La Mia Passione: Superwoman

Nu had ik mezelf voorgenomen om de hoofdstukken rond huiselijk geweld in vieren te delen en deze binnen vier dagen te plaatsen. Dat gaat me lukken, want dit is de vierde. Dat is wel iets waar ik zelf erg trots op ben. Ik ben begonnen met deze serie om voorpret te hebben van The Passion, die over 10 dagen (deels, want sommige dingen zijn al opgenomen) live te zien in Leeuwarden.

Eerlijk is heerlijk, eerst heb ik gedacht om het over te gaan slaan, want het is gewoon niet het leukste. Maar geen ups, zonders downs, dus toch gedaan. Inmiddels ben ik bij mijn ex weg en ga ik weer verder….

Superwoman

Eindelijk was het zo ver, ik kreeg de sleutel van mijn flat die ik Villa Franka noemde, want ik was weer alleen. Op vrijdagmiddag kreeg ik om half vijf de sleutel en het eerste wat ik naar mijn woning bracht en op hing was mijn zelf ontworpen Rammstein douchegordijn! Dat was als grapje begonnen, want ik had ontdekt dat de douchecabine geen deur had. Eigenlijk had ik een hekel aan douchegordijnen, maar via yoursurprise.nl viel het gemakkelijk te bedrukken en hij was topkwaliteit, want hij is nog altijd even mooi. Zelfs na tig keer in de wasmachine. Had men dat raar en kinderachtig gevonden, iedereen die later in mijn Villa Franka kwam wilde altijd eerst dat douchegordijn bekijken.

Het was dat ik een paar muren een kleur wilde geven, maar verder was er niet veel te doen. Op zaterdagmorgen werd dus de citybox leeggehaald en begon het klussen waarbij ik veel hulp kreeg van Hanna, Karel, Ingrid en Ruud.
De eerste avond was meteen geweldig. Nadat iedereen weg was zat ik dan alleen. Tos zou pas later die week komen, wanneer alles zo goed als klaar was. Daar zat ik dan en ik zette Rammstein keihard aan en ging douchen. Daarna opende ik de fles Asti (die ik voor dat moment van mama had mee gekregen) en toaste ik op het leven. Opeens merkte ik dat ik kapot was van alle drukte en emoties en ging ik vroeg slapen. De volgende morgen werd ik wakker terwijl de zon net op kwam. Ik ging voor het raam staan en keek richting de Euromast, het uitzicht was adembenemend mooi op 9 hoog! Ja, ik moest huilen, van blijdschap. Dit is de foto van die morgen:

Een paar dagen later reisde ik met de trein naar mama om haar op te halen. Ze zou me nog een beetje komen helpen. Dat had ik zo graag gewild. Ze bleef een paar dagen en we wisselden het nuttige en het aangename goed af. Regelmatig kwam Hanna ook en dan gingen we ons drieën op pad, vaak naar de kringloop en dan haalden we weer spullen. We genoten volop. Op vrijdag zou Tanja Tos komen brengen en ik was erg nerveus. Toen de bel ging drukte ik de beneden deur open en rende ik naar de lift, met mama en Hanna achter me aan. Op het moment dat de liftdeuren open gingen zou Hanna een foto maken, maar ik huilde en schreeuwde keihard, alsof mijn laatste adem er uit kwam, ‘TOSJOOOO!!!!’ Daar stonden we dan met zijn vieren te janken in de hal voor de lift. Ik haalde Tos meteen uit zijn katten-reismand en eenmaal binnen heeft Hanna dan de eerste foto kunnen maken.

Op zondag brachten Hanna en ik mama weer naar huis. ’s Avonds nam ik een douche, zette thee en ging ik de film kijken Desperado met mijn held Antonio Banderas. Tos lag heerlijk bij me op schoot. Ik keek naar het dienblad met daarop mijn thee en op dat moment heb ik me zo intens warm en gelukkig gevoeld. Het ergste was achter de rug. Tos en ik waren veilig!

Er was echter 1 ding waarbij ik me niet veilig voelde. Het was mijn lange haar. Er was vaak aan mijn haar getrokken en ik had moeite met het openbaar vervoer. Ik durfde niet te zitten als ik niet voor een wand kon zitten. Meestal stond ik dus tegen de deur aan. Het was echter bijna een jaar geleden dat papa was overleden. Dat heb ik gecombineerd. Ik doneerde mijn haar en vroeg op facebook en aan familie en vrienden, om donaties. Dat geld heb ik overgemaakt naar het KWF.
Man wat was ik trots op en blij met mijn korte koppie en ik veranderde dat ook nog vaak.

Natuurlijk was ik er nog niet. De hulp begon nu echt met groepstherapie. Dat had ik zelf gewild, want ik was behoorlijk vereenzaamd. De vrouwen in de groep deelden ook hun verhaal. Niet allemaal huiselijk geweld, maar wel het voor zichzelf opkomen. Daar leerde ik mensen weer langzaamaan te vertrouwen, maar nog meer om op mezelf te vertrouwen. Ook moest ik nog wat zaken qua olievlek met mensen inlichten verbreden. Ik wilde weer gaan werken en vroeg eerst een gesprek met de bedrijfsarts en de vertrouwenspersoon van mijn werk aan. Ik vertelde mijn verhaal, de bedrijfsarts had ik al vlot ingelicht nadat ik uit de school was geklapt bij de intake in de GGZ. Hij had me tijd gegund tot ik in mijn flat zat. Hem wilde ik er persé bij hebben voor als ik over emotioneel zou raken. Dat gebeurde niet en de directeur werd erbij geroepen. kort en bondig zei ik dat ik weer wilde beginnen, maar nog niet achter de balie durfde en waarom. Het was goed, de eerste 3 maanden zou ik ander werk doen binnen een kantoor elders in het gebouw. Ik overhandigde hem een foto van Ernst. Die is aan mijn vervangster gegeven en er is bij gezegd dat als die persoon naar mij zou vragen zij zou antwoordden dat ik er niet meer werkzaam was. Na 2 maanden was hij gekomen, mijn collega was net in de hal geweest. Ze had mijn vervangster horen zeggen dat ik er niet meer werkte en hij moest en zou weten waar ik nu werkte. Dat kon ze niet zeggen. Mijn collega was er naartoe gelopen en had gevraagd wie hij was. Hij had zich voorgesteld en zei dat zijn zoon mij miste. Helaas, ze konden hem niet verder helpen. In totaal na 4 maanden, zat ik weer op mijn plek.

Ook mijn buren en de huismeester had ik ingelicht. Er werd besloten om mijn naambordje nog niet op het bellenpaneel te hangen. Op eerste paasdag bracht ik mijn vuilniszak naar beneden en toen ik terugliep liep ik Ernst tegemoet. Hij begon te schelden en te vloeken en was duidelijk dronken/stoned of beide, en dat om 13:30 uur! Ik ging voor hem staan en wees naar de parkeerplek, daar kwam de huismeester net aan gelopen. Ik wees naar Ernst en zei, ‘Wilt u het verder afhandelen? Ik wil graag veilig naar binnen.’ De huismeester nam het over. Eenmaal uit de lift keek ik over de balustrade en zag Ernst weg lopen. Ik wachtte nog even op de lift en de huismeester kwam eraan. Hij zei dat als Ernst nog eens zou verschijnen dat ik dan toch aangifte moest doen. Nee, ik heb geen aangifte gedaan. Ik heb de keus gemaakt om voor mezelf te gaan. De aangifte, het onderzoek en de gang naar de rechter zou me gewoon te veel tijd in beslag nemen en die tijd wilde ik alleen nog aan mezelf besteden.

