Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

10421426_188542491496389_7877504726334508546_n Gisteren schreef ik heel open over mijn issue met mijn haar in mijn blog Lang Haar Of Kort Haar. Wat ik hoopte gebeurde, het luchtte mezelf behoorlijk op. Wel was mijn eerste handeling na het plaatsen van die blog de kapper te bellen voor een afspraak voor vandaag. Dat vooruitzicht deed me ook erg goed. Vandaag om 12:20 uur had ik de afspraak bij Toni & Guy.

Ik liet Jessica, de kapster die me behandelde, de foto’s zien hoe ik het eerder had gehad. Na het wassen en een kort overleg begon ze te knippen. Ze liet me zien hoe het was als het iets langer zou blijven. Dat was me nog iets te lang, ik wilde er nog een klein stukje vanaf. Zo gezegd zo gedaan. Ondertussen keek ik steeds blijer in de spiegel. Nu het langer is kan ik het goed dragen met mijn krullen, ik kan een fraaie hoge “hanekam” maken en Jessica heeft voor mu mijn haar nog even bewerkt met de stijltang. Dat kan dus ook nog. Ik ben er echt ongelovelijk blij mee!

Was ik lopend naar de kapper gegaan, ik zweefde naar huis en keek in ALLE etalages en ramen! Nee, niet om te kijken wat er binnen te bekijken viel, nee puur om naar mijn kapsel te kijken, zo ontzettend tevreden ben ik.
Eenmaal thuis was ik wel benieuwd naar de reactie van Mike en Nick. Mike zei: “Je straalt weer als vanouds, ik heb mijn oude Dyezzie terug! Het is ook ontzettend goed en mooi geknipt, beter als bij je vorige kapper in Zoetermeer eerlijk gezegd.” Mike is zelf kapper geweest en ziet dat. Nick vond het me ook goed staan en gaf me een knuffel. Kortom, dit is mijn dag!

Oh, wat ben ik tevreden en heel erg blij! Hier het eindresultaat, al moet ik de korte stukken morgen even in de verf zetten 🙂

Achterkant

Achterkant

Voorkant

Voorkant

Lang Haar of Kort Haar?

289557831210320 Ik weet even niet wat te doen. Mijn haar is nu zo lang dat ik het in een staartje draag. Daarmee ben ik over het moeilijke punt heen. Toch weet ik niet wat ik wil, lang of kort. Dat heb ik wel eens op fb gevraagd. Niet om, zoals je wellicht zou denken, complimenten. Nee, ik vraag het in verband met iets anders. Tot nu toe heb ik alleen nooit durven zeggen waarom ik het vraag. Het is wellicht ook wel gênant. Nu ga ik dat wel doen. Hopelijk lucht dit voor mij op.

Tentijde van mijn scheiding wist ik al, mijn lange haar gaat eraf. Toch wachtte ik daarmee, want ik had het plan bedacht om mijn haar te gaan doneren. Daarbij heb ik sponsoren gezocht die me een bedrag gaven als ik het af zou knippen. Mijn doel was 500,- euro bij elkaar te sparen, en dat haalde ik ruim. Dat geld was voor het KWF. Ik liet het pas knippen op zaterdag 15 december . Dat was namelijk in het weekend voor de 18de, de sterfdag van mijn vader die overleden was (in 2011) aan kanker. Niemand had ik die datum verteld, dus het was voor iedereen een verrassing.

Toch was dat niet de reden waarom mijn haar eraf moest. Nee, dat was een hele andere reden. Mijn agressieve ex had me vaak bij mij haren gegrepen. Dacht ik eens slim te zijn tijdens dat huwelijk en mijn haren af te knippen, dat resulteerde in dat ik mij voor anderhalve week heb ziek gemeld op mijn werk. Dan hoef ik verder niet te melden hoe ik eruit heb gezien denk ik.
Meteen na de scheiding had ik hulp van de psycholoog. Hierbij zat ik ook in een therapiegroep. Opeens was ik daar met een korte coupe en men vond het me goed staan. Trots vertelde ik waarom ik het had gedaan, de echte reden hield ik voor mezelf.
Totdat een andere dame in de groep een paar weken erna eens begon te huilen. Eigenlijk wilde ze ook kort haar, want haar ex had haar altijd bij haar haren gegrepen. Ze zag mij nu al een aantal weken met kort haar en vroeg zich af of dit een oplossing voor haar was. Ik bleef stil, wilde hierin geen mening geven. De psycholoog vroeg echter wat haar ex dan had gedaan. Ze vertelde dat hij haar bij haar haren had gegrepen en dan, om extra grip te krijgen zodat ze echt geen kant op kon, zijn hand omdraaide. Hierop kon ik mijn tranen niet verbergen. Eerst zag niemand het, tot er iemand was die tegenover me zat zei, “Ik denk dat hier iemand dezelfde ervaring deelt, of niet Dyez?” Kom dan maar eens uit je woorden, dat lukte me niet en een waterval aan tranen kwam eruit.
In een aparte trauma-sessie vroeg de psych aan mij of ik een sessie wilde ivm mijn haar. Dat deed ik, maar halverwege moest ik plots naar het toilet om te braken. Ik wilde daarna niet verder gaan. Mijn haar was kort en het zou wel slijten.
Dat deed het niet. Vorig jaar bij de hypnotherapie liet ik het ook vallen. De therapeute vroeg of ik het in een sessie mee wilde nemen, maar ik de herinnering aan die traumasessie bij de psych hield me ervan af.

