Papa’s Meisje 1

Franka 006 Dit wordt een lange blog. Om het goed uit te leggen heb ik dat, op mijn manier, wel voor over. Zoals ik in mijn voorstelling al aangaf heb ik ook het nodige wel meegemaakt. Dit is ook zoiets. Als jullie mijn verhaal gelezen hebben ben ik wel erg benieuwd hoe jullie hadden gehandeld. Je hoeft het namelijk niet met me eens te zijn. Hier komt het:

Vorige week heb ik een belangrijke beslissing genomen. Zo heb ik namelijk nu officieel getekend voor het verwerpen van de erfenis van mijn vader. Zoiets doe je niet zo maar, ik dus ook niet. Waar het op neer komt is kort gezegd dat ik me enorm gekwetst heb gevoeld. Eigenlijk is vernederd misschien wel een beter woord hierin. Ook heb ik het gevoel dat jaloezie de boventoon heeft gevoerd en dat ik van het toneel moest verdwijnen in de ogen van de vrouw van mijn vader (niet mijn moeder!) en mijn zus(je) Beatrijs.

Op het moment toen bleek dat mijn vader ziek was zei zijn vrouw, Japke, dat ik misschien eens vaker moest komen (ik woonde zo’n 175 km van ze af), dat zou hij wel fijn vinden. Ik deed dat, en als ik kwam ging zij meestal weg. We zaten eigenlijk vaak in het atelier van hem, dat was naast zijn galerie. Nu is de scheiding tussen mijn ouders destijds te erg voor woorden geweest. Mijn vader vond het niet leuk dat ik liever bij mijn tante logeerde dan bij mijn moeder in die periode, dat wilde hij niet. Maar wat moest ik, hij had gelijk gezegd toen ons werd verteld dat hij ziek was, en niet behandeld kon worden, dat we niets aan mijn moeder mochten zeggen voorlopig. Iets waar ik hem meerdere keren op aangesproken had, want hoe moest ik verklaren dat ik vaker in mijn oude woonplaats was? Daar kwam bij, als ik bij mijn moeder was lag het toch gevoelig als ik naar mijn vader ging. Natuurlijk kwam het uit, mijn oude woonplaats is klein en nu hoorde ze het via-via en belde mij met de vraag of het waar was. Ik heb gezegd dat het waar was. Zij wilde hem nog eens spreken, maar hij wilde dat niet meer.

De gesprekken die we in die tijd hadden waren waardevol. Zo vertelde hij dat zijn kinderen zijn beste vrienden in zijn leven waren en dat de belangrijkste vrouwen in zijn leven mijn oma en ik waren. Hier wil ik bij zeggen dat ik de oudste ben en ik ben ook naar mijn beide oma’s vernoemd. Ik ben mijn vader zeer dankbaar voor die gesprekken en nog meer dat vertrouwen. Ook vroeg hij eens met een bezoek toen ik alleen kwam (ik was in die tijd nog getrouwd met mijn agressieve ex) of ik misschien vluchtte van huis. Ik heb hem verteld dat het niet vluchten was, maar dat het tussen mijn ex en mij niet goed ging. Mijn vader wist dat er iets niet goed was, dat had ik hem eens verteld, maar niet van de agressie. Dat had ik hem destijds willen vertellen, maar zijn ziekte werd bekend en ik vond dat ik mijn vader niet meer stress mocht geven. Hij zei toen wel: ‘Je kan door willen zetten en proberen die problemen op te lossen, maar Dyezzie, als het niet gaat en je voelt dat je het aankan, pak je spullen en ga weg!’ Ik zei dat ik het nu niet kon met alles, maar dat wel zou gaan doen. Het was goed.

Had Japke eerder aangegeven dat ik wellicht eens vaker kon komen, dit verliep erg raar. Er zou een boek met het verhaal over zijn leven uitkomen. De ene helft werd zijn verhaal, de andere helft zijn schilderijen. Ik belde eens en wilde langskomen, dat kon niet, in verband met het boek. De week erop was hetzelfde. De week daarna nam zijn vrouw aan en ik kreeg meteen mijn vader aan de lijn, alweer dezelfde reden. Dat was zo’n domper dat ik stilletjes zei: “O, oké. Nou dan bel ik volgende week wel weer oké?” Een half uur later belde hij weer. Niet van huis, maar vanuit zijn atelier, zo zag ik aan de nummerherkenning. Ik wilde niet opnemen, dus mijn ex nam op. Mijn vader wilde me persé spreken en ik nam aan. Huilend kreeg ik hem aan de lijn. Hij vertelde dat hij het juist zo fijn vond dat ik kwam, maar hij snel moe was. Ik gaf aan dat ik dan een uurtje zou komen en bij mijn tante zou logeren en zondag weer kon komen voor een uurtje. Ik vroeg nog of hij nu speciaal belde omdat hij nu alleen was. Dat was inderdaad het geval. Toen ik op zaterdag kwam zei mijn vader snel dat we naar het atelier zouden gaan ipv in de galerie bleven. Het werd ook geen uur, maar langer, en hij vroeg of ik mee uit eten ging. Dat heb ik om Japke maar gelaten, want ik had het gevoel gekregen te veel te zijn voor haar door wat eerder gebeurd was.

