IJzel Friesland

Men waarschuwt de laatste dagen voor sneeuw en ijzel. Hier in Zuid Holland hebben we er niet heel veel last van, maar via de Social Media zag ik dat mijn vrienden en familie in Friesland er wel veel last van hebben. Ook vandaag is het weer raak zo zag ik op het Friese weerbericht. Toch is de dreiging niet alleen via het weer zo bleek bij een supermarkt hier in de buurt. De Friezen staan wellicht bekend als chauvinistisch. Ze zijn trots op hun provincie! Dit lijkt mij geen misdaad. Toch schrok ik bij die supermarkt. Voor nog geen 7 euro kan de provincie met o.a. de Elfstedentocht, de Friese taal en de Friezen geschiedenis zijn! Eng he?

antifries

Hobbelpaard

Het is een druilerige zondagmiddag en ik ben alleen thuis. Mijn ouders zijn op bezoek bij familie. Zelf had ik geen zin om mee te gaan. Nu mijn huiswerk af is, lig ik op de bank een boek te lezen.

Plotseling hoor ik iemand mijn naam roepen. Als ik naar buiten kijk is de straat echter verlaten. Achter kan niemand zijn, want de schuttingdeur zit op slot en dus kan er niemand achterom komen. Weer hoor ik die stem die me roept. Ik sta op en loop naar achteren. Als ik de achterdeur open doe en ‘ja’ roep hoor ik helemaal niets. Dus ook hier is niemand. Als ik weer in de huiskamer ben word ik voor de derde keer geroepen. Nu hoor ik dat het van boven afkomt. Ik loop naar boven en zie onder de kier van de deur van de zolderkamer een lichtstrook. Mijn vader zal het licht van zijn tekenkamer niet hebben uitgedaan. Als ik de deur open zie ik dat hij het grote licht keurig heeft uitgedaan. Tot mijn verbazing komt de lichtstrook achter de deur van de rommelruimte. Ik loop voorbij de tekentafel richting de rommelruimte. Als ik om de hoek van de deur kijk zie ik dat het licht op mijn oude hobbelpaard schijnt. Nieuwsgierig loop ik erop af. Mijn hobbelpaard begint zachtjes te schommelen. Zonder een spoor van angst in me kijk ik ernaar. Dan zegt mijn hobbelpaard: ‘Ja Dyezzie, ik riep jou!’. Voorzichtig ga ik op mijn knieën voor hem zitten en vraag: ‘waarom riep je mij?’. Even is het stil en dan zegt hij: ‘Dyezzie, je word binnenkort 18 jaar. Voor de mensen betekent dat, dat ze dan volwassen zijn. Dan is het kind-zijn eraf. Het lijkt dan of mensen zich ervoor schamen dat ze kind geweest zijn! Zeg me nu, was het dan erg om kind te zijn?’. Verbaasd schud ik mijn hoofd. Hij vervolgt zijn verhaal: ‘dat dacht ik al, want zo ben jij niet. Onthoudt dat ook, laat nooit helemaal dat stukje kind in je verdwijnen. Hou een stukje voor je plezier in het leven, je onbevangenheid en het gevoel van vrijheid. Het zal je een heel optimistisch mens maken en je zal geluk voelen!’. De wijsheid van mijn hobbelpaard spreekt me aan, maar maakt me ook een beetje onzeker: ‘dat wil ik ook wel doen, maar dan noemt men me kinderachtig.’. Mijn hobbelpaard glimlacht en zegt: ‘Lieverd laat ze dat maar vinden! Als je een deel van je kind-zijn laat voortleven in jou kom je zonder twijfel op de juiste weg. Dyezzie kijk me eens aan en zeg eens eerlijk, mis je het kind-zijn soms niet?’ ‘Ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik het wel eens mis’, antwoord ik.

Mijn hobbelpaard begint daarop heel hard te schommelen en het licht om hem heen wordt steeds feller. Hierop knijp ik mijn ogen dicht. Dan zegt hij: ‘open je ogen en kom eens naar me toe.’ Als ik mijn ogen open doe zie ik dat hij een hobbelpaard is geworden voor een volwassen mens. Eenmaal naast hem klim ik als vanzelf over het hekje en neem plaats waarop hij begint te schommelen. Eerst zachtjes, maar steeds iets sneller. Wat ik nu voel is plezier, onbevangenheid en vrijheid. Nu weet ik precies wat mijn hobbelpaard bedoelt.

Als ik uitgeschommeld ben stap ik uit. Met mijn hand aai ik zijn houten hoofdje. Hij kijkt me aan zegt: ‘Dyez beloof me, laat altijd een stukje van jou kind-zijn in je voortleven!’ Dankbaar zeg ik: ‘dat beloof ik je, mijn lieve en wijze hobbelpaard!’ Dan draai ik me richting de deur van rommelruimte. Als ik me nog een laatste keer omdraai zie ik dat hij weer zijn normale grootte heeft. Vlug druk ik een kus in mijn hand en blaas hem die toe wanneer ik hem nogmaals bedank voor deze levensles. Wanneer ik vervolgens de trap van de zolder afloop hoor ik mijn hobbelpaard zachtjes schommelen.

mioklein

Dyezzies Doldwaze Dingen

In mijn vorige post liet ik al doorschemeren dat ik wel van een geintje houd. Dat zat er al heel vroeg in, en ik heb dan ook bewijs. Het is zo dat ik wel een grens heb in mijn grappen. Iemand op een kwetsende of te grove manier voor joker zetten kan gemakkelijk zijn, maar is niet mijn ding. Nee, iemand moet er zelf ook wel om kunnen lachen. Dat ik ooit in Franeker de buurt in rep en roer had, omdat er een moskee in het centrum zou komen is leuk. Later zag men pas in dat het wel héél toevallig was dat de start van de bouw op 1 april was. De keer dat ik mijn vader telefonisch he-le-maal gek maakte door een klant te spelen die voor de kleur oker-groene verf langs zou komen. Of de keer dat mijn klasgenoot op schoolreis dacht dat het meisje van een attractie de koopster van haar pony was. Zij zou naar het toilet en ik zou het vragen. Het is overbodig om te zeggen, maar ik vroeg niets en zei gewoon dat ze het was toen mijn klasgenoot terugkwam. Dus zij klopte aan bij dat hokje en het meisje van de attractie keek haar verbaasd aan, ze had helemaal geen pony gekocht! Oh, de blik van mijn klasgenoot naar mij daarna, die was geweldig!
Lees meer

Waarheen Leidt De Weg…

Oh my god… Daar liep ik dan zojuist terug door het centrum van Den Haag, met de tranen in mijn ogen. Eenmaal thuis ben ik eerst gaan zitten en heb ik ze de vrije loop gelaten. Dat kon ook niet anders, ik moest eraan toegeven! Tranen met tuiten heb ik zojuist gehuild! Hoe dit kwam? Hmm ja… nou… ZO:
Lees meer

1 125 126 127 128 129