Ik Ben Onvergetelijk! ;-)

010412Gisteravond kreeg ik een appje van een goede vriend van me. Ik las:
Deze gek heeft op mijn facebook gekeken (hij doet maar, want voor niet-vrienden is alles afgeschermd) omdat hij ineens bij ‘mensen die je misschien kent’ staat. #wildejeditnietonthouden
Daarboven stond een foto met een schermafbeelding van de facebookpagina van Ernst. Inderdaad, mijn ex met losse handjes. Nu maakt het mij weinig uit. Ik gebruik mijn echte naam niet op het www. Mij kan hij dus niet vinden en dus is hij vrienden van me gaan opzoeken om te kijken of hij me kan vinden. Wat een eer!

Vanmorgen zat ik nog even te appen met die goede vriend, want eerlijk is eerlijk, ik was toch wel nieuwsgierig. Toch wil ik niet op zijn pagina gaan kijken, want dan sta ik ook bij hem tussen de mensen die hij misschien kent. Nu werkt die vriend echter als speurneus en dus had ik in no time schermafbeeldingen van mijn ex zijn facebook-pagina. Ha, hij heeft weer eens een nieuwe vriendin (lees: boksbal). Dat verklaarde veel.

De meest valse dingen kwamen in me op. Heb ik ooit wraak op hem genomen? Het antwoord is NEE! Wellicht was het gezien de geschiedenis logisch geweest, maar ik zie wraak als een slechte emotie. Destijds heb ik het ook alleen bij een melding bij de politie gelaten. Vaak heb ik gehoord dat ik hem er niet mee weg moest laten komen, en dat is aan 1 kant ook zo. Toch heb ik het niet gedaan, omdat ik voor mezelf heb gekozen. Had ik een aangifte gedaan dan had ik nog langer aan hem vast gezeten en dat weigerde ik. Daarbij moest ik met mezelf aan de slag en dat koste genoeg tijd.

Toch is het door me heen gegaan, zal ik kijken op zijn pagina? Ik weet dat hij binnen no time een vriendschapsverzoek zal doen dan. De psycholoog benoemde hem destijds als een narcist en dat soort mensen vinden zichzelf het beste en de meest grandioze wezens die er bestaan. Tja, best leuk om te doen. Dan ziet hij namelijk bij mij hoe gelukkig ik ben, ik een geweldige liefde heb, ik mijn leven weer heb opgepakt en dat ik goed in mijn vel zit. Maar nee, toch niet. Alhoewel, hij zal dan ook mijn blogs kunnen lezen ook die waar ik open ben over het huiselijk geweld en ik dus de vloer met hem aanveeg.

Daarop schoot mijn wraak-kanaal in volle vaart open. Hem toevoegen op mijn facebook…. De leukste uitspraken die ik kon doen schoten me te binnen. “Hallo Baddertje”, “Nee, mijn liefde geeft me hooguit een haarkleur-spoeling, geen hersen-spoeling”, “Ik heb je hooguit toegevoegd om iedereen een beeld van je te geven” Dat soort dingen.
Als profielfoto kan ik de foto instellen die ik hierboven heb staan. Wat trouwens niet een echte bloedneus was. Dat verhaal kun je hier lezen! Wat ook leuk kan worden, mijn vrienden die hem (her)kennen. Dan hoef ik niets te doen, dan wordt hij vanzelf door het slijk gehaald.

Nee, ik doe het niet. Ik verlaag me niet tot dat niveau. Ik leef mijn leven, ben gelukkig en vrij van die idioot. Maar ik heb genoten van mijn eigen slechte gedachten over hem. Hij moet nog even geduld hebben, maar tzt ziet hij mijn www-naam in de boekwinkel en een eer voor hem, hij heeft de hoofdrol in dat boek! Dat is geen wraak, dat is anderen helpen die in zo’n zelfde uitzichtloze situatie zitten als ik toen! Zie je, wraak hoeft niet altijd een slechte emotie te zijn.

Hieronder 3 links van eerder geplaatste blogs van me die gaan over het huiselijk geweld:
Huiselijk Geweld 1
Huiselijk Geweld 2
Huiselijk Geweld 3

Lang Haar of Kort Haar?

