Mio Aan de Pokémon Go

pm01 Vorige week was het opeens een hot item in de media, de nieuwste Pokémon Go-app. Als ik ergens een pleurishekel aan heb is het aan Pokémon en dus kon het me ook niet boeien. Toch zag ik op mijn tijdlijn steeds meer mensen ermee bezig zijn. Mij niet gezien dacht ik nog, maar het lot bepaalde anders.

Opeens zag ik de moeder van Nick (mijn cadeau-kind) ook een Pokémon Go-foto plaatsen. Het zou toch niet, Nick zou dat toch niet doen? Ik kon het me niet voorstellen, maar een appje naar Nick en ik wist het, Nick was ook aan de Pokémon Go begonnen. Hij stuurde zelfs het bericht dat hij door zijn gehele woonplaats was gelopen. Ehhhh…. oké! Ik moest die app nageven, je komt wel van de bank. Dus ik stelde voor om samen te gaan hunten als hij straks in de vakantie bij ons is. Nu verwachtte ik niet dat Mike dan mee zou gaan doen, maar….
Nick was net zo verbaasd als ik dat zijn vader mee zal gaan doen. Oké, nu ‘moest’ ik toch wel kijken hoe ik eerder die app dan op mijn telefoon zou krijgen. Via de Play Store kwam ik niet verder dan het op mijn verlanglijst te zetten. Dus ik vroeg Nick, en ik moest het via Google doen. Dit was niet mijn ding, dus dan maar wachten.

Afgelopen zaterdagavond las ik echter bij Facebook-vrienden dat ze de app aan het installeren waren. Nog steeds kreeg ik het niet voor elkaar, maar even vragen en de zij van het stel plaatste een link en opeens stond hij dus ook gewoon in de Play Store. Goed, dan ben ik geen beginner meer als Nick hier straks is, én ik kan mooi vooruit gaan lopen op Mike.

Alle begin is moeilijk en dus kreeg ik het eerst niet voor elkaar. Dus ik verwijderde de app weer. Vanmorgen besloot ik om het toch weer te installeren en eens even op het internet voor een uitleg te kijken. Dat was slim! Er bleek meteen 1 om de hoek te zitten, dus ik testte het uit en haalde zo mijn eerste Pokémonster binnen. Trots maakte ik hier melding van op facebook. En ja hoor Nick reageerde. Ik bleek wel een fout monster gevangen te hebben, volgens hem. Dat heb ik dan weer. Ook wilde Nick weten op welk level ik zat. Dat was op level 2. Tja, ik was net begonnen.
pm02

Nu moet ik eerlijk zeggen, ik vind het idee van de app wel erg grappig. Toch vind ik het overdreven hoe sommigen er op reageren. Wat ik zeggen wil, ik kan me niet voorstellen dat hunters zo de weg oplopen. Je kunt naar je scherm staren, maar bij een weg weet je toch dat je moet uitkijken?! Je hoeft, mijns inziens, ook niet helemaal naar de spot te gaan. Het monster is daar gewoon in de buurt en de spot is niets anders dan een richtlijn!
Verder vind ik het leuker om er ouwehoer-verhaaltjes over te maken, lekker in korte berichten op facebook. Dit is pure inspiratie voor me! pm11

Vanmiddag moest ik bij de huisarts zijn. Écht waar, ik ben eerder van huis gegaan. Ondertussen scoorde ik 2 monsters. Wat ben ik blij dat ze niet in het echt voor je neus staan, want dan zou ik me iedere keer een rolberoerte schrikken.
Daar in de wachtkamer keek ik nog even wat er in de buurt te scoren zou zijn en warempel, pal voor de huisarts zou ik kunnen scoren! Net op dat moment werd ik binnen geroepen. Tja… Uiteraard heb ik buiten wel gelijk mijn slag geslagen.

Op de terugweg liep ik weer een stuk om. Ik liep wel lekker te scoren, dat wel. Bij thuiskomst moest ik Nick dus wel even inlichten dat ik nu op level 4 ben. En wat antwoordde mijn allerliefste cadeau-kind? “Als je op level 10 bent, dan is het knap  :mrgreen:  :mrgreen:  :mrgreen:  :mrgreen:pm03

Zo dan, kwam ik met dit hete weer even lekker van een koude kermis thuis! Bedankt Nick!  😉

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.