Nu heb ik mijn haar weer in een staartje. Wat de wonden nu nog zijn? Deze:
– Ik kijk liever niet naar foto’s van mezelf uit die tijd met lang haar
– Als ik alleen over straat ga voel ik ongemakkelijk en laat de muziek op mijn telefoon uit
– In het ov blijf ik staan als ik niet rug aan rug kan zitten, of op een bank tegen een wand aan
– Ik schrik met de regelmaat wakker als ik mijn haar niet in een staartje heb als ik ga slapen, omdat ik zelf op mijn haar lig
– Ik voel me er onzekerder door

Nu zit ik met een dilemma, laat ik het groeien of niet? Ik zeg nee, want kort haar staat me goed, is veel gemakkelijker en dus om alle bovengenoemde redenen wat me dan toch rust geeft en me meer zelfvertrouwen geeft.
Maar ik zeg ja om weer die vrijheid te kunnen hebben dat ik baas ben over mijn eigen haar! Wat zo’n eikel wel niet aangericht heeft en hoe ongelovelijk diep dit bij me is binnengekomen is eigenlijk te erg voor woorden. Daar schaam ik me best wel voor.

Het voelt eng om nu eens zo open en eerlijk te vertellen, wat dit allemaal me gedaan heeft en dus nog doet. Moet ik er dan toch nog maar een therapie-sessie aan wagen? Dat vind ik zelf zo gênant. Het is maar haar!

Dit schreef ik gisteren, op 2 mei. Vandaag op op 3 mei schreef ik hierover deze blog: Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

Herkenning bij Robbie Williams

IMG_0138Nee, een echte fan van Robbie Williams ben ik niet. Aan Take That had ik ronduit een hekel. In die tijd werkte ik bij de receptie op een school en veel meisjes vielen in katzwijm voor de heren. Met dat nummer “Babe” kreeg ik ze flink op de kast ook. Dan kwamen ze in de pauze even langs, en kwam dat nummer op de radio dan moest de radio harder bij dat nummer. Ik lulde er lekker doorheen, ‘Let eens op die tekst! Hij heeft het leuk met haar, maar gaat weg en ze blijkt zwanger. Nou daar is hij weer, jaren later en verdomd hij ziet het manneke en die lijkt op hem en meneer wil het weer proberen. Wel mooi als de poepluiers aan de kant zijn! Hufters zijn het, stuk voor stuk!’ En happen dat die meiden deden, i loved it! Lees meer

I.M.: Papa

Lieve Papa, of beter: Halloooo Mein Liebling!

Dat laatste is ons Vader/Dochter-dingetje, dus ik sluit straks ook op ongeveer die manier af.

papaenik01 Ja Pap, we zijn alweer een jaar verder. Dan bedoel ik vanaf jou geboortedag, 26 januari, bekeken, want die hou ik aan om je een (openbaar) briefje te schrijven. Het verdriet dat jij er niet bent dat slijt wel. Zoals jij zelf dan zei “Het leven gaat door”, dat is zo. Mijn leven stopt niet, omdat jou leven is gestopt. Ik ben nog op deze wereld en jij nu in die andere. Ja, ik geloof echt dat je het er goed hebt en ook dat je me steunt of soms even bijstuurt.