289557831210320 Ik weet even niet wat te doen. Mijn haar is nu zo lang dat ik het in een staartje draag. Daarmee ben ik over het moeilijke punt heen. Toch weet ik niet wat ik wil, lang of kort. Dat heb ik wel eens op fb gevraagd. Niet om, zoals je wellicht zou denken, complimenten. Nee, ik vraag het in verband met iets anders. Tot nu toe heb ik alleen nooit durven zeggen waarom ik het vraag. Het is wellicht ook wel gênant. Nu ga ik dat wel doen. Hopelijk lucht dit voor mij op.

Tentijde van mijn scheiding wist ik al, mijn lange haar gaat eraf. Toch wachtte ik daarmee, want ik had het plan bedacht om mijn haar te gaan doneren. Daarbij heb ik sponsoren gezocht die me een bedrag gaven als ik het af zou knippen. Mijn doel was 500,- euro bij elkaar te sparen, en dat haalde ik ruim. Dat geld was voor het KWF. Ik liet het pas knippen op zaterdag 15 december . Dat was namelijk in het weekend voor de 18de, de sterfdag van mijn vader die overleden was (in 2011) aan kanker. Niemand had ik die datum verteld, dus het was voor iedereen een verrassing.

Toch was dat niet de reden waarom mijn haar eraf moest. Nee, dat was een hele andere reden. Mijn agressieve ex had me vaak bij mij haren gegrepen. Dacht ik eens slim te zijn tijdens dat huwelijk en mijn haren af te knippen, dat resulteerde in dat ik mij voor anderhalve week heb ziek gemeld op mijn werk. Dan hoef ik verder niet te melden hoe ik eruit heb gezien denk ik.
Meteen na de scheiding had ik hulp van de psycholoog. Hierbij zat ik ook in een therapiegroep. Opeens was ik daar met een korte coupe en men vond het me goed staan. Trots vertelde ik waarom ik het had gedaan, de echte reden hield ik voor mezelf.
Totdat een andere dame in de groep een paar weken erna eens begon te huilen. Eigenlijk wilde ze ook kort haar, want haar ex had haar altijd bij haar haren gegrepen. Ze zag mij nu al een aantal weken met kort haar en vroeg zich af of dit een oplossing voor haar was. Ik bleef stil, wilde hierin geen mening geven. De psycholoog vroeg echter wat haar ex dan had gedaan. Ze vertelde dat hij haar bij haar haren had gegrepen en dan, om extra grip te krijgen zodat ze echt geen kant op kon, zijn hand omdraaide. Hierop kon ik mijn tranen niet verbergen. Eerst zag niemand het, tot er iemand was die tegenover me zat zei, “Ik denk dat hier iemand dezelfde ervaring deelt, of niet Dyez?” Kom dan maar eens uit je woorden, dat lukte me niet en een waterval aan tranen kwam eruit.
In een aparte trauma-sessie vroeg de psych aan mij of ik een sessie wilde ivm mijn haar. Dat deed ik, maar halverwege moest ik plots naar het toilet om te braken. Ik wilde daarna niet verder gaan. Mijn haar was kort en het zou wel slijten.
Dat deed het niet. Vorig jaar bij de hypnotherapie liet ik het ook vallen. De therapeute vroeg of ik het in een sessie mee wilde nemen, maar ik de herinnering aan die traumasessie bij de psych hield me ervan af.

Nu heb ik mijn haar weer in een staartje. Wat de wonden nu nog zijn? Deze:
– Ik kijk liever niet naar foto’s van mezelf uit die tijd met lang haar
– Als ik alleen over straat ga voel ik ongemakkelijk en laat de muziek op mijn telefoon uit
– In het ov blijf ik staan als ik niet rug aan rug kan zitten, of op een bank tegen een wand aan
– Ik schrik met de regelmaat wakker als ik mijn haar niet in een staartje heb als ik ga slapen, omdat ik zelf op mijn haar lig
– Ik voel me er onzekerder door

Nu zit ik met een dilemma, laat ik het groeien of niet? Ik zeg nee, want kort haar staat me goed, is veel gemakkelijker en dus om alle bovengenoemde redenen wat me dan toch rust geeft en me meer zelfvertrouwen geeft.
Maar ik zeg ja om weer die vrijheid te kunnen hebben dat ik baas ben over mijn eigen haar! Wat zo’n eikel wel niet aangericht heeft en hoe ongelovelijk diep dit bij me is binnengekomen is eigenlijk te erg voor woorden. Daar schaam ik me best wel voor.

