. Alleen waren we de week ernaar helemaal gaar. Daar moesten we flink van bijkomen, dus dan dronken we uitsluitend water en aten we de hele week fruit en groente.

Ik ging geregeld naar mijn ouders, en vertelde wel hoe leuk we het met zijn allen hadden. Niet over de alcohol en zeker niet over de drugs. Ze hebben het ook niet door gehad, want veel later heb ik het mijn ouders wel verteld. Het was overigens Melle geweest die had gezien dat het met mij de foute kant op begon te gaan en hij greep in en liet me afkicken.
Mijn ouders waren echter wel bezorgd om mij. Ik leefde er maar op los, maar een degelijke kantoorbaan daar was ik niet naar op zoek. Ik werkte bij het schoonmaakbedrijf van familie van me en ik vond het heerlijk zo veel tijd over te hebben. Ik verdiende net genoeg, dus ik vond het prima.

Vanaf het begin van de vriendschap wist ik trouwens dat “Het Zwaard Van Damocles” boven onze hoofden hing. Ja zo noemde ik dat. Remi wist het ook, de rest niet, op Melle na. Het ging namelijk om Melle. Hij was seropositief en moest best streng leven door de medicatie. Melle nam het niet zo nauw en het ging altijd prima.

Met Remi (en Melle! Maar dat moet je weten, anders zie je hem niet.)

Tot het noodlot toesloeg. Niet bij Melle overigens, maar daarover in de volgende blog…

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats

La Mia Passione: The Lovecats

Het is weer tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn persoonlijke serie La Mia Passione. Het idee om dit te doen heb ik te danken aan The Passion. Ik vind het geweldig en wilde langer voorpret hebben. Dus daarom vanaf de kennismaking van mijn ouders, naar hun verkeringstijd, dat ik me aandiende, mijn geboorte en zo mijn jeugd in met de nodige avonturen. De verhalen met foto’s uit mijn jeugd en uiteraard een liedje erachteraan om het verhaal nog extra te omlijsten. Hier moet ik trouwens bij zeggen, van mijn tiener-tijd heb ik niet veel foto’s.

Eigenlijk verwacht ik nu wel ieder moment wanneer de cast wordt bekend gemaakt van The Passion. Als ik me niet vergis was het vorig jaar begin februari en we zitten nu op de helft van dezelfde maand. Echt, ik ben heel benieuwd.

Maar nu mijn 13de deel. Door mijn nieuwe Photoshop-hobby is het schrijven er een beetje bij gebleven namelijk, dus ik zal snel aan de slag!

The Lovecats

Nu schrijf ik nog of weer over mijn pubertijd, want er gebeurde zo veel en dingen overlappen elkaar, muziek, school en ik ontdekte de liefde. Ik was al wel eens verliefd geweest, maar verkering daar was ik nog niet aan begonnen. Om eerlijk te zijn had ik zelfs nog nooit gezoend.

Op mijn 14de kwam daar verandering in. We waren op vakantie naar Spanje voor 3 weken en meteen bij aankomst had ik hem al gespot. Een mooie jongen, met prachtig zwart haar, geweldige blauwe ogen en een zongebruinde huid. Hij zou niet veel ouder dan ik zijn. Er waren meer meisjes die zaten te zwijmelen zodra hij met zijn ouders bij het zwembad verscheen. Ik had al vlot contact met Lotte, een Vlaams meisje. Mijn ouders hadden kennis gevonden in een stel Duitsers met kleine kinderen. Niets voor mij, dus Lotte en ik zaten vlot elders. Op zaterdag stonden we te posten in de hal want er kwamen nieuwe toeristen aan. We waren nieuwsgierig, Lotte wilde graag een vakantievriendje. Ja ik ook wel, maar hij bleef de hele dag bij zijn ouders zitten. Er kwam 2 bussen met alleen maar Engelsen aanrijden. Nee, daar zat voor Lotte niets tussen vond ze. Nu kregen mijn ouders daar weer vlot contact mee, want 4 jongens daarvan hadden het appartement naast ons. De 2 bussen met Engelsen waren allemaal lui uit 1 pub. Jong en oud en ze kenden elkaar allemaal en dus werd de groep wel erg groot bij het zwembad.

’s Avonds waren we met zijn allen uit eten geweest en toen we na de tijd nog op het terras zaten met een kleiner groepje, zat die mooie jongen aan de tafel naast ons met zijn ouders. Zijn ouders gebaarden een beetje naar hem en even later stond hij voor me en en gebaarde of ik met hem wilde dansen. Ik knipperde even een paar keer met mijn ogen. Mijn ouders, hun Duitse vrienden en de Engelsen keken me allemaal aan en moedigden me aan. Ja ik ging ook wel, ik was allang blij.  Het was het begin van een vakantie liefde. Zijn naam was Giuseppe, hij was 15 jaar en kwam uit Italië. Nou daar wilde ik later toch al naartoe, dus ik had maar mooi mazzel! We waren de rest van de vakantie bijna onafscheidelijk. Goed, hij ging ’s avonds met zijn ouders eten, en ik met de mijne en de steeds groter wordende club. Toch mochten we eens samen gaan eten, hoe romantisch was dat! Het moment was daar na het eten toen we via het strand terug liepen, mijn eerste zoen. Ik zweefde! We hebben elkaar beloofd na de vakantie contact te houden, maar dat was moeilijk. Het verwaterde dus na een aantal brieven.