De groepstherapie vond ik niet genoeg. Na maanden werd ik nog met regelmaat wakker door een nachtmerrie over alles wat gebeurt was en mijn psych bood me traumatherapie aan, in de vorm van EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) Op de site van www.psychischegezondheid.nl wordt het kort uitgelegd als: EMDR is een bewezen effectieve therapie die kan worden toegepast bij het verwerken van nare en ingrijpende ervaringen. EMDR wordt met name toegepast wanneer mensen last blijven houden van een schokkende gebeurtenis, zoals (seksueel) geweld, een overval of een verkeersongeval. Ze hebben bijvoorbeeld flashbacks van de gebeurtenis of nachtmerries. Vaak is er dan sprake van een posttraumatische stress-stoornis (PTSS). Door middel van EMDR neemt de kracht en emotionele lading van een nare herinnering af. Als je die link aanklikt kun je er meer informatie over vinden.

Het gebeurde trouwens geregeld dat ik thuis kwam van de therapie en ik van mijn pad was. Nu hadden de oude bewoners van de flat een hangmat in huis en hadden de haken laten hangen. Ik kreeg voor mijn nieuwe woning van Ingrid en Ruud ook een hangmat en na de therapie lag ik standaard in de hangmat een film te kijken of een boek te lezen ter ontspanning. Vlak voor het raam, wat geweldig was op 9 hoog!

Wie mijn grootste steun en toeverlaat in die tijd was, op familie en Friese vriend(inn)en na, was Hanna. Was ik nog voorzichtig met het naar buiten gaan, Hanna sleurde me deur uit. We waren geregeld op pad of een weekendje uit. Altijd hadden we de grootste lol en we kregen veel voor elkaar. Zoals bijvoorbeeld op de SS Rotterdam tijdens de tour toestemming krijgen om overal te mogen fotograferen en met grappige poses.
Op de SS Rotterdam heb ik overigens definitief afscheid genomen van Ernst en hem symbolisch laten verzuipen. Mijn trouwring ligt daar ergens. Op de foto ernaast zie je mijn trouwkleding. Mijn eerste trouwjurk heb ik bij het Leger des Heils gebracht, zodat iemand anders die ook wilde trouwen een dag kon stralen. Die van mijn tweede huwelijk wilde ik een ander niet aan doen. Dus die heb ik verknipt tot kleine lapjes.

Ook besloten we eens spontaan in het donker, aan het begin van de avond, “mijn overbuurman” De Euromast te bezoeken. Het regende en waaide, maar wilden naar boven. Daar stond ik op mijn hoog gehakte laarzen in dikke panty, met een knie lang jurkje en zelfde model jas, en KOUD! De laatste lift was ook nog eens kapot, dus we moesten lopen om in de ring te komen. Daar zaten we dan en we genoten van het uitzicht! Wat ik nog nooit heb gedaan en nog steeds wil, is eens abseilen van de Euromast. Dat had ik bedacht om weer met beide benen op de grond te komen. Jammergenoeg is het er nooit van gekomen. Kan nog! Maar dan niet meer om die reden.

We deden ook een weekendje Newcastle met de Ferry. Dit kwam door een uit de hand gelopen grap. We waren eens op de SS Rotterdam toen de MS Rotterdam uitvaarde. Hanna filmde dat en stuurde dat filmpje naar een vriendin met de vraag of zij het op facebook wilde plaatsen met de tekst dat ze ons had uitgezwaaid, omdat wij naar New York zouden vertrekken. Al snel hadden velen het geintje door. Een vriendin van mij wilde ook nog wel mee en een vriendin van Hanna ook. Met een speedboot kwamen ze achter ons aan en hesen we hun aan boord. Ook Tos was mee. Gedurende twee weken plaatste ik foto’s op facebook met waar we allemaal stopten en met de idiootste avonturen. Zo waren ook onze favoriete acteurs aan boord gekomen om ons te vergezellen. Voor mij was dat Antonio Banderas. Halverwege “onze reis” bleek toch dat niet iedereen had begrepen dat het een grap was. Zo was er een collega van mijn vrijwilligerswerk die me gek aankeek toen ik kwam werken, ik was toch op vakantie met Hanna?
Het diepte-punt uitje was echter onze avond naar De Toppers. De dresscode was 1001 Nacht. Ik besloot niet als haremdame te gaan, maar creëerde een boerka voor mezelf. We hadden mee voorpret dan dat we het concert leuk vonden. Voor donker waren we dan ook alweer thuis.

Later waren we in Brabant, daar was een coverband van Queen. Omdat ik zou meedoen aan de Gaymoeder-verkiezing wilde ik op de foto met die Freddie-figuur. Brutaal zocht ik de band op op facebook en deed ze een bericht met mijn vraag. Al vlot had ik antwoord en ik belde Hanna al lachend op met de mededeling, ‘Ik heb het voor elkaar hoor. Als wij die avond bij die Queen coverband zijn moeten we ons in de pauze even bij meneer van Gelen melden en dan kunnen we naar de kleedkamer om even die foto te maken van mij met die Freddie-figuur die dan naar mijn tattoo wijst. Hanna schoot in de lach, ‘Dat meen je niet!’ Eh jawel, kijk maar:

Na een maand of 10 was ik klaar met de therapie en nam ik afscheid van de groep. In mijn laatste 1 op 1 gesprek met de psychologe zei ze dat dat ik het geweldig had gedaan en goed gebruik had gemaakt van de hulp die me geboden was. Nu moest ik het alleen doen, maar als er wat was mocht ik altijd bellen. Goed, er zijn nog wel littekens. Het ene zal weggaan en sommige dingen blijven altijd een pijnscheut geven, maar daar leer je mee leven. Wat ik absoluut niet meer wil? Trouwen! Men vraagt wel eens of ik weer zou willen trouwen, maar nee. Ik heb mijn les gehad, ik hoef nooit meer aan een “huwelijkse plicht” te voldoen en dat voelt voor mij als vrijheid!

Het belangrijkste is, ik vertrouw weer op mezelf en ik durf anderen weer te vertrouwen. Het is goed zo!

Nu een nummer waar ik in die tijd heel veel steun aan had en wat ik als een mantra gebruikt heb gedurende het eerste jaar. Nee, het is geen Rammstein. Het is hoe ik mezelf ben gaan bekijken!

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog
Deel 18: La Mia Passione: Behind The Mask
Deel 19: La Mia Passione: Seemann
Deel 20: La Mia Passione: Human Nature

La Mia Passione: Human Nature

Nog 11 dagen nu ook tot The Passion. Die op 13 april in Leeuwarden is. Volgens mij komt het podium voor het oude gerechtsgebouw, wat een waanzinnige locatie ervoor is.