Het voelt eng om nu eens zo open en eerlijk te vertellen, wat dit allemaal me gedaan heeft en dus nog doet. Moet ik er dan toch nog maar een therapie-sessie aan wagen? Dat vind ik zelf zo gênant. Het is maar haar!

Dit schreef ik gisteren, op 2 mei. Vandaag op op 3 mei schreef ik hierover deze blog: Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

Het Is Tijd Voor Mijn Verhaal!

Als kind vond ik het al heerlijk om te tekenen, net als mijn vader. Maar zodra ik leerde lezen en schrijven begon ik meer aandacht te geven aan het schrijven. Het begon met het schrijven van opstellen op school. Vervolgens kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag en schreef al mijn lief en leed op. Op school waren ze intussen al minder blij, want wij moesten iedere maandagmorgen beginnen met een verslag van ons weekend of vakantie. Uiteraard had ik nooit genoeg aan dat ene uurtje, dus ik nam op vrijdag het schrift wat daarvoor bedoeld was mee naar huis en ik begon op zondagmiddag al. Bladzijden schreef ik vol! Ik kreeg de droom om zelf ooit eens een boek uit te gaan brengen, maar bleef daar alleen maar over dromen. Toch was het na mijn huwelijk waarin huiselijk geweld centraal stond dat ik besloot om er wel over te gaan schrijven. Lees meer

Nu Zonder Erg Heerlijk Meegzongen, Maar Hoe Dat Eerst was….

14062015 994Zelf ben ik een persoon die op songteksten let. Soms niet meteen, maar als een nummer me genoeg boeit, dan zeer zeker wel. Een songtekst kan voor mij een liedje bepalen. Dat had ik destijds met het nummer van Twarres, She Couldn’t Laugh. Ja, het was een Fries bandje en Wer Bisto vond ik leuk hoor, maar meer niet. She’Couldn’t Laugh had ik daarna ook wel gehoord, maar nah nee….

Tot ik voor de tweede keer getrouwd was. Ik zat op mijn werk en dat nummer kwam voorbij. Het was rustig en ik verveelde me toen het nummer erop was. Zo nam ik onbewust de tekst in me op en ben na de tijd naar het toilet gerend en heb flink staan braken. Dit was zo mijn verhaal. Al was ik nog niet bij mijn ex vandaan. Ik was net weer op mijn plek toen een collega langskwam en vroeg of het wel met me ging. Ja, wat doe je dan? Ik kon moeilijk zeggen dat ik van mijn stuk was door een liedje wat ging over mishandeling in de relatie? Nog minder dat het mijn verhaal was. Dus gooide ik het erop dat ik iets verkeerd had gegeten en dat het eruit was gekomen. Ze vroeg nog of ik een invaller moest hebben. Ik schudde van nee, maar inwendig schreeuwde ik “JAAAA GRAAG, IK WIL NU WEG!!!!’ Maar dat was inwendig en ik zei dat ik het dat laatste uur wel uit zou zingen.

Het liedje van Twarres heb ik heel lang niet kunnen en willen horen. Tijdens mijn therapie deed ik het wel eens, als ik alleen thuis was natuurlijk en dan liepen me nog de tranen over de wangen. Hoe kon ik zo intens stom zijn geweest om erin te trappen? Ja, ik verweet mezelf van alles.

Vanavond zat ik muziek te luisteren en heerlijk mee te zingen. Daar kwam ook She Couldn’t Laugh langs van Twarres, want die staat dan wel in mijn lijst. Zonder erg zocht ik even de songtekst erbij en zat hem mee te zingen. Zonder tranen, echt als iets wat geweest is. Niets loos. Dat besefte ik me aan het einde van het nummer pas.

