Papa’s Meisje 2

Franka 006 Hier het vervolg op Papa’s Meisje 1: We waren, na het plaatsen van het kastje bij mijn vader en besproken te hebben wanneer wij zouden waken, weer naar mijn moeder gegaan, niet veel later stonden we bij de Chinees om eten te gaan halen. Daar zag ik dat Beatrijs me gebeld had, ik bleek namelijk mijn geluid nog uit te hebben staan, omdat ik bij mijn vader geen piepjes van mijn mobiel had willen horen. Ik belde meteen terug en hoorde dat mijn vader vlak ervoor was overleden. We waren daar om de hoek en ik zei dat we eraan kwamen.

De huisarts was er nog en verklaarde dat mijn vader inderdaad overleden was. Hij gaf uitleg wat er nu allemaal geregeld moest worden, de papieren erbij gezocht moesten worden en er contact gelegd zou moeten worden met de begrafenisondernemer. In eerste instantie had ik nog de wens om mijn vader mee af te leggen, en de huisarts zei dat het mogelijk zou zijn. Later ben ik daarop teruggekomen, zo’n drie en een half uur later, want toen was de begrafenisondernemer er pas. Op het moment dat de huisarts weg was zei Japke zo niet te weten waar de papieren lagen en moest er eerst gegeten en daarna thee/koffie gedronken worden. Dit begreep ik even niet, hoe kon je nu eten? Maar goed, iedereen zijn ding. Ook moesten er mensen gebeld worden. Nee, het was niet nodig dat ik dat deed, dat deden Japke en Bea wel. Ik was te verdoofd, maar heb uiteindelijk wel iemand mogen bellen. Een vriend van mijn vader, al had ik mijn oom willen bellen, zijn ex-zwager en goede vriend. Dat was nog niet nodig. Uiteindelijk heb ik dat later op de avond gedaan, bij mijn moeder vandaan.

Mijn vader had me ooit verteld opgebaard te willen worden in de galerie in een dichte kist. Dit wilde Japke niet, want het was maar een dood lichaam en dat tussen die levendige schilderijen, zijn geest en ziel waren ook al uit ‘m. De manier waarop het werd gezegd vond ik wel erg koud en bot.
Hij had me ook een aantal keer verteld dat men in de galerie afscheid van hem kon nemen en er een condoleance was de dag voor de uitvaart. De crematie wilde hij in stilte hebben. Eigenlijk wilde hij ons niet in het crematorium hebben, maa rJapke had gevonden dat dat niet kon, dus oké, alleen zijn kinderen met aanhang, zijn vrouw en haar kinderen met aanhang. Daar was ik haar dan wel dankbaar voor. Aansluitend geen koffie en cake, maar iedereen zou zijn/haar eigen kant op en doorgaan met zijn/haar leven. Kortom, over tot de orde van de dag! Ja, zo was mijn vader.

Het ging anders. Mijn vader stond opgebaard in een uitvaartcentrum in een plaats dichtbij het crematorium. Hij had niets met die plaats, maar eerlijk toegegeven, praktisch was het wel. Dan zouden we op de dag zelf niet te ver hoeven rijden. Op mijn vraag of men daar afscheid van mijn vader kon nemen en dan de sleutel zou meekrijgen kreeg ik een zéér expliciet antwoord: ‘Als ik daar toestemming voor geef wel!’ Overigens zijn mijn ex en ik naar het uitvaartcentrum gegaan en afgesproken was dat ik dan kon kijken hoe mijn vader erbij lag en ik ook de kist mee mocht afsluiten als ik dat zou willen. Eenmaal onderweg ernaar toe besloot ik dat ook te gaan doen. Mijn ex mocht daarbij van mij niet helpen, ik vroeg of de medewerker van het uitvaartcentrum dat wilde doen. Ik wilde namelijk alleen de linkerkant doen, daar waar zijn hart zat.
Tijdens het gesprek met de uitvaartondernemer, in de woning van mijn vader, had ik Japke gevraagd of ik een paar rouwkaarten mocht hebben, een stuk of 20. Ze boog zich naar me toe, keek me strak aan en zei: ‘Zou ik daar misschien even over na mogen denken?’ Daar denkt ze vandaag nog over na kan ik zeggen. Ik heb geen kaart gekregen, ook niet per post. Wel kreeg ik op de dag van de uitvaart van haar oudste kind een kaart in de handen gedrukt en werd me gevraagd of ik die aan mijn schoonouders wilde geven, want daar hadden ze geen adres van. Nu wist ik van mijn schoonmoeder dat ze een kaart via een site op internet hadden verstuurd en dat de afzender erop had gestaan. Ik voelde me zo genegeerd en vond dit intens gemeen.