Voor nu nog een hoofdstuk in mijn blogserie La Mia Passione. Ik heb liever de ellende zo vlot mogelijk achter de rug, dus ik kan maar beter even doortikken. Ja, ik weet dat ik me kwetsbaar opstel. Maar door open te zijn geef ik je kijkje in hoe het eruit zag. Hopelijk ontdek je nooit iets bij anderen in deze richting en beter nog, heb of krijg je er nooit mee te maken!

Dit keer hoe ik uit de situatie kwam…

Human Nature

Het licht was uitgegaan bij me. Daar zat ik dan met een Burn Out, ik kon niet meer en was op. Of zelfmoord bij me op kwam? Nee! Dan zou Ernst winnen en dat wilde ik niet. Mijn dagen vlogen om. ’s Morgens stond ik gewoon mee op en opeens was het drie in de middag. Ik kreeg het allemaal niet mee. De bedrijfsarts drong aan op hulp binnen de kaders van daar. In hetzelfde pand zat een juiste instantie en ik moest erheen voor een intake. Dat deed ik, maar ik sprak en zei niets. Via de huisarts had ik om de GGZ verzocht. Ernst had bij Psyq gelopen en daar wilde ik onder geen beding naartoe. Tenslotte had het weinig bij hem gedaan. De bedrijfsarts belde. De instantie waar ik de intake had gehad kon weinig voor me doen.

Uiteraard kon Ernst niet met de situatie omgaan en wilde naar de huisarts voor relatietherapie. De huisarts wilde weten waarom en Ernst begon over mijn Burn Out, dat hij er niet tegen kon, ik was geen goede vrouw en ik was een nog slechtere moeder voor zijn zoon. Dat laatste veegde de huisarts van tafel, want ik was geen moeder maar een stiefmoeder. De ouders hadden de eerste zorg en het contact met zijn ex was toch goed? De huisarts vertelde Ernst zelfs dat hij stiefouders mijn opstelling aanraadde, aan de zijlijn. Hij zag de ernst van de situatie wel in en gaf mij de eindbrief van Ernst zijn psycholoog mee. Deze moest ik aan mijn psycholoog overhandigen en om relatietherapie vragen, dan zou alles onder 1 dak zijn aan hulp.

Een week later was mijn intake. In de wachtkamer maakte ik de brief open en las dat Ernst geen zelfmoordplannen meer had. Had hij die? Om eerlijk te zijn vond ik het jammer dat hij die nooit ten uitvoer had gebracht.
De psychologe haalde me op en het gesprek begon over wat er gaande was met me. Ik was depressief en ze zou met psychiater overleggen over medicatie. Dat had ik niet op mijn planning staan en zei dat. Ze zou overleggen. Op dat moment gaf ik haar de brief van de huisarts. Al snel vroeg ze of ik er even bij kwam zitten en moest ik vertellen waarom ik geen pillen wilde. Ik wilde geen pillen die mijn gevoelens zouden kalmeren en zag het als onnodig gif. Meer dan dat heb ik niet gezegd. Ze wilde nog even alleen met me spreken.

We zaten en ze wilde meer weten over mijn huwelijk. Veel wilde ik er niet over kwijt, want we hadden door mij problemen. Ze begon over wat een geweldige man ik had, hij klonk leuk, attent, lief etc… Opeens zei ze dat hij mij op handen droeg en daar barstte de bom! Ik schoot overeind, vertelde hoe hij me behandelde, ik deed niets goed, alles lag aan mij, ik was dom, lelijk en verdiende straf, ik wilde geen seks, maar ik moest en hij had me vaak geslagen, of ze de foto’s wilde zien, want ik had de usb-stick bij me. Ik stond te schelden, te vloeken keihard te janken tot ik er schor van werd. Op het moment dat het meeste eruit was ging ik zitten en kon ik niet stoppen met huilen. Eenmaal rustig zei ze dat ze een collega zou halen, want dit was het geval huiselijk geweld. Mijn antwoord was, ‘Nou dat is ook wel overdreven.’ Ze zei dat de huisarts wist dat ze daar geen relatietherapie boden en ze daarom juist had doorgevraagd.

Daarop ging alles snel. Ik kreeg een andere psychologe aangewezen, want zij zou vlot met pensioen en ik kon beter niet halverwege veranderen van psych. Zij heeft het hele verhaal aan haar collega gedaan. Het gesprek met de ander was goed. Ja ik wilde scheiden, maar hoe dan? We spraken een datum af waarop ik het gezegd moest hebben. Het zou na het concert worden van Madonna, daar wilde ik eerst nog heen. Verder zou ik me regelmatig melden. Ik was in het team besproken en ik had met een narcist te maken. Meteen kreeg ik raad hoe er mee om te gaan. Wees complimenteus, vooral dat! Verder hem altijd de hemel in prijzen en steeds herhalen dat dingen zijn fout niet waren.

Ons huis stond echter te koop. Er was een belangstellende en dit was de opening! Ik vroeg hem op zaterdagmorgen of hij zeker wist dat hij nog samen met mij een huis wilde kopen. Hij vroeg, ‘Wil je scheiden dan?’ en mijn antwoord was kort maar krachtig, ‘Ja!’ Ik dook al ineen na mijn antwoord, maar Ernst bleef rustig en zei dat het goed was. Daarna begon hij onbedaarlijk te huilen, want ik was zo geweldig en zijn droomvrouw. Ik was stil. Geen traan heb ik gelaten. ’s Middags ging hij naar zijn enige vriend. Pas toen begon ik te huilen. Op mijn facebook zette ik dat we gingen scheiden. Daaronder plaatste ik het nummer van Madonna “Take A Bow”, ik zag dat als hint. Niemand had echter een vermoeden. Mijn psych had me haar telefoonnummer gegeven voor als er iets was. Ik stuurde een berichtje, “Ik heb het vanmorgen gezegd en ik leef nog.” Ik kreeg terug, “Maandag kom ik eerder naar het werk, kun je er acht uur zijn?” Ik schreef dat ik het zou doen.

Ze vroeg me gelijk wie van mijn situatie op de hoogte waren. Inmiddels had ik Tineke van de Reiki ingelicht. Nu moest ik de rest om me heen gaan inlichten, contact zoeken met de wijkagent en een melding doen bij de politie. ’s Middags belde ik Tineke, of ik bij haar in alle rust mocht bellen. Het was goed. De volgende dag kon ik bij de wijkagent terecht. Pas 2 weken later bij de politie, want de bezetting was minder door de vakantie. Ja echt! Ze noteerden wel mijn nummer, mocht er iets zijn dan kon ik 112 bellen en kwam er gelijk een wagen. Daarna, misschien apart, liep ik richting de buren aan beide kanten en deed ik kort mijn verhaal. Ik vroeg dat als ze me horen schreeuwen/gillen of ze dan gelijk de politie in wilden schakelen. Dat zouden ze doen. Er was ze wel vaker iets opgevallen, maar ze dachten een heftige ruzie.