Op de dag voor de boekpresentatie zouden mijn ex en ik nog even voor een uurtje komen om koffie te drinken. De dag ervoor had ik nog gebeld, maar mijn vader was even gaan liggen en als hij eruit kwam zou Japke vragen of hij me zou bellen. Dit gebeurde niet. De volgende dag gingen we die kant op, dus ik zou hem vandaag wel spreken. Op het moment dat we een uur voor mijn oude woonplaats zaten belde ik nog even, of het goed was dat we voor koffie zouden komen. Japke zei dat het prima was dat we kwamen, er waren nu mensen, maar over een uur was uitstekend. We kwamen daar en mijn vader lag in bed. Daarom gingen we naar zijn slaapkamer. Oh ik schrok me rot! Daar lag mijn vader als een oude man die niets meer kon! Hij was duidelijk al stervende. Woensdag had hij nog gewerkt.
Mijn zus kwam nog en samen tilden we mijn vader naar beneden naar het bed dat die middag was gebracht door de thuiszorg. Hij kon niet meer lopen. Ik zei tegen Japke dat ik vanaf nu in in mijn oude woonplaats zou blijven en vroeg me hardop af wat wijsheid was, daar logeren of niet, want ik was bang dat het te druk zou zijn voor mijn vader en dan zou ik naar mijn moeder uitwijken. Bij mijn moeder logeren was prima zei Japke, dus zo gezegd zo gedaan. De eerste avond sliepen we in het hotel daar in de stad, omdat mijn ex niet ergens wilde logeren bij familie.

Op zaterdag kon mijn vader niet naar zijn presentatie. Beatrijs bleef gedurende de presentatie bij papa, ik tijdens de receptie en expositie in zijn galerie die beneden de huiskamer lag. Daar gebeurde het. Ik had mijn vaders hand vast en hij greep naar mijn arm. Opeens zei hij: ‘Moet dit zo? Ik kan niet meer, ik ben op. Ik kan niet lopen, bijna niet praten, ik wil dit niet!’ Ik beloofde dat ik met zijn vrouw zou gaan praten, maar op dat moment was het feest volle in gang onder ons. Ja het was echt een feest! Achteraf zei Japke dat het zo geweldig was en eigenlijk zijn afscheid en mijn vader dit geweldig zou hebben gevonden. Wijselijk heb ik me stil gehouden. Gezien de setting geloof ik niet dat mijn vader het fijn vond, want hij was met zijn dood bezig. Nog minder dat er steeds mensen naar zijn bed kwamen om afscheid te nemen, om dezelfde reden. Het leek wel dat hem de rust niet gegund werd. Wat ik wel zeker weet is dat mijn vader liever herinnerd zou worden zoals iedereen hem had gekend. Ik zei ’s avonds wat er ’s middags was gebeurt en verwachtte dat er meteen naar een huisarts gebeld zou worden. Fout gedacht van me. Japke zei dat ze het over euthanasie hadden gehad en de huisarts maar moest bepalen en dat nu niet was. Beatrijs bleek trouwens daar te logeren, want Japke kon het niet alleen aan. Klein detail, die woonde nog geen 5 km van ze af.

Op het moment dat ik alleen bij hem was geweest vertelde mijn vader dat ik naar mijn moeder zou en daar zou logeren. Hij glimlachte en zei dat het goed was. Ik vond dat trouwens erg moeilijk, want begrip stond niet echt in het woordenboek van mijn moeder. Toch vond ik het voor mijn vader vond dat ik bij haar moest logeren. Mijn ex was weer naar huis gegaan na de boekpresentatie ivm zijn werk en ook met zijn zoon, die echter op zondag weer naar zijn moeder zou gaan voor een week. We hadden afgesproken dat hij zou komen zodra ik hem nodig zou hebben. Maar ik voelde me zo eenzaam en alleen!

De volgende morgen zei ik tegen mijn moeder ook dat ik het gevoel had er niet bij te horen. Dat ik zag dat het mijn vader was die daar in bed lag te sterven, maar dat ik verder het gevoel had bij een compleet vreemde familie te zijn. Daarop zei ik dat het ook aan mij kon liggen door mijn emoties.
Later die morgen zat ik weer bij mijn vader, en kwam het jongste kind van Japke met aanhang. Zij hadden de dag ervoor niet kunnen komen en kwamen nu. Op het moment dat zij bij Japke waren was ik met Beatrijs alleen in de galerie. Die vertelde: ‘Straks komt de dokter en dan gaan Japke en ik het hier met hem over de euthanasie hebben en hierom verzoeken. Kun jij dan even bij papa blijven?’ Ik heb gezegd dat haar kind met aanhang er was en dan nog wel even bij ONZE vader konden blijven. Dat ik er namelijk wel degelijk bij hoorde en ook bij dat gesprek zou zijn. Dit was aan het begin van de middag.

Mijn vader was overigens te laat voor de euthanasie, daarom is passieve euthanasie toegepast. Tegen het einde van de middag kwam er iemand langs die hem een infuus gaf en een kastje plaatste met daarin een cocktail aan medicijnen voor pijnstilling en slapen. Dan kon de natuur haar eigen gang gaan. Ik had mijn ex gebeld die middag, hij was net op de verjaardag bij zijn zus. Ik vertelde hem hoe eenzaam en alleen ik me tussen hen voelde en wat er zou gaan gebeuren aan het einde van de middag. Hij was gelukkig bij me toen het kastje werd geplaatst bij mijn vader. Beatrijs vroeg hierover aan hem: ‘Wat doe jij hier?’ Waarop mijn ex zei: ‘Er zijn voor mijn vrouw!’ Dat was dubbel, want eigenlijk voelde ik me door hem ook eenzaam. Maar toch, ik was blij nu niet meer zo alleen te zijn dan eerder die dag.

Na mijn vaders heengaan bleek mijn gevoel meer dan goed te zijn geweest. Maar daarover meer in Papa’s Meisje 2

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.