Helaas heb ik geen foto’s met Giuseppe, zelfs op de dia’s stond hij niet. Mijn vader was in die tijd vaker aan het filmen namelijk.

Ondertussen was ik de liefde belangrijker gaan vinden dan school. Ik vond de jongens opeens veel boeiender. Dat had ik thuis niet echt geraden. Mijn cijfers gingen achteruit en de regel was, een 5,5 of lager en dan had ik een weekend huisarrest en mocht ik in principe alleen beneden komen om te eten. Nu werkte mijn vader ook op zaterdag, en van mijn moeder mocht ik wel beneden zitten. Maar nee, niet naar buiten. Ik had daar echter iets op gevonden. Ik wilde mijn oude babypop van zolder hebben en zette die op mijn kamer. Opeens moest mijn lange haar er ook weer af. De pop legde ik dan in bed met de achterkant van haar hoofd (voorzien van zwart haar) naar de deuren met kleding vulde ik de boel op, zodat het leek dat ik er lag.

Toch was ik niet vlot met verkering. Ik was altijd wel verliefd, maar ik denk dat ik het gevoel leuker vond dan verkering te hebben. Op mijn 16de had ik mijn eerste vriendje, wat ik na 8 maanden  uitmaakte, want ik mocht bij hem blijven slapen en nee, ik had daar toch geen zin in. Ik flirtte wat af, had zo nu en dan een vriendje, maar serieus was het niet. Dat was pas op mijn 20ste, en daarmee woonde ik vlot samen. Maar dat is voor een ander hoofdstuk….

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music

La Mia Passione: Music

Het is weer tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn persoonlijke serie La Mia Passione. Het idee om dit te doen heb ik te danken aan The Passion. Ik vind het geweldig en wilde langer voorpret hebben. Dus daarom vanaf de kennismaking van mijn ouders, naar hun verkeringstijd, dat ik me aandiende, mijn geboorte en zo mijn jeugd in met de nodige avonturen. De verhalen met foto’s uit mijn jeugd en uiteraard een liedje erachteraan om het verhaal nog extra te omlijsten. Hier moet ik trouwens bij zeggen, van mijn tiener-tijd heb ik niet veel foto’s. Daar is wel een reden voor. Mijn vader had het filmen ontdekt, dus ik werd daar “slachtoffer” van. Ik heb onlangs films op oude videobanden terug gezien, en ik kan u zeggen, die blijven privé! 🙂

Overigens was er gisteren nieuws rond The Passion 2017 die op 13 april plaats zal vinden in Leeuwarden. De kaarten voor de processie gingen in de voorverkoop en binnen een half uur was het uitverkocht. Nog nooit is het zo snel gegaan. Dit laat dus wel zien dat ik niet de enige ben die er zin in heeft. Ik doe niet mee aan de processie, want ik ben liever daar waar de muziek is. Voor wie me langer kent, die zal daar niet gek van opkijken.

Music

Al vroeg kreeg ik de liefde voor muziek van mijn ouders mee. Wat ik me van mijn jongste jaren herinner is dat Italiaanse muziek het meest geliefd was. Al jong kreeg ik de oude radio van mijn vader op mijn kamer en luisterde ik altijd naar de muziekzenders. Waar ik als eerste fan van was Ricchi e Poveri, een Italiaans trio bestaande uit 2 mannen en een vrouw. We waren in Italië op vakantie en daar had ik dat opgepikt.
We kwamen ook geregeld in Duitsland en zo was ik later groot fan van Nena. In die tijd ontdekte ik ook dat ik niet echt een zangstem had. Ik was een gevalletje “Happy Feet” zeg maar, ik danste liever. Om het dan wel echter te laten lijken besloot te gaan playbacken. Wat tot op vandaag de dag nog steeds een hobby is ook trouwens.

Na Nena kwamen Wham!, Duran Duran, Modern Talking en uiteindelijk Madonna in beeld bij me. Tot grote schrik van mijn vader ging ik me opmaken. Dat begon doordat ik met mijn klasgenoot Mariëtte meedeed aan de playbackshow op school. Ik kreeg voor het eerst een lijntje onder mijn ogen, voor “de show” en ik vond het geweldig staan. Heel slinks was ik George Michael geworden. Ik had namelijk 3 lootjes gemaakt, 1 met haar naam,en 2 met die van mij. Eenmaal het lootje getrokken en ze mijn naam voorlas, wisselde ik die andere 2 en ja, die van haar stond op het andere briefje. Handig als ik was! De jaren daarna deed ik niet meer samen mee, ik wilde toch liever alleen. Dus dat jaar erop presteerde ik het om een 16 minuten lange mix van Madonna te playbacken. Ik wilde aandacht, ik kreeg het!