De scheiding werd in gang gezet. Ik zei tegen Ernst dat ik geen aanspraak op zijn huis zou maken, als hij afzag van de erfenis van mijn vader. Dat wilde hij niet. De advocaat raadde me aan om inzage bij de notaris. Dat deed ik. Het testament stond op langst levende en mijn ouders hadden exen van de kinderen uitgesloten! Ernst kon niets.
Hij kwam nog eens naar me toe en vroeg, ‘De scheiding is er nu toch nog niet door?’ Ik schudde mijn hoofd. Hij zei dat ik dus nog wel zijn vrouw was. Ik knikte. Daarop zei hij dat als hij dan behoefte had, ik me nog aan de huwelijkse plicht te houden had. Alsof er een emmer ijskoud water over me heen gegoten werd, zo verstijfde ik. Daar was echter mijn oerkracht en weer en ik zei, ‘Nee, dat hoef ik niet. Dat zou verkrachting heten. Ik heb al een melding gedaan bij de politie en je gaat gelijk opgehaald worden als je met 1 vinger ongewenst aan me zit.’ Hij geloofde me niet. Eerlijk is, die melding zou ik 4 dagen later doen, dan was die afspraak. Ik hield me sterk, keek hem aan en zei, ‘Zullen we nu samen naar het politiebureau en het vragen dan. Het bewijs is daar namelijk.’ Woest liep hij weg, maar hij kwam niet meer aan me.
Het advies van hoe om te gaan met een narcist wierp wel zijn vruchten af. Zo erg dat hij vlak voor dat ik definitief weg zei, ‘Wil jij de scheiding nog doorzetten? Het gaat weer zo goed tussen ons!’ Maar ik bleef bij het besluit, en hij kon niets, want hij wist wat er kon gebeuren.

Het werd tijd om de olievlek te maken aan het mensen inlichten, maar dat vond ik zo ontzettend eng! Hoe dan? Twee dagen heb er mee rondgelopen en nagedacht. Het antwoord was opeens daar, al heb ik nog een paar minuten getwijfeld, moest dit wel, was dit niet ‘te’, zou mijn social media-netwerk niet denken dat ik medelijden zocht, ik wilde helemaal geen slachtoffer zijn namelijk. Dat op de eerste plek, want de slachtofferhouding kende ik als geen ander van Ernst en dat wilde absoluut niet! Ik stak een sigaret op en opende mijn facebook, en ik was ontzettend benieuwd hoe men nu zou gaan reageren. Zou ik niet uitgekotst worden? Volgens Ernst deed de meerderheid van mijn omgeving dat bij mij en daarom maakte mijn idee me extra nerveus. Terwijl ik mijn sigaret oprookte formuleerde ik in gedachte het stuk wat zou gaan plaatsen. Nadat hij uit was gedrukt riep ik mezelf tot de orde: ‘Toe Dyez, NU!’ Als een bezetene zat ik te tikken en lette ik niet op wat ik schreef. Op het moment dat mijn stuk klaar was checkte ik het op tikfouten en wonderwel klopte het, ik liet het zo. Ik pakte nog een sigaret en zweefde mijn wijsvinger boven de enter-knop. Nog even en het zou openbaar op facebook staan, weer de twijfel… Ik sloot mijn ogen en liet mijn wijsvinger zakken: ENTER!! En bam, daar stond het:

‘Lieve Vrienden en Familie op mijn fb,
Onlangs heb ik jullie via hier laten weten dat ik ga scheiden.Sommigen van jullie hebben me al gevraagd waarom dit is en zagen dit niet aankomen. Die vraag heb ik bewust nog niet beantwoord, omdat ik me schaam. Nu ga ik het wel doen, in het kort en wil ik om dezelfde reden van schaamte nog geen vragen beantwoorden. Huiselijk geweld, je denkt dat het een ander overkomt, maar het is mij overkomen. Dit is dus de reden waarom ik me negatief uitlaat over mijn aanstaande ex, en soms ook ‘gekke uitspraken’ heb. Inmiddels heb ik hulp via een psycholoog en de opdracht gekregen om mijn omgeving in vertrouwen te nemen, maar dit vind ik moeilijk. Daarom nu maar in 1x, dan heb ik die stap maar genomen. Wat ik aan jullie wil vragen is geduld, steun en ook hulp. Alvast bedankt! Liefs Dyezzie’

Ik stak weer een sigaret op en binnen een paar minuten was daar de eerste reactie van Tineke:
‘Lieve Dyezzie,
Meid, ik zit hier met tranen in mijn ogen, wat ben ik ongelofelijk trots op je dat je openbaar deelt! Tot nu toe wisten maar 5 personen het en je wilde over je schaamte heen stappen. Dit is een mega-stap. Wat ik nog wil toevoegen bedoel ik aan al je contacten hier op fb: Mocht Dyezzie te lang stil zijn op fb zoek dan contact met haar. Dyez, hou jij ook je fb goed bij, dan kunnen we allemaal een oogje in zeil richting jou houden Lieverd. Nog even volhouden en dan ben je er echt van verlost. Ik wens je alvast een geweldige en vooral zonnige toekomst toe. Liefs Tineke’

Daarna stoomden de reacties binnen. Heel lief en iedereen had respect voor me en ik hoefde maar om hulp te vragen. Opeens begreep men ook Madonna’s Take A Bow. Wat er verder gebeurde was dat iedereen een oogje in het zeil ging houden bij me. Geen bericht van mij op facebook en er kwam een appje binnen.
Diegene die me verder hielpen waren Hanna en haar man Karel. Hanna kende ik van mijn vrijwilligerswerk. Daarnaast ook via mijn vrijwilligerswerk, Ingrid en Ruud. Bij hun zou ik mogen logeren tot ik de sleutel kreeg van mijn huisje. Ik begon al met inpakken en sloeg alles op bij Hanna. Dat dacht Ernst. Ik had gewoon een citybox gehuurd en ik zou vlotter weg gaan dan hij zou denken. Er was echter 1 ding waardoor ik nog niet weg kon! Tos! Ik durfde hem niet alleen te laten bij Ernst en hij kon niet mee naar Ingrid en Ruud. Bang dat die mijn grootste vriend iets aan zou doen of dat ik hem niet terug zou krijgen. Toch lag ook die oplossing bij een collega van mijn vrijwilligerswerk. Tanja had een kattenopvang en ik mocht Tos 2 dagen later brengen voor zo lang nodig zou zijn. Dat was op een vrijdag. Meteen erna mobiliseerde ik de rest. Zaterdag zou ik verhuizen!

Die vrijdagavond vroeg Ernst opeens waarom Tos al weg was. Tos had te veel last van de stress had ik gezegd en begon in huis zijn behoefte te doen. Ernst kon namelijk niet goed ruiken. Hij vroeg of ik bang was dat hij Tos iets aan zou doen. Daarop antwoordde ik dat ik dat inderdaad dacht, wetende dat ik de politie kon bellen als er iets zou zijn. Dat er haast bij gezet was had trouwens nog een reden. Ik had een vuurwapen gevonden, een echte. De nacht voor mijn vertrek heb ik geen oog dicht gedaan.

Op zaterdagmorgen moest Ernst met Wesley naar voetballen. Hij ging om kwart voor acht weg, want hij wilde eerst nog boodschappen doen. Ik had trouwens gezegd dat een vriend uit Leeuwarden langs zou komen, zo rond negen uur, en ik daar die middag mee naar Den Haag zou gaan naar de soundcheck van andere vrienden uit Leeuwarden die dar zouden optreden. Ernst zal bang van hem zijn geweest, vandaar zijn vroege vertrek, want het voetballen begon om elf uur. Die vriend was er trouwens niet bij.
Zodra hij weg was belde ik Hanna en binnen tien minuten stonden alle hulptroepen daar. Vele handen maken licht werk en om 11 uur waren mijn spullen ingepakt en gooide ik mijn huissleutels door de brievenbus. Ik stuurde Ernst nog een bericht:
“In de brievenbus liggen mijn huissleutels. Ik kom niet meer terug. Indien moelijk gedaan wordt over de scheiding zet ik de melding om in een aangifte.”