Wat ik wil zeggen, heb je het vermoeden van huiselijk geweld in je omgeving, zet dat nummer eens op. Zeg bijvoorbeeld dat je het zo mooi vind gezongen qua emoties bij die tekst en vraag diegene dan eens heel scherp op de tekst te letten. Het wil heus niet alles zeggen natuurlijk, maar je merkt het wel wanneer een dierbare weg lijkt te kijken als de tekst goed binnenkomt. Dan kun je barsten in het masker vaak wel zien ontstaan. Kortom, help dan!

Hier even het nummer, She Couldn’t Laugh van Twarres. Zoals het meisje in de clip, zelfs daar herkende ik me destijds in, voor mocht de tekst niet genoeg zijn. Hoe muziek je dus kan raken….

Geen Kinderwens

img404 Het was 1988, ik was 16 jaar. We zaten te eten en ik, lastige puber, was het weer eens oneens met mijn ouders. Ik moest ergens mee naartoe waar ik totaal geen zin in had, maar mijn ouders verplichtten me het. Daarop zei ik: ‘Dat doe je toch niet bij je kinderen, we mogen toch wel vrijer zijn!’ Het antwoord van mijn vader was dat hij wilde zien wat ik deed als ik later zelf moeder/ouder zou zijn. Daarop was mijn antwoord: ‘Nou geloof me, maar ik wil later écht geen kinderen!’ Mijn moeder schoot in de lach en zei dat het nog maar zien moest. Mijn vader zei dat als ik op hem zou lijken ik dit nog wel eens kon menen. Nou ik meende het, dat wist ik toen al. Jawel, op mijn 16de…

Het grappige is, ik was als jong meisje wel het type van de poppen en speelde er ook graag mee. Ik had 2 planken op mijn kamer van 1.50 m. breed vol met poppen, en al die poppen hadden ook een naam. Wees er maar 1 aan en ik zei de naam. Herhaalde je dat na 3 maanden later (of nog later), dan hadden ze nog steeds dezelfde naam ook.
Mijn moeder vermoedde dat ik ook dol was op kinderen, maar dat was niet echt het geval. Ja, ik vond mijn neefjes en nichtjes erg leuk, maar voor mij was het een domper dat ik ze niet in de hoek kon smijten als ik iets anders wilde gaan doen.

Maar goed, ik was 16 jaar en wist het zeker. Mijn moeder bedacht echter een actie die me van gedachten zou moeten veranderen. Onze buren hadden een baby gekregen. Ik had vakantie en hoorde mijn moeder tegen de buurvrouw zeggen, ‘Joh, mag Dyez je niet een morgen helpen met de baby in bad doen en de fles geven, dat vindt ze enig!’ De buurvrouw vond het zo leuk en het mocht. Daar stond ik te balen en mijn vader stond te lachen terwijl ik op zijn hulp had gerekend. Ik ging er met lood in mijn schoenen naartoe. Van de buurvrouw mocht ik ook wat water over de baby doen, maar dat wilde ik niet. Later mocht ik de fles geven dat deed ik dan maar. Ik kon gewoon gezellig met buuf doorkleppen tenslotte toen ik de fles gaf.

In januari 1990 was ik 18 geworden, en dan volwassen zeiden ze. Voor iets anders moest ik bij de huisarts zijn en ik maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen voor een sterilisatie. Hij keek me lachend aan en zei dat ik te jong was, ook moest ik het met mijn ouders overleggen. Dat deed ik half, namelijk alleen met mijn vader. Het werd een goed gesprek, maar mijn vader zei dat ik nu inderdaad te jong zou zijn voor zo’n beslissing. Ook zei hij me om dit voorlopig voor mezelf te houden, want dat ik geen kinderwens had was toch net iets anders. Hij beschermde me voor mijn omgeving.