486 Het afgelopen jaar heeft heel vaak een couplet uit een liedje in mijn hoofd gezeten. Het zal je niet verbazen dat het uit het liedje van Stef Bos was, “Papa”. Welk stukje het was?
Vroeger kon je streng zijn
En god ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op mijn lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte

Ik hoor je nu keihard lachen op die wolk van je. Ja het is letterlijk, wij weten dat. Het is echt zo, dat vind ik niet alleen, dat hoor ik ook van anderen die jou en mij kennen “Meid wat lijk jij op je pa qua karakter!’ Oké Oké, ik geef toe dat ik op mijn 16de zei nooit zo te worden, maar ja, het is wel zo. Niet in alles natuurlijk, ik ben nog steeds wel meer mijn eigen ik. Weet je nog dat ene gesprek, ik was inmiddels 34 jaar, tussen ons? Jij zei dat ik veranderd was in mijn nadeel en ik zei alleen dat je een spreekfout maakte. Je keek me met vragende ogen aan en ik zei: ‘Ik ben veranderd in mijn voordeel, maar in jou nadeel! Ik weet nu dat ik het niet altijd eens hoef te zijn met je, ik ben mijn eigen persoon, jij bent je eigen persoon. Ik ben je kind, niet je kopie!’ Je zuchtte even diep, onder de indruk omdat je van mij zo’n antwoord niet gewend was, en stak toen je duim omhoog. Daarna hebben we gesproken, we hebben uren gesproken. Over de dingen in het leven, onze verschillende kijk op zaken en besproken dat we van elkaar kunnen leren, maar elkaar niet onze mening hoefden op te leggen. Dat gesprek had indruk gemaakt, want 5 jaar later, tijdens je ziekte, begon jij er weer over.

img914 Inmiddels merk ik dus inderdaad dat ik op je lijk. Neem alleen maar het creatieve. Dat was vroeger al zo, want wat zat ik vaak op zolder bij je in je reklamestudio te tekenen.
Je optimisme heb ik ook. Wij begonnen onze dag al zingend, wat niet altijd gewaardeerd werd door de anderen, maar goed. Dat vonden wij dan wel weer erg leuk. Gewoon vrolijk blijven, ook al voel je je anders.
Realistisch zijn, dat heb ik later pas geleerd en ik ben er minder bedreven in dan jij, dat wel. Maar nu met de gezondheid van Mama merk ik toch dat ik juist diegene ben met de realistische kijk op alles.
Wat me ook op is gevallen, dat komt door het inscannen van de foto’s van vroeger. Is hoe ik van heel veel foto’s afzonderlijk een eigen verhaal kan maken. Buiten dat ik nog veel weet, kan ik als dat nodig is, ook van een foto een compleet nieuw verhaal maken. Dat is ook wel heel erg jou, die levendige en kleurrijke fantasie.
Anderen niet veroordelen. Daar was ik vroeger wel goed in en je hebt me er met de regelmaat een preek over gegeven. Dat is goed geweest, die preken zijn goed aangeslagen bij me. Daar ben ik je dan ook dankbaar voor.
De laatste die ik nu benoem is wellicht een minder goede eigenschap, maar ik heb ‘m écht van jou! In Papa’s Meisje 1 & 2 heb ik duidelijk uitgelegd waarom ik je erfenis heb verworpen. Inderdaad, als mensen beledigend, of kwetsend deden naar of over je geliefden dan brak je met diegene die het had gedaan. Dat heb ik ook gedaan, omdat het in deze om jou ging. Want hypocriet, dat zijn we beide zeker niet, zo hebben Mama en jij me ook opgevoed.

img913 Mooie dingen eigenlijk, ik ben er zelf erg blij mee. Wat ik eerder schreef, het verdriet slijt wel. Soms kan ik je nog wel eens erg missen, omdat ik je niet kan bellen of even naar je toe kan gaan. Ik had gewoon Mike zo graag aan je voorgesteld om maar iets te noemen. Jawel, ik weet dat je op je wolk zit en alles meekrijgt. Sterker nog, ik geloof ook zeker dat je mij dus het juiste zetje hebt gegeven richting Mike. Dat bleek wel toen hij me spontaan een kus op mijn neus gaf toen we elkaar net hadden leren kennen. Hij kon nooit weten dat het (ook) zo’n Vader/Dochter-dingetje van ons was.
Mike maande me ook tot rust na de ruzie laatst met Alex over mijn bloggen en wat wel en niet mocht. Gelukkig heeft hij er ook meer verstand van dan Alex. Hij steunt me altijd, hierin helemaal! Kijk maar.

papaenik Goed Papa, ik ga afsluiten voor nu. Wat ik over je schrijf, hoe vaak ik de link naar je site nog zal delen, ik mag dat, want ik ben blij dat nog te hebben en zo trots dat ik dat graag deel. Jou achternaam is ook mijn achternaam en jou bloed stroomt ook door mijn aderen. Verder ben ik dankbaar dat jij mijn vader bent om hoe je was. Al kan ik je niet bellen of naar je toe, je bent gewoon om me heen op je wolk, dat voel ik. Maar meer nog ben je in me aanwezig, altijd en overal! Wat men ook zegt of doet, dat kunnen ze me nooit afnemen.

Papa Ik Hou Van Jou!

Liefs en Kussen,

Dein Schatzi!