Alles kwam nu in de citybox en daarna zijn we koffie gaan drinken bij Ingrid en Ruud waar ik nog logeerspullen bracht. Op het moment dat Hanna en Karel vertrokken ben ik naar mijn voorlopige kamer gegaan en heb ik gezegd dat ik alleen wilde zijn. Ik heb ontzettend liggen huilen en braken die middag en avond. Om beurten kwamen Ingrid en Ruud langs en vroegen of ze iets voor me konden doen. Ze lieten me maar.

Twee dagen later vertrok ik naar mama, want ik wilde zo graag bij mama zijn. Zo’n twee en halve maand reisde ik tussen Zoetermeer en Franeker. Dit tot ik de sleutel kreeg van mijn nieuwe woning….

Ik blijf nog even bij Madonna, maar nu duidelijker:
https://www.youtube.com/watch?v=XTSrV_0vG-4

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog
Deel 18: La Mia Passione: Behind The Mask
Deel 19: La Mia Passione: Seemann

La Mia Passione: Seemann

Als eerste wil ik nu beginnen met iedereen te bedanken voor de reacties op mijn vorige blog waarbij ik ben begonnen over het huiselijk geweld. Het is voorbij, maar zo open als in die blog was ik niet eerder en dat vond ik best wel eng. Jullie reacties hebben me goed gedaan! Nu het vervolg.

Dit keer ben ik sneller in mijn persoonlijke blogserie La Mia Passione. Dit heb ik gebaseerd op The Passion. Mijn verhaal is niet zo heilig natuurlijk, dat weet ik. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar wel met veel respect. Ik geniet van The Passion sinds het er is. Heb ik niets met het geloof, het spreekt me aan. Waarom het aanspreekt? Dat is om de opoffering van Jezus en de vrede. Jammer genoeg is het laatste iets wat eigenlijk nooit heeft bestaan. Althans niet compleet in de wereld.

Voor de goede orde, The Passion is op 13 april live in Leeuwarden te zien! Ik heb jaren in de Friesche Hoofdstad gewoond en dat The Passion daar nu is doet me veel.

Maar nu ga ik weer verder met mijn persoonlijke Passion. Mijn verhaal, met daarbij foto’s en een lied toegevoegd.

Seemann

Ik zat nog steeds gevangen bij Ernst in dat huwelijk vol agressie. Ernst had therapie gehad, maar begon toch weer met de alcohol en zijn joints toen de therapie afgelopen was. Ook de agressie nam weer hevige vormen aan, al was het dichtknijpen van mijn keel er niet meer bij. Het slaan was ook aanzienlijk minder. Ernst was echter verslavingsgevoelig. Hij was dus verslaafd aan alcohol en wiet, maar ook aan gamen en wat bleek later nog meer, aan date-sites. Dat laatste trok ik niet, maar Ernst vond dat ik hem dat moest gunnen. Hij zou niet afspreken, hij wilde zijn sociale kring uitbreiden (hij had overigens maar 1 goede vriend, waar hij ongeveer 4 keer per jaar mee afsprak.) en het gaf hem een goed gevoel. Ik moest me zelfs maar aanmelden. Eigenlijk om hem een hak te zetten deed ik dat. Ja, en laat vrouwen in het algemeen nu meer succes hebben dan mannen. Ernst deed het niets en hij ging ook door met de zijne.

Ik besloot papa om raad te vragen hierin. Papa was altijd erg realistisch en als ik het fout had zou hij het opnemen voor Ernst. Dat deed papa niet. Hij vond dit zelfs link. Ernst ik waren met elkaar getrouwd en hadden voor elkaar gekozen tenslotte. Ik vertelde dat ik nu ook op die site zat, en dat het de tip was van Ernst. Ik vertelde ook waarom ik het gedaan had, om Ernst die hak te zetten. Papa vond het niet handig van me. Nu had ik vanaf mijn werk gebeld en hij nodigde me uit te komen logeren met Hemelvaart. Dan zouden we de volgende dag ook de fotocamera halen die ik wilde hebben en zou ik op zaterdag terug gaan. Dat van het Hemelvaart-weekend vertelde ik Ernst en hij vond het een goed idee. Hij zou me dan op zaterdag ophalen met Wesley, want die was dan bij ons dat weekend.

Op Hemelvaartsdag kwam ik bij papa. Hij was alleen en stond me op te wachten. Dat had me verbaasd, dat had hij nooit gedaan. We spraken kort over die date-site en hij zei dat het stom was. Het leven was mooi, waarom dit? Eigenlijk was dat het gesprek erover. Papa was verder afwezig en ik kreeg een raar gevoel. Dat rare gevoel besprek ik later met mama, maar volgens haar zou papa altijd eerlijk zijn als er iets was met hem. Zaterdag, vlak voor Ernst en Wesley kwamen kreeg ik te horen dat papa de diagnose longkanker had gekregen. Er was nog niets aan de hand, want er zouden nog meer onderzoeken komen en wellicht was hij er op tijd bij. Ik besloot echter om mijn mond te houden over mijn eigen situatie. Nu kun je denken dat dit dom of stom was, maar waarom ik het liet was om papa geen extra stress te bezorgen. Ouders willen het beste voor kind, dus hij zou er mee aan de slag zijn gegaan. Maar ik geloof dat kinderen ook het beste willen voor hun ouders, dus daarom zweeg ik.

Een paar weken later bleek dat hij er niet op tijd bij was. Hij had nog een half jaar en met mazzel een jaar. Ik besloot me stil te houden over mijn situatie. Deze stress kon papa er niet bij hebben vond ik. Dit was ook de tijd van de grote overdracht, zo vond ik. Kortom, ik haalde eruit wat erin zat. Mijn vragen, dingen die ik uitgesproken wilde hebben en we gaven elkaar muziek mee. Hoe verdrietig ook, ik zie het als een dankbare periode.

Na het nieuws over mijn vader besloot Ernst opeens te stoppen met de date-sites. Het had hem zo aangegrepen en hij was er kapot van. Als ik erover begon moest ik er over stoppen, want hij had moeite om erover te praten. Wel vond hij het achterlijk dat ik zo vaak mogelijk naar papa ging, want hij was nog niet dood. Zo zei hij dat letterlijk.

Op een avond kreeg hij telefoon van zijn moeder. Zijn vader had de hond uitgelaten en was aangereden door een jongen op een scooter. Hij had een beenbreuk en lag in het ziekenhuis. Ernst vroeg me of hij naar het ziekenhuis zou moeten gaan. Ik vond van wel en dus gingen we. De dagen erop ging Ernst dagelijks. Hierop vroeg ik of hij nu begreep waarom ik zo vaak mogelijk naar papa ging, want met papa was het wel een aflopende zaak. Hij zei niets en heeft daarop een week niet tegen me gesproken. Sterker nog, hij kookte ook voor hem alleen of voor hem en Wesley. Na een week was het opeens weer goed en ik zweeg maar. Tenslotte wilde ik er ook niet extra stress bij hebben.