Op mijn 20ste verliet ik mijn ouderlijk huis en kreeg ik een serieuze relatie. Ik ging ook samenwonen. Pascal was vijf jaar ouder dan ik en wilde ook geen kinderen. 2 jaar later had hij die wens opeens wel. Hij wilde dat ik stopte met de pil. We hebben ruzies gehad! Om water bij de wijn te doen stopte ik dan voor hem met de pil, maar eerlijk, dat deed ik niet. Ik slikte de pil gewoon door. De pil had ik in de zoom van een minirok verstopt in mijn kledingkast en zo ging ik door met slikken. Na 3 maanden hield ik mijn leugen niet langer vol en heb ik de relatie verbroken om de reden van de kinderwens. Hij wilde zo graag en ik niet en qua kinderwens is er doodgewoon geen tussenweg (was/is mijn mening), dus ik moest wel. Ik bleef een sterilisatie aanvragen bij de huisartsen die voorbij kwamen, maar geen huisarts ging op mijn wens in.

Het was 2005, ik was 32 jaar en getrouwd. Ik was eens bij de huisarts, weer een andere huisarts, en begon er weer over. Deze huisarts zei dat het mogelijk was, maar hij moest kijken of het psychisch verantwoord was, kon dit? Hiervoor moest ik 4 gesprekken van een uur hebben met de huisarts en ik stemde meteen in. We maakten een afspraak voor het eerste gesprek.

Kort gezegd, ik had aan 1 gesprek van een uur genoeg met de huisarts. Het was op dat moment zo dat ik in een crisisopvang werkte en het meemaakte dat ouders uit de ouderlijke macht werden gezet door de kinderbescherming. Mijn bek (sorry dat ik het zo tik, maar dit is de nu eenmaal de beste uitdrukking in deze) viel open toen de kids dan weg waren en de “moeder” in kwestie na het vertrek van de kids opmerkte: “Nou ja, dan maken we wel een nieuwe!” Wow! Daarop sloeg ik bijna door het lint, het was een collega die het zag en me weg heeft geleid, want ik was staat om…. Dat bespaar ik jullie dan.

Ik vertelde dit dus aan mijn huisarts en kon in feite hard maken dat iedereen maar kinderen kon krijgen, maar je voor een bepaalde baan, het zwemmen en tegenwoordig ook voor het veteren van je schoenen een diploma moest hebben. Ja ik ging los! Ook over het feit dat ik gewoon jarenlang, zonder wat voor test ook, hormonen in mijn lijf mocht mikken. Puur gif eigenlijk, come on! Na een uur zei de huisarts dat hij genoeg wist, het was goed. Hij schreef meteen een verwijsbrief voor de gynaecoloog en ik kon een afspraak maken. Al vlot kwam de afspraak. De gynaecoloog zag mijn wens en dat ik geen kinderen had en zei: “De huisarts is het eens, dat is genoeg voor me. Jij bent baas over jou lijf, dus ik vind het prima. Goede argumenten heb je trouwens, je bent een sterke persoonlijkheid.’ Daarna volgde het inwendig onderzoek en het was klaar. Ik moest echter nog twee maanden wachten voor de operatie, maar dat vond ik prima.

Een dag na de afspraak met de gynaecoloog was ik bij mijn ouders en vertelde hen dat ik eindelijk gesteriliseerd zou worden. Mijn ouders zeiden beide, afzonderlijk van elkaar, ‘Jammer dat we geen grootouders worden via jou, maar meid, het is jou leven, daar ga ik niet over. Ik ben trots dat je ervoor bent gegaan, want je bent en blijft mijn dochter!’ Dat waren dus mijn ouders, mijn mama en papa, uit wie ik dan zelf even kwam!
Maar dan mijn omgeving…. Manmanman, ik leerde mijn vrienden pas echt kennen! Ik begreep ook waarom mijn vader me destijds beschermde. Ik kreeg me dingen naar mijn hoofd! Zo was ik egoïstisch. Huh?! Ik kaatste fris en vrolijk terug dat ik zag naar deze wereld die steeds grimmiger werd, hoe bedoelde men dan egoïstisch? Of dat ik later op de zak van hun kids zou teren. Mijn antwoord was weer dat een alleenstaande moeder, want die had dat gezegd, dat nu toch ook op mij deed qua belastingdienst? Of, van dezelfde persoon, het argument dat ik later niemand zou hebben die voor mij zou zorgen. Mijn antwoord was dat zij het dus tegen zou houden als haar kids dus later verder weg van haar wilden wonen. Ze moesten dan van haar in de buurt blijven wonen in verband met de zorg voor haar op haar oude dag?
Volgens velen had ik ook een hekel aan kinderen zelfs. HO EVEN! Ik had en heb geen hekel aan de kinderen, maar eerder aan de normen en waarden die DE OUDERS aan de kinderen meegeven. Ja, laten we even de kerk in de midden houden!