Wham!

Arme papa, ten tijde dat ik volop fan was van Madonna gaf ik soms licht door mijn felle make-up. Daarbij kleedde ik me ook zo. Hij vond het niets, maar liet tot op zekere hoogte mijn gang maar gaan. Ik mocht niet half bloot het centrum in, dat dan weer niet. Het was mijn vader wel een doorn in het oog dat ik fan was van Madonna en hij wilde weten wat ik er dan goed aan vond. Mijn antwoord was iets als een 15-jarige dan zegt, ‘Nou gewoon! Ze is gewoon goed.’ Maar papa vroeg door, waarom? Was het de muziek door de muziekinstrumenten die gebruikt werden, de sound, was het de zang, waren het de songteksten, was het de performance of om hoe ze er uit zag en om wie ze was. De laatste 2 hadden dan weer niets met de zang te maken. Daar zat ik dan met mijn 15-jarige koppie met acne. Ik moest er even over nadenken.

Madonna

Guesch Patti

Mijn muzieksmaak begon te veranderen. Niet bepaald naar de smaak van papa en mama, maar ik genoot inmiddels van Depeche Mode, The Toy Dolls, Claw Boy Claw en ik ging helemaal voor The Cure. De discobal aan de kleuren make-up die ik ten tijde van mijn Madonna-fanschap nog droeg verdwenen en ik had zwaar zwart omrande ogen, mijn lippenstift moest knalrood en met een beetje uitloop. Mijn haren toupeerde ik en ik wilde alleen nog maar zwarte kleding dragen. Dat vonden mijn ouders too much. Ik mocht er niet als een doodgraver (ze wisten zich ook lekker uit te drukken mijn ouders) bij lopen. Dus ik kreeg maar een deel van mijn kleedgeld en voor de rest ging mama mee. Voor de laatste playbackshow op school kon ik dus niet in het zwart komen, maar ik had gelukkig nog wel iets anders in de kast. Ik deed daar Guesch Patti met Etienne. Nee, ik leek totaal niet op de zangeres, maar daar had ik me ook niet in verdiept. Ik was mij! Op de kisten na dan, die heb ik van een vriend geleend.

Mijn ouders hadden overigens een mega-giller bedacht met de 5 december-cadeau’s. In al mijn muzikale geweld, had mijn vader gevraagd aan een goede vriend met een platenzaak of hij even een elpee mocht lenen. Ze verkneukelden zich al bij het idee dat het cadeau er tussen stond. Op het moment dat ik het kreeg pakte mijn vader gelijk zijn fototoestel om dit vast te leggen. Ik pakte het uit en mijn ouders gierden het uit toen er een elpee uit kwam van de Zangeres Zonder Naam. Ik ook! Tot het moment dat me werd gezegd dat het geleend was en ik het terug moest geven. Waarom? Ik kon het toch zeker ruilen voor iets wat ik leuk vond? Nee dus, dat was niet de bedoeling, het was gewoon een grapje geweest. Ja dames en heren, ook mijn ouders hadden wel eens slechte humor!

Het was natuurlijk niet gek dat het eerste concert waar ik naartoe ging van The Cure was. Later volgendeen er nog heel veel andere concerten, zoals meerdere keren naar George Michael, Michael Jackson, Madonna, Prince, Robbie Williams en het meest van allemaal Rammstein. Verder kwamen Pink Floyd voorbij, Eros Ramazzotti, Zucchero, Unheilig en heb ik veel gezien op Rock Werchter, Forta Rock, Lowlands en Pink Pop meerdere keren. Toch ben ik ook naar andere optredens geweest waarbij ik het heb gepresteerd om binnen 3 weken naar 2x Rammstein te gaan en en 2x naar Het Zwanenmeer. Wel vaker ging ik ook naar het theater als er een orkest was. Zo had de Italiaanse Mario Previti het een arrangement gemaakt van het album Barcelona van Freddie Mercury en Montserrat Caballe bewerkt voor het theater. Hij belde mama, want hij was al jaren getrouwd met een Nederlandse en ze woonden hier volgens mij ook. Mama en Mario kenden elkaar van vroeger, want hij zat in de band I Cardinali en mama en haar zussen gingen geregeld naar hun optredens. Hij had mama dus weer gevonden en hij vertelde van het komende optreden in Leeuwarden. We waren er die avond bij en we hebben genoten van het orkest en de muziek.

Dit keer vond ik het moeilijk kiezen uit welk nummer ik zou gaan plaatsen hierbij, want ik kwam met meerdere namen. Daarom heb ik besloten om het gewoon lekker algemeen te houden, want waar het om draait is tenslotte de muziek. Dat is waar ik zo van hou!

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race

1 2 3 4 5 6 20