Een klein half jaar later zouden we het weekend naar mijn vader, want hij wilde nog een expositie geven en die zou geopend worden. Echter aankomend lag papa op bed. Zijn laatste fase was ingegaan. Ernst was mee, maar besloot na de expositie naar huis te gaan, terwijl ik bleef. De volgende dag belde ik hem of hij wilde komen, want het afscheid was nu heel dichtbij. Dat deed hij. Waarschijnlijk onder druk van zijn moeder, want hij was daar op de verjaardag. Later zei ze tegen mij dat ze het apart had gevonden dat Ernst naar huis was gegaan en niet bij mij was gebleven. Ik heb gezegd dat we het zo afgesproken hadden.

Papa overleed. De dagen ervoor had ik nog vaak genoeg alleen bij hem gezeten, en hem verteld hoeveel ik van hem hield en hij de mooiste kamer in mijn hart zou krijgen. Op zondagmiddag, terwijl papa sliep ben ik naar de foto van oma (zijn moeder) gelopen en heb haar gevraagd om hem snel op te halen en de overgang zo netjes mogelijk wilde maken. Een paar uur erna was ze er en was hij rustig weggegleden.

Na de plechtigheid zaten Ernst en ik in de auto op weg naar huis. Ik hield me sterk. Toch was ik bang, ik was doodsbang. Nu papa er niet meer was had ik geen sterke arm meer die me kon helpen en ik voelde hopeloos alleen. Mijn angst was trouwens reëel geweest bleek later die avond. Ik was vroeg gaan slapen en werd wakker gemaakt. Mijn vader was nu overleden en ik had me aan mijn huwelijkse plicht moeten voldoen. Dat wilde ik niet, maar ik werd verdoofd met een dreun in mijn gezicht. Nu was mijn oog wel blauw. Ik belde mijn werk en vroeg of ik nog een paar dagen extra thuis mocht blijven, want ik kon het allemaal even niet aan. Het was goed.

Op dat moment zag ik wel in dat ik toch echt weg moest bij Ernst. Maar hoe? Anderhalve maand erna ging bij mij het licht uit en was de Burn Out een feit. Het zal raar klinken, maar dat was het begin van mijn redding…

Speciaal om papa te eren nu een Duits nummer. Wat ik niet had voorzien was dat we, papa, mama en ik, een zeer openhartig gesprek hadden. Nu achteraf bekeken had het mijn vlucht bij Ernst vandaan kunnen betekenen, maar dat deed ik niet omdat ik dat toen niet inzag. Achteraf maar goed ook, want mama zou me niet kunnen missen…

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog
Deel 18: La Mia Passione: Behind The Mask

La Mia Passione: Behind The Mask

Nog een kleine 14 dagen en dan is The Passion in Leeuwarden al geweest! Dat is op donderdag 13 april. Manmanman, wat ben ik nieuwsgierig!

Mijn voorpret is vorig jaar al begonnen toen ik begon met deze serie over mijn eigen leven, La Mia Passione. Dat ik richting de 20 delen had ik wel verwacht. De lijst met liedjes is zéér uitgebreid, maar ik heb het een en ander geschrapt om het verhaal mooier achter elkaar te krijgen.

Voor nu geef ik alvast een waarschuwing. Ik ga nu mijn naarste jaren in. Het is niet allemaal leuk geweest in mijn leven, mocht je dat gedacht hebben. Dit is zelfs een belangrijk deel voor me geworden. Wil je niet over huiselijk geweld lezen, sla dan dit deel en de 2 erna over. Wat ik wel wil zeggen, ik ga een kijkje geven in wat er gebeurde. Met name in hoe ik veranderde en hoe niemand iets door had. Dat neem ik niemand kwalijk trouwens, want ik had een serie aan fictieve maskers voor mezelf en de mensen met wie ik contact had, zoals mijn ouders, familie, vrienden, collega’s en internet-bekenden. Daar ga ik dan…

Behind The Mask

Vlot na Idsert was ik dus Ernst tegen gekomen via een date-site. In mijn vorige blog eindigde ik zo:
De klik was er. Eindelijk een man die echt voor me zou gaan. Hij had een zoontje van 3 jaar, Wesley. Gezien mijn contract niet werd verlengd was de weg weer eens vrij en ik trok bij hem in. Zo kon hij het co-ouderschap houden en ik wilde eigenlijk nog steeds Friesland uit. Ernst vroeg me binnen een half jaar ten huwelijk, want ik had zo voor hem gekozen, zijn zoon geaccepteerd en mijn leven veranderd door zelfs te verhuizen. Nou echt he? Wat schreef ik zojuist? Ja, een man die vol voor me ging! Mijn droom kon beginnen!
Om je vast voor te bereiden, niet alle dromen zijn mooi.

Mijn nachtmerrie begon dus. Nog niet voor het huwelijk. Hij was altijd zo lief, attent en ik was de mooiste en de liefste. Iets waar ik zeer vatbaar voor was. De ellende begon na een half jaar huwelijk. Zijn lieve en attente masker brokkelde af. Ik kon weinig goed doen. Dat begon aan me te knagen. Als ik het wilde bespreken begon hij te huilen en meende hij het niet zo, maar hij vond dat zo moeilijk. Hij wilde me onder geen beding kwijt, want ik was verder het beste wat hem was overkomen. Ondertussen wist ik niet wat ik moest, want moest ik voor mezelf kiezen? Terug naar Friesland? Na een half jaar scheiden was ook zo iets. Ik wilde niet meteen de handdoek in de ring gooien. Het ging weer even goed.

Met dat ik in Zoetermeer was komen wonen had ik meerdere banen gehad. Het waren 3 banen geweest waar ik niet kon aarden en dus zocht ik verder. Bij de laatste werd mijn contract niet verlengd en zat ik opeens thuis. Ernst was niet te genieten. ’s Avonds na een paar liter bier en 3 joints knapte er iets in hem en op het moment dat ik van het toilet kwam en weer op de bank zou gaan zitten, stond hij op, kwam met een glimlach voor me staan en zei liefjes, ‘Weet je wat ik jou het liefst zou geven schat?’ Ik wist het niet, en het volgende moment lag ik op de grond omdat hij me vol in mijn gezicht sloeg. Ik keek hem aan en hij schrok zelf. O dit had hij niet moeten doen en hij begon keihard te huilen. Nee ik niet, maar ik nam afstand. Hij rende achter me aan naar boven en gooide zich aan mijn voeten met sorry’s, smeekbedes en hoe fout hij was geweest. Weet je wat, we zouden de volgende dag naar Friesland gaan, gezellig naar mijn ouders. Nu achteraf is het stom hoe ik heb gereageerd, maar wat ik eerder schreef, die handdoek en die ring. Ik vergaf hem.

Ik had een week later een andere baan, een invalklus voor 6 weken. Het ging toen goed tussen ons. Op een middag kwam ik thuis en hij zei vrolijk, ‘Weet je wat ik van jou geleerd heb? Als je niet kan aarden op je werk moet je om je heen kijken. Nu werk ik half voor een baas en half voor mezelf. Vanmiddag heb ik mijn baan opgezegd en ik ga helemaal voor mezelf beginnen!’ Daar schrok ik van, want hij had als assurantieadviseur helemaal niet veel klanten en ik een invalbaan! Het lot was echter goed gezind, want ik mocht bij die baas blijven en kreeg een vast contract voor 40 uur. Een opluchting.