In totaal heb ik 3 stiefkinderen gehad. Van de eerste kan ik niets zeggen, dat was namelijk mijn beste vriend ooit, Melle! Ja, zijn vader, en dus mijn geliefde, was 21 jaar ouder dan ik. Daar heb ik geen werk van gehad zeg maar.
De tweede was van Ernst, mijn agressieve ex. Wesley maakte ik mee van zijn 2de tot zijn 7de jaar. Ik zal eerlijk zeggen, ik heb melding over zijn vader gedaan bij de politie omdat het voor mijn eigen veiligheid wel moest door het huiselijk geweld. Daar kwamen dingen aan de orde, dus ook over de opvoeding van de vader naar zijn zoon die best gek waren, en ik dus wel melden moest. Ja, ik heb geprobeerd om de zorg van de vader naar een minimum te krijgen, en juist naar de moeder over te brengen.
Voor jeugdzorg (Wat ik in de melding had gezegd was voor de politie reden genoeg om dit door te geven aan Jeugdzorg.) was ik echter “maar de stiefmoeder”. Niets mee te maken, die telt gewoon niet mee. Ik had toch zelf geen kinderen en wilde deze ook niet? Als oud vuil werd ik door jeugdzorg weg gezet, het zou wraak zijn van mij. Was ik eerst verbaasd en boos. Kort erop wist ik wel, ik moest dit los laten. Het kind liep al bij jeugdzorg en het was hun zorg. Ik kon het beste met het kind voor hebben, vanuit de eerste hand notabene, maar stiefouders hadden/hebben gewoon niets te zeggen. Prima, dan dat, door jeugdzorg opgelegd. Zo fijn jeugdzorg, hier was huiselijk aan de orde! Nee, daar had jeugdzorg nets mee te maken, want ik was de stiefouder. En ja, welke stiefouder zou dan toch het beste voor hebben met het kind? Ik dus! Maar dat vond jeugdzorg dan niet. Ik had aangifte moeten doen over mijn ex. Nee, dat deed ik niet. Ik wilde en moest eerst aan mezelf werken, en wilde niet nog langer op welke manier dan ook contact met die vent hebben.

De zoon van Mike is een topper, niets is minder waar. Ik hou me wel bij mijn eerdere opstelling. Zijn ouders hebben de eerste zorg, ik niet. Als hij een cola wil en zijn vader is niet in de buurt kan ik echt de beslissing wel nemen of het mag of niet mag. Wil hij echter in donker de deur uit, en is zijn vader niet in de buurt, dan verwijs ik hem naar zijn moeder. Zijn ouders beslissen en ik niet. Een stiefmoeder is tenslotte een bonus-moeder, extra dus.
Grappig was, mijn ex wilde naar relatie-therapie. Bij de huisarts deed hij zijn verhaal, en hij maar klagen dat ik geen goede moeder was. De huisarts vond mijn opstelling juist het goede voorbeeld, de ouders zijn namelijk de eerst verantwoordelijke over het kind.

Zeg me dus niet dat ik een hekel heb aan kinderen. Dat heb ik namelijk in de laatste plaats niet! Mijn keus was persoonlijk, maar goed doordacht!
Wat ik wil? Het beste voor mij, voor jou en nog meer voor de generaties die na mij en jou volgen! Mijn wens is een mooie wereld voor iedereen. Mag ik dan zelf geen kinderwens hebben gehad, ik gun iedereen het beste. Veroordeel mij dus niet omdat ik geen kinderwens heb gehad en daar ook geen spijt van heb. Ik wens namelijk ALLE kinderen een gouden of nog betere toekomst én wereld!

Bedankt daarvoor!