Nu was ik echter al woest om wat vlak ervoor was gebeurd. Mijn ex en ik kwamen als eerste bij het uitvaartcentrum aan. Het liep tegen kerst en bij aankomst zag ik een rouwwagen staan met kist en bloemen. Hierop zei ik tegen mijn ex: ‘Zie je, er staat alweer één klaar. Met kerst schijnt het drukker te zijn qua sterfgevallen. Of zou het mijn vader zijn?’ Hij gaf aan het niet te weten en ik zou het moeten vragen. Daar aangekomen stond er een dame van uitvaartcentrum buiten. Ik stelde me voor en ze condoleerde me met mijn verlies. Grappig, daarop kreeg ik een compliment van haar over mijn panty. Ja, ook dat weet ik nog. Toch kon ik het niet laten en vroeg haar of het rond kerst inderdaad drukker was qua sterfgevallen, gezien de auto die er stond met kist en bloemen. De dame van het uitvaartcentrum sloeg van schrik de handen voor haar mond en zei toen: ‘O sorry mevrouw, zijn vrouw had gezegd: “Zet ‘m alvast maar in de auto.”‘ Op het moment dat ze het zei zag ik de rest net aan komen rijden en ik heb alleen gedacht “Tranen mag bij de plechtigheid, en verder thuis.”

Na de uitvaart was er bij Japke soep met broodjes. Mijn vader was aan het einde van de middag gecremeerd en aan het begin van de avond was er een condoleance voor hun vrienden en haar familie met aanhang! Nee, geen familie of vrienden van mijn vaders eigen kinderen, terwijl dat qua familie wel ruim 30 jaar zijn schoonfamilie was geweest en mijn vader ook na de scheiding van mijn moeder nog wel contact mee had. Een ander opvallende afwezige was 1 van mijn vaders beste vrienden. Hij en Japke lagen elkaar niet, dus mocht hij ook de eer niet aan zichzelf houden. Mijn ex en ik zijn er doorheen gegaan, alleen handen geschud en meteen weg gegaan, want we moesten nog zo’n 175 km naar huis rijden. Hiermee had ik dan de eer aan mezelf gehouden. Sommigen van de vrienden kenden mij sinds mijn pubertijd, dus dat vond ik wel belangrijk, ook al miste ik mijn eigen familie dan wel enorm.

Hierna hoorde ik niets meer van Japke. Alleen Bea belde kort op mijn verjaardag om te feliciteren. Dan kon ook niet anders, want de week ervoor was ze zelf jarig geweest en had ik haar een kaart gestuurd en gebeld.
Een paar weken erna kwam er nog even een fikse trap na. Zo kreeg ik een whatsapp van een goede vriend van mij uit mijn oude woonplaats met daarin de tekst: “Als je even pauzeren wilt, wij zijn thuis.” Ik zat gewoon thuis en vroeg wat hij bedoelde. Hij belde daarop meteen om zich te verontschuldigen. Ze waren langs mijn vaders galerie gereden en zagen dat het atelier ernaast werd leeg gehaald. Ze hadden gedacht dat ik daar was. Dat was echter niet het geval, sterker nog, ik wist van niets!

Eind februari kreeg ik nog een brief van Japke. De urn zou opgehaald kunnen worden en we werden uitgenodigd daarbij te kunnen zijn. Uiteraard kort en zakelijk. Nu zat ik echter nog in het agressieve huwelijk en was na het overlijden van mijn vader compleet ingestort. De bewuste burn-out. Ik kon het niet meer opbrengen en weet niet of ik het heb laten weten, want ik was compleet de weg kwijt toen.
Overigens denk ik het niet gedaan hebben, want voor het uitstrooien van de as van mijn vader heb ik nooit bericht gehad.