Het was een tijdje goed gegaan, maar hij verdiende niet veel. Ik moest meer betalen, zonder morren stond ik het meeste van mijn salaris af, want als hij meer zou verdienen zou het weer minder worden. Gebeurde dat denk je? Nee natuurlijk. Maar inmiddels zat ik er te diep in. Niets deed ik goed, ik was lelijk en ik kon niets. Thuis. Bij anderen was ik nog steeds het beste wat hem was overkomen.

Het slaan werd vaker, want zo moest hij met me omgaan vond hij. Dat was overigens altijd als zijn zoon Wesley bij diens moeder (de ex van Ernst) was. Achterlijk was hij niet, want ik werd nooit in mijn gezicht geslagen op de manier dat het blauw was ofzo. Toch gebeurde het wel eens te zien was. Ik was eerder naar bed gegaan. Het was weekend en door drank en joints werd hij agressiever. Hij kwam de slaapkamer in en ik moest wakker worden, want ik moest me aan de huwelijkse plicht houden. Daar had ik geen zin in en ik besloot nu voor mezelf op te komen. Een gevecht begon en hij duwde me terug op bed en ging op me zitten, hij kwam voorover en kneep mijn keel dicht. Dat had hij eerder gedaan en nu riep ik alleen maar voor zover dat kon, ‘Maak me maar dood, dan ben ik voorgoed van je af en dat is wat ik wil!’ Ondertussen bewoog ik me onder hem en hoe het me gelukt is… Ik kan alleen zeggen dat er een oerkracht vrij kwam en ik kon mijn been tussen ons omhoog krijgen en trapte hem van me af. Hij belandde achter het bed tegen de kast. Hij begon verschrikkelijk te huilen en had weer spijt. Ik rende naar beneden en wilde papa bellen. Op de klok zag ik dat het half twee was, dat kon nu niet, waar moest ik nu naar toe? Hij kwam ook beneden en ik dook weg, maar hij huilde en had zo’n spijt. Nee, ik huilde niet. Tot de volgende morgen hebben we zitten praten, hij zou psychische hulp zoeken. De afdrukken van zijn handen hebben bijna een week in mijn nek gestaan. Ik schminkte ze weg en droeg een kol. Het was toch winter.

Dat deed hij en hij moest eerst stoppen met het vele blowen en drinken van zijn praatpaal. Dat deed hij ook. Hij werd ook rustiger. Hij had een half jaar maandelijks therapie en het ging best goed. Het bleef zo dat wanneer er iets fout ging dat aan mij lag. Zelfs als ik op mijn werk was, het lag aan mij. Nooit lag iets aan hem. Hij had altijd overal moeite mee en dingen deden hem emotioneel dan pijn.

Ik slikte alles inmiddels, ik moest veranderen. Dat was al begonnen. Ik had amper nog contact met vrienden van vroeger, alleen met die vrienden die hij kende. Een ervan was een vriendin uit Den Haag. Een enkele keer ging ik lunchen met haar, maar ik liet haar niet meer bij ons thuis toe. Ik liet niemand meer van mijn kant bij ons thuis toe, zelfs mijn ouders niet. In die tijd heb ik een gedichtje gemaakt. Nog nooit heb ik dit aan iemand laten lezen, dit is het:

Dode Ogen

Papa, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Lieverd, je hebt je moeders ogen
Maar verder zag hij niets

Mama, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Mop, je hebt prachtige ogen
Maar verder zag zij niets

Tante, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Ze zijn netjes opgemaakt
Maar verder zag ze niets

Goede Vriend, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Je ogen zijn de spiegel van de ziel
Maar verder zag hij niets

Collega, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Je hebt het druk, was het antwoord
Maar verder zag hij niets

Dan sta ik voor de spiegel
Ik, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Mijn ik ziet het en zegt
Deze ogen zijn dood
Daarin zie ik helemaal niets!

Was het masker van Ernst allang afgebrokkeld, ik had een legio aan fictieve maskers verzameld. Ik zette het juiste masker op met wie ik op een moment te maken had. Bij mijn ouders, familie en vrienden was ik leuk, met een geintje. Op mijn werk was ik puur zakelijk. Daar had ik de bijnaam “De Oester” gekregen, want ik vertelde nooit echt over mezelf. Grappig als je weet dat ik heel spraakzaam ben. Dat vonden ze daar absoluut niet!

Wat ook veranderde was dat ik minder sociaal was. Voorheen was dat echt anders geweest. Uitgaan wilde ik amper. Ik ben 2x naar Rammstein geweest. 1x met een goede vriend en 1x met Ernst. Mijn creativiteit was weg. Ernst vond het rommel maken. Vaak bellen met iedereen? Deed ik niet meer. Ja dagelijks als ik naar huis liep met mama, maar niet in de weekenden. Vrijdagavond belde ik altijd met papa, dat kon Ernst niet tegenhouden. Mijn tante Josje belde ik minder. Tot mijn oom Vincent ziek werd van kanker en het een aflopende zaak was. Dat kon hij ook niet stoppen.

Verder was ik stiller en schrikkerig. Meteen uit mijn werk moest ik wel naar huis. Was ik maar 5 minuten later dan belde Ernst de HTM om te vragen of er een storing was bij de Randstad Rail. Was er geen storing (had ik gewoon ergens boodschappen gedaan, en dat kon hij zien), dan had ik een ander. Ik moest ook een berichtje sturen als ik in de RR zat, dan kon hij het eten op tafel hebben als ik thuis kwam.
Het gebeurde ook dat hij eens voor het raam van mijn werk had gestaan. Ik zat er met de rug naar toe. ’s Avonds zei hij dat er een man bij de balie had gestaan en we wel 5 minuten hadden gesproken. Ik moest zeggen wie het was, en natuurlijk was ik volgens hem een hoer. Ik sms-te alleen nog met vrienden die hij ook kende en waarvan hij ook het nummer had. Hij controleerde mijn mobiel met de regelmaat.

Ik was nog maar een schim van mijn eigen ik. Wat ik nog wel deed was 1x per maand naar Reiki gaan bij Tineke. Hij kende Tineke niet, maar hij zag haar op mijn hyves en dat was goed volgens hem. Het was mijn enige uitje en het enige ding wat ik nog voor mezelf deed.
Verder moest ik op mijn werk om 8:30 uur beginnen, maar ik was er vaak al rond 7:45 uur. Dan kon ik even alleen zijn. Ook nam ik vrije dagen om soms alleen te zijn. Wat ik dan deed was me compleet opmaken en aankleden om selfies te maken. Zo hield ik een heel klein beetje mijn eigenwaarde. De foto’s sloeg ik meteen op mijn computer op en zette ze op een usb-stick, die droeg ik altijd bij me en daar heeft hij nooit van geweten. Mijn oude foto’s had hij al van me afgenomen. Ik mis een heel stuk aan foto’s. Dat is trouwens wat me nu nog het meest pijn kan doen.

