Sint Maarten: Breng Uw Puberkids Niet Op Ideeën!

Ikke Een waargebeurd Sint Maarten-verhaal dit keer. Het gebeurde op mijn 16de. Opstandige puber die ik was, deed ik al lang niet meer mee aan het snoep ophalen. Zelfs mijn tante en buurvrouw konden me niet meer overhalen om met hun kinderen mee te gaan om een oogje in het zeil te houden. Dat vond ik op mijn 16de te gênant voor woorden. Ik zou thuis blijven, en zou “bezig gaan met mijn huiswerk”! Geen denken aan ook dat ik de voordeur zou gaan open doen, want ik vond dat ik ook die leeftijd nu wel gehad had. Dat men dat even wist! Maar goed, het liep anders.

Onder het eten had mijn moeder gezegd dat er op de kist in de hal een zak mandarijnen stond en dat ik de deur maar open moesten doen. Wat?! Ik meldde dat ik nog met mijn huiswerk bezig moest. De bel ging, het was mijn vriendin Celine, want we zouden muziek luisteren. Weg huiswerk-smoes! Goed, ik kon er niets aan doen en droeg mijn lot dan maar.

Na het eten vertrok mijn vader naar zijn werk. Hij gaf ’s avonds ook schilderles en moest er om half acht al zijn. Ik nam plaats op de kist in de hal en Celine dook in de hoek op de trap. Tja, lekkere vriendschap zo.
De bel ging en de eerste kids stonden voor de deur. Vrolijk zei ik dat ik het mooi had gevonden en beloonde hun zangkunsten met een mandarijn. Al vlot had ik al vier keer de deur geopend en moest toen even wachten. Celine had de grootste lol. Ik pakte een mandarijn en merkte op dat deze wel lekker zoet waren. Mijn moeder had namelijk de gave om altijd zure mandarijnen mee te nemen, dus dit me echt op. Celine geloofde me niet, dus ik zei dat hij maar een mandarijn moest komen halen. Dat wilde ze niet, dus ik mikte dan maar een mandarijn naar haar toe. Het viel haar ook op! Tja, en die gaven ik dus maar mooi weg!
Opeens was daar mijn ingeving. Veel mandarijnen zaten in papiertjes en ging ze uitpakken. Natuurlijk wilde ik Celine weten wat ik deed en ik deelde mijn plan en eiste hulp. Celine kwam helpen. Eerst moest hij kijken of mama al klaar was met de afwas. Dat was het geval. We pakten de mandarijnen en slopen via de keuken naar de bijkeuken. Daar lagen 3 mandarijnen, die pakte ik. Toch was dit wellicht niet genoeg, dus ik pakte ook aardappelen van ongeveer hetzelfde formaat. We slopen weer terug richting hal. Celine schoot weer haar hoek op de trap in en ik pakte de aardappelen in.
Daar ging de bel. Mijn nichtje en neefje stonden voor de deur. Gelukkig had ik voor hen tenminste nog mandarijnen. Maar er volgenden nog meer kinderen en in totaal zal ik zo’n 12 aardappelen in plastic tassen gemikt hebben.

Natuurlijk kwam dit uit. De volgende dag hoorde mijn moeder van een collega, die bij ons in de straat woonde, dat haar buurmeisje thuis was gekomen en bij het checken van de opbrengst een aardappel had gevonden. Mijn moeder vertelde het ’s avonds onder het eten. Mijn vader schoot in de lach. Mijn moeder vond het helemaal niet leuk en gaf “die zuinige gereformeerden” bij ons uit de buurt de schuld. Ik waste mijn handen in onschuld en zij nog dat ik blij was dat ik niet meer meedeed aan dit kinderachtige gedoe.

Het jaar er op was het weer Sint Maarten. In de hal stond op de kist een zak mandarijnen, maar wie zou de deur open doen? Ik zou het niet doen, want ik zou de stad in omdat het koopavond was. Papa en mama waren nu beide thuis. Ik opperde dat ze er altijd aardappelen in konden gooien. Mijn moeder keek me geschrokken aan ‘HAD JIJ DAT GEDAAN?’ Mijn vader schoot in de lach en ik vertelde het verhaal. Mijn moeder vond het nog steeds niet leuk. Om mijn moeder gerust te stellen en mij te complimenteren met mijn geweldige grap, nodigde papa ons uit om naar de bioscoop te gaan. Dat deden we, en tot de week erop genoten we van de heerlijke mandarijnen!

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.