Beatrijs en ik hebben ruim een jaar geen contact gehad. We hebben het destijds uitgesproken, omwille van mijn moeder. Hier kwam veel uit. Alles was namelijk aan afspraken gewijzigd met mijn vader over zijn afscheid. De rouwkaarten waren voor de zakelijke relaties geweest, en als ik rouwkaarten had willen versturen, had ik die zelf moeten laten drukken. Dat had Queen B. namelijk ook gedaan, want de persoonlijke vrienden van ons hoefden toch zeker geen foto van mijn vader op de kaart? Tja, de zakelijke contacten dus wel?
Raar toch dat ik over dit alles niet ingelicht ben toch? Ook over het uitruimen van het atelier, ze hadden afgesproken dat de kinderen daar niet bij zouden zijn. Waarschijnlijk is men bang geweest dat ik alles had willen hebben, “zo goed kenden ze me”.
Dat wat ik had gevoeld was niet waar en gelogen volgens Beatrijs. Japke was slachtoffer en zo gekwetst door me. Ze hadden gelezen dat ik het verhaal over de kist in de rouwauto op mijn facebook had gezet. Ja en? Dat was zo! Ik had het erneer gezet om andere meningen te vragen. Zo wilde ik namelijk weten: had ik te overdreven gereageerd? Natuurlijk was het volgens Bea niet waar. Dus vroeg ik waarom ze me niet tot de orde hadden geroepen op mijn facebook, gewoon tussen mijn vrienden en familie. Nee, dat vonden ze niet nodig. Natuurlijk niet, het is een feit dat het zo gebeurd is. Dat ik niets op mijn verjaardag had gehoord van Japke, kwam omdat ze bang was om me te bellen.
Wat Japke wel had gedaan voor me, was as van mijn vader in een hanger voor aan een ketting had laten maken. Hieruit blijkt hoe goed ze me kende. Punt 1, ik draag nooit sieraden. Punt 2, ik had mijn vader destijds verteld hoe macaber ik het vond van de Hazes-kids om as van hun vader in hun tattoo te plaatsen. Ook stond ik er te nuchter in, want ik zei dat hij om mij as van zijn sigaar mocht tikken en ik dan ook as van hem had. Punt 3, de erfenis aan mijn vader heb ik, in de vorm van zijn handtekening op mijn onderbeen, zijn kistjes met (aquarel-)potloden en als belangrijkste, zijn bloed, de bloedband, de opvoeding en de vele fantastische herinneringen. Dat heb ik hem persoonlijk verteld op zijn vraag wat ik van hem zou willen hebben. De hanger met as is nu bij Bea. Eerst moet ik namelijk “sorry” zeggen aan de vrouw van mijn vader. Destijds heb ik om de lieve vrede gezegd dat te doen. Dezelfde avond heb ik mijn moeder verteld dat niet te gaan doen. Ik blijf bij mijn verhaal en dus achter mijn vader staan. Daarbij laat ik me door hen niet chanteren.

Gezien ik dus geen contact heb gehad na mijn vaders overlijden met Japke, en mondjesmaat met Beatrijs, heb ik dus besloten om de erfenis van zijn kant te verwerpen. Het staat op langstlevende en alles is nu van haar. Zou ik een gum of een puntenslijper aannemen, als laatste was die van haar. Dat zou wel erg hypocriet van me zijn om aan te nemen en dat doe ik niet! Ook doe ik die erfenis niet naar een goed doel, want dat voelt als dat ik wraak op ze zou nemen en dat is mijn eer te na. Het is goed zo, ik kan mezelf in de spiegel aankijken en draag de erfenis in me. Zo zie ik het ook, een erfenis is in mijn ogen geen materie en/of geld, maar juist wat je hebt meegekregen.

Ik meen het, het is goed zo. Ik ben wie ik ben en ik verander omwille van mij! Niet naar wens van wie dan ook en als minste naar die van hen. Zo wil ik namelijk niet zijn en nog minder worden.

Mijn andere blogs die hier over gaan zijn:
Bij Mij Tikt Een Hart En Geen Kassa!
Takkenwerk 3
Papa’s Meisje 1

7 reacties

  • Pingback: Papa's Meisje 1 - dyezzie.nl

  • sommige mensne zijn echt unbelievable, ik denk dat die vrouw blij mag zijn met jou te maken te hebben gehad, met mij had ze dikke vette oorlog gehad dat kan ik je wel zeggen, wat een enorm verschil met het afscheid van mijn vader, dat was zo intens warm en er was zoveel liefde van die mensen onder elkaar maar ook de liefde van al die mensen voor mijn vader was zo intens voelbaar, ik vind het zo intens verdrietig dat dit zo is verlopen voor je Dyezzie ♥

    • Zo ver was ik tegen hen toen nog niet. Het moment was er ook niet naar. Ik kreeg gelukkig wel heel veel steun van mijn tante. In de middag, voor dat kastje kwam was ik even naar haar toe gegaan om even op adem te komen zeg maar en mijn verhaal te doen. Na zijn overlijden ook daar als eerste weer heen gegaan. Dat heeft me erg goed gedaan.

  • Jezus!!!!

    Goed dat je dit van je af hebt geschreven.
    ik moet zeggen, veel herken ik.
    Maar wat een rotstreek, om jou zo in de kou te laten staan. Maar ook de laatste wensen van je vader niet te eerbiedigen.
    Respect voor je!

  • Pingback: I.M.: Mijn Vader Peter Vassilev - dyezzie.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.