Het is allemaal geëindigd in 2012, maar zo ver ben ik hier nog niet. Wel kan ik alvast zeggen dat ik hulp heb gehad om dingen te verwerken. Nu kan ik er dus over praten. Mocht je vragen hebben stel ze dan gerust. Eventueel per email: dyezzieengel@gmail.com

In deze blog staan allemaal selfies van toen, sommigen over-bewerkt om dingen te verdoezelen.

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog

La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog

We naderen The Passion nu behoorlijk vlot. Ik mag nog wel even doortikken aan mijn persoonlijke blogserie. Nu ik werk moet ik dat toch beter gaan plannen. Zoals ik eerder geschreven heb, en nu ook weer doe ik dat. The Passion is dit jaar in Leeuwarden op 13 april!

Goed, ik zal eens beginnen, want het wordt wel een lange dit keer….

Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog

Zoals ik de vorige keer eindigde was ik Idsert tegen gekomen op mijn werk. We vonden elkaar meteen leuk, maar gezien we collega’s waren vond ik dat niet kunnen. We deden wel dingen samen als uit eten gaan, naar de bioscoop en wandelen, maar meer was het niet. Mijn uitzendcontract stopte en dat maakte de weg vrij. We kregen een relatie en besloten om te gaan samen wonen in Groningen. Hij had daar gestudeerd en wilde graag terug. Ik wilde Friesland graag uit, dus ik vond het prima. We vonden een appartement en daar trokken we samen in. We hadden het heerlijk en gingen regelmatig samen weg of met vrienden. Idsert wilde net als ik geen kinderen, wat wel zo handig was. Na een jaar of 2 vroeg hij me ten huwelijk en zei ik ja. Een jaar later was het zo ver.

Trouwkaart, met schilderij van papa.

Wat apart was, was dat ik twee weken voor het huwelijk begon te twijfelen. Dat besprak ik met een vriendin en met mijn ouders. Alle drie zeiden ze dat het de zenuwen waren en ik legde me daar maar neer. Die vriendin was 3 maanden dan ik getrouwd en had dat ook gehad zei ze. Dat ik de zenuwen had gekregen was ook niet gek volgens mama, want zijn moeder had zich ontpopt als een bemoeial en vertelde steeds wat we moesten doen en wie we moesten uitnodigen, zoals bijvoorbeeld hun buren van de boerderijen om hen heen. We hadden ons er niets van aan getrokken. Idsert was vrijgemaakt gereformeerd opgevoed en ging niet echt tegen zijn moeder in, ik daarintegen deed dat wel. We moesten voor de kerk trouwen, maar dat had ik niet op de planning staan. Ze begon Idsert min of meer te dwingen. Om het voor hem niet lastig te maken besloot ik water bij de wijn te doen.

Toch wilde ik niet een vrijgemaakt gereformeerde dienst, maar een oecumenische dienst. Tegen de dominee had ik gezegd dat het voor mij belangrijk was om mijn dierbaren te eren die me ontvallen waren. De dominee was zelf met een man getrouwd en om Melle en Remi te eren, en het feit dat het huwelijksaanzoek in de dierentuin was geweest, wees hij ons op De Ark van Noach. Aan het einde verschijnt namelijk de regenboog, hoe mooi wilde ik het hebben? Er moest een liturgie komen en ik vroeg papa om 7 verschillende voorkanten te maken, met verschillende paren. Ik zeg niet wat, kijk maar naar de foto’s… (al zijn die niet perfect gebleven op het vloeipapier, maar goed). Ik liet ze drukken op 7 verschillende kleuren (extra, met roze), en vertelde de dominee mijn idee. Vervolgens liet ik ze op volgorde van de regenboog in de kerk op de zitplaatsen neerleggen. Aan het einde van de dienst vroeg de dominee of men niet voor het bruidspaar wilde applaudisseren, maar of iedereen de liturgie in de lucht wilde steken. Daar was hij letterlijk: de regenboog!

De trouwdag was zeer creatief, later mocht ik nog eens van andere vrienden hun trouwdag in elkaar zetten, want die vonden die van mij zo geweldig. Goed, de familie van Idsert vond van niet, want dit was niet in hun straatje. Ik was weg gegeven door mijn vader en dat hoorde absoluut niet! Idsert en ik begonnen uit elkaar te groeien. Achteraf gezien zal ik dat gevoeld hebben 2 weken voor de bruiloft. We hadden bijna 3 jaar in Groningen gewoond en op mijn verzoek zijn we terug gegaan naar Leeuwarden, want ik kon niet wennen in Groningen.

Het verhuizen hielp niet. We raakten steeds verder van elkaar verwijderd. Hadden we eerder samen leuke vakanties en citytrips gehad in Duitsland, Engeland, Frankrijk en Turkije. Op het laatst gingen we tegelijk naar Schiphol, maar we pakten beiden een ander vliegtuig. Ik ging naar vrienden in Engeland en hij ging met vrienden naar de wintersport. Of hij ging met een goede vriend op vakantie, omdat ik geen zin had.

Na 3 jaar was de rek er compleet uit. We gingen te veel ons eigen kant op. De scheiding was dus onafwendbaar. Beide vonden we het niet leuk, maar toch wilden we niet met elkaar door. We zijn heel netjes gescheiden en hebben nooit een hekel aan elkaar gekregen. Uiteindelijk is ons contact verwaterd.
In de periode dat ik alleen was sloeg ik niet meer zo los als voorheen. Toch zaten er nog wel een paar flinke stapavonden tussen, want ik woonde tenslotte op loopafstand van het Leeuwarder centrum. Ik had ook een nieuwe hobby ontdekt. Er waren inmiddels mobiele telefoons met camera:

Vlot na Idsert kwam ik Ernst tegen via een datesite. Ik wilde helemaal niet naar een datesite, maar na een avondje borrelen met een vriendin die dat wel deed was ik vlot aangemeld. Ernst vond mij en de chat was vlug erg leuk en we belden. Hij woonde in Zoetermeer. Na twee weken belde hij eens op een zondagmorgen. Hij zou naar Zaandam, maar kon die afspraak afzeggen en doorrijden naar Leeuwarden en dan konden we samen wat gaan doen. Ik had echter al een afspraak, dus ik zei dat ik niet kon. Dat vond hij jammer. De volgende dag vroeg hij aan de telefoon of ik wel serieus was. Ja dat was ik, maar ik had een afspraak en dus had ik niet gekund. Hij begreep het ook wel en vroeg of ik het weekend zou kunnen. Nee dat kon ik niet, maar die week erop dan wel. We spraken af dat hij zou komen.

De klik was er. Eindelijk een man die echt voor me zou gaan. Hij had een zoontje van 3 jaar, Wesley. Gezien mijn contract niet werd verlengd was de weg weer eens vrij en ik trok bij hem in. Zo kon hij het co-ouderschap houden en ik wilde eigenlijk nog steeds Friesland uit. Ernst vroeg me binnen een half jaar ten huwelijk, want ik had zo voor hem gekozen, zijn zoon geaccepteerd en mijn leven veranderd door zelfs te verhuizen. Nou echt he? Wat schreef ik zojuist? Ja, een man die vol voor me ging! Mijn droom kon beginnen!

Om je vast voor te bereiden, niet alle dromen zijn mooi. Wordt vervolgt…

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care

1 2 3 4 5 20