Taboe: Familieruzie & Zorg


Als eerste wil ik iedereen bedanken voor het lezen en het delen van mijn vorige blog Taboe: Familieruzie & Afgesneden Worden Van Een Dierbare Met Een Hersenaandoening. Nog meer wil ik iedereen bedanken voor de steun, want je mag gerust weten, ik voel me erg eenzaam hierin. Nog erger is het verdriet dat ik niet weet hoe het echt met mijn eigen moeder gaat. Dat moet veranderd worden!

Niet dat ik een pessimist bent, ik ben eerder een realist. Ik geloof er heilig in dat Familieruzies nog vaker voor gaan komen. Kijk maar eens wat Social Media voor een impact heeft. Zo sociaal als het eerste woord zegt, is het vaak niet. Het is tekst, en vaak genoeg wordt dat verkeerd opgepakt. Logisch, want bij tekst zie je geen ogen, geen lichaamstaal en je hoort de intonatie van een stem niet. Ja, en dan is het maar hoe de lezer het oppikt. Daarnaast, ik heb het onlangs zelf getest, de oprechte belangstelling is drastisch geminderd. Zo gaf ik langs aan het even rustiger aan met Facebook te doen. Dat bericht heb ik later weg gehaald om te kijken wat er zou gebeuren. Van de 50 Facebook-contacten waar ik regelmatig contact mee heb, kwamen er 6 personen via de app of via de messenger vragen hoe het met me gaat. Een veel gehoord iets is dan dat men gelezen heeft dat je even rustig aan doet. Dat bedoel ik dus, dat doet een Social Media. Anderen lezen en doen een aanname, ook ik maak me hier schuldig aan, dat weet ik. De vraag “Hoe is het met je?”, is bijna een luxe aan het worden.

Maar goed, steun kwam er, mensen die dezelfde ervaring hebben, advies en duidelijkheid in de regels. Die laatste spraken elkaar behoorlijk tegen. Zo kreeg ik reacties van zorgmedewerk(st)ers die vertelden gewoon iedereen van de familie in te lichten. Sommigen deden het telefonisch, anderen persoonlijk en ook per mail gebeurt. Via de CC. Men wilde zich zeker niet branden aan een familieruzie.
De andere kant was dat dit de regels zijn en men dat niet mag doen. Medewerk(st)ers kunnen hier zelfs om ontslagen worden. Dat laatste is me bekend. Dat is een vriendin van me namelijk ook gebeurd die in de instelling werkte. Niet helemaal trouwens, ze werd op non-actief gezet wegens “Onheuse bejegening richting bewoners”. Ik heb de brieven hierin gelezen, een reden was omdat ze met een cliënt in een rolstoel 50 meter door de regen rende om bij de activiteiten te komen. Een griep of erger leek dus meer gewenst. Verder had ze een te scherp gevoel voor humor. Ze heeft een advocaat benaderd en haar verhaar gedaan. Het bleek vlot dat de instelling haar niet kon ontslaan. Toch maakte zij zelf de keus om te stoppen, want onder deze omstandigheden wilde en kon ze niet langer werken. Ze neemt me niets kwalijk, maar ik voel me hier wel degelijk schuldig over.
Ook las ik dat het uit privacy niet mag. Dat is raar. Ze mogen me niet inlichten en als ik vraag of er nog iets gebeurd dan mogen ze dat niet beantwoorden, maar ik mag wel vragen naar de goede dingen. Op positief nieuws blijkt je privacy er dus niet toe te doen.
Dan of het wel of niet mag. Het is maar hoe een instelling de regels heeft opgesteld. Een advocaat kon dus niets voor me doen, dat heb ik al uit laten zoeken. Echter, weet ik uit zeer betrouwbare bron dat de instelling niet dezelfde regels toepast bij alle familie’s. Jammer genoeg kan ik hier niets mee. Een ontslag door mij is me genoeg tenslotte.

Deze zomer, na het gesprek, werd me nog iets pijnlijk duidelijk gemaakt. Mama had duidelijk problemen met haar spiegelbeeld. Op het moment dat ik bij mama was heb ik foto van de spiegel genomen en de maten ervan opgemeten. Daarop nam ik een bedrijf in de arm die een fantastisch doek voor me hebben bedrukt om de spiegel te kunnen bedekken. Dat kaartte ik aan bij de begeleiding, maar mij is verteld dat ik geen beslissingen over mama mag nemen, dat moet mijn zus doen. Tot nu wacht ik ook daarin nog altijd op een antwoord.


Het geval met de mondhygiëne bij mama waar destijds mijn blog over ging. Hoe het nu met de mondzorg bij mama is? Ik wil mama absoluut de genegenheid geven en als kind kus ik haar op de mond. Al houd ik dan wel mijn adem in, zo erg is het. Hierboven een artikel uit de Leeuwarder Courant van begin december over de mondzorg bij ouderen. Het is niet iets wat je zo maar naast je neer zou mogen leggen. Het is wel degelijk een groot probleem, maar mij werd dus de mond gesnoerd. Dat heb ik me dus laten gebeuren, hoe stom is dat! Dus nu is het tijd om open te zijn. Gezien zich men van de andere kant niet aan de afspraken heeft gehouden, hier de excuusbrief mail aan de begeleiders:

Als eerste wil ik mijn excuses maken naar het team. Voorheen heb ik het altijd als prettig ervaren en vandaag ook weer. Mijn moeder is ook inderdaad niet de gemakkelijkste. Ik ken haar langer dan vandaag, al moet ik eerlijk zeggen, de negatieve dingen die nu bij haar omhoog komen zijn voor mij ook met de regelmaat nieuw. Het is mijn frustratie geweest waardoor de blog geschreven is.

In ons gesprek heb ik uitgelegd wat mijn frustratie is geweest. Ik vind het wel zo netjes en respectvol omdat nu ook in deze mail te doen. Zo heb heb ik een zeer slechte verstandhouding heb met mijn zus. Ik word niet tot nauwelijks ingelicht over het wel en wee van mijn moeder. Vandaag had ze flinke blauwe plekken. Ik vroeg ernaar en hoorde dat ze onlangs gevallen was. Nee, ik wist dat niet. Dat doet mij op zo’n moment vreselijk veel pijn, maar goed.

In december heb ik een gesprek hierover gehad met de voormalig zorgcoördinator en gevraagd of ik wel ingelicht mocht worden en uitgelegd over de verstandhouding met mijn zus. Dit mocht niet, dit moest mijn zus doen. Hierin zijn nog meer afspraken gemaakt, zoals ik heb verteld. De enige afspraak die is doorgeven aan het team is dat ik nog 2x per week bel met mijn moeder, zo is achteraf gebleken. De andere afspraken zijn niet doorgegeven aan het team. Gezien mijn zus me dus dingen moest doorgeven, heb ik bewust de keus gemaakt alleen naar mijn moeder te vragen aan de telefoon. Zo kon niemand iets te veel zeggen. Hiermee was ik dus afgesneden, wat ik vooral mijn zus en de voormalig zorgcoördinator erg kwalijk neem en heb genomen. Mezelf ook, omdat ik dat heb laten gebeuren.

Daar kwam bij dat ik begin dit jaar erg ziek ben geweest en het even erg spannend is geweest. Dit heeft me anders naar het leven doen kijken. Zodra ik er weer bovenop was heb ik besloten om voor mijn moeder te vechten.

Na het eerste telefonische contact met de klachtencommissie heb ik mijn blog op privé gezet, zodat men die niet meer kon vinden. Eerder vanavond heb ik deze permanent verwijderd. Dit uit respect naar het team, en naar de huidige zorgcoördinator en klachtencommissie, ook uit dank voor dit gesprek. Daarnaast zou ik dit pas morgen mailen, maar ik heb liever, en ik vind het fatsoenlijker van mezelf, dat u dit morgen meteen in de mailbox heeft.

Ik mocht in mijn mail ook aangeven wat ik nu zou willen. Het enige wat ik nu wil is dat men me wel verteld over mijn moeder. Echter, alleen de positieve dingen! Dingen zoals dat ze lekker gedoucht heeft, haar nagels zijn gedaan, haar haren mooi geföhnd, een grappig voorval met haar en dat soort. Andere afspraken zullen er nog gemaakt worden, dat doe ik op de mail naar de klachtencommissie. Ik blijf erbij dat ik niet wil dat iemand te veel zegt aan mij, voor die afspraken er zijn en vast staan.

Ik hoop zo iedereen goed geïnformeerd te hebben. Mochten er nog vragen zijn van teamleden of van u, dan beantwoord ik die graag. Dit mag op de mail, maar ook aan de telefoon.

Met Vriendelijke Groet,

Dyezzie Engel

Ik schaam me om het te zeggen, maar hoe stom ben ik geweest! In de hoop dat er iets zou veranderen, wat niet is gebeurd. Zelfs op deze mail kreeg ik geen enkele reactie. Niet dat ik het de verzorgers kwalijk neem, mij is nu wel duidelijk dat ze niet mochten antwoorden. Mijn vertrouwen in hen is niet veranderd. Maar mijn vertrouwen in mijn zus en de verzorgers hun aanstuurders die is weg. En niet ik ben de dupe hiervan maar mama. Mama met haar Alzheimer en die er zelf niets aan kan doen of veranderen. Dan moest ik mond houden…. Ja dat verdienen zij, maar mama zeker niet. Ik heb meer aan mijn moeder te danken dan aan mijn zus of aan de aanstuurders van de zorg daar.

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.