Mijn Speciale Verjaardag

Gisteren, 20 januari, was ik jarig. Het was mijn 45ste verjaardag. Al jaren vier ik mijn verjaardag niet meer met familie en vrienden, want ik heb er niets mee. Als kind al niet zo. Na al het gefeest in december vond ik het wel goed. Papa was de 26ste jarig en ik bedacht al op mijn 12de jaar dat we de verjaardagen wel samen konden vieren. Dat feest ging toen nog niet door. Een paar jaar later wel, want hij stond er net zo in als ik

Op 18 december 2011 overleed papa. Een maand voor mijn 40ste verjaardag. We wisten dat hij ziek was, en het een aflopende zaak was. Het was oktober toen ik eens naar hem belde welke Asti hij meestal kocht. Hij wilde weten waarom, en ik vertelde dat ik de geboorte dag van mijn beste vriend Melle wilde herdenken. Melle was in 2000 overleden aan Aids. Hij gaf de naam door en zei er achteraan om die fles mee te nemen als ik in het weekend zou komen. Dan konden we samen drinken, en meteen op mijn aankomende 40ste levensjaar toasten. Eerst wilde ik weten of hij een slecht gevoel had. Dat was niet zo, maar het leek hem leuk om samen met zijn dochter nog eens een Asti te drinken, dat zou ik toch al doen, en dit was een mooie gelegenheid. Ik zal eerlijk zeggen, ik had wel een slecht gevoel, ik had 2 personen ook verteld dat ik bang was dat mijn vader kerst niet zou halen. Helaas kreeg ik gelijk.

Dit speelt een belangrijke rol dat ik nu persé mijn 45ste verjaardag met mama wilde vieren. In 2014 werd bij haar de Alzheimer vast gesteld. In 2015 werd ze opgenomen in een verzorgingshuis. Vooral in het einde van 2016 is ze achteruit gehold. Ik hield mijn hart vast, ze zou toch wel mijn verjaardag redden? Steeds vaker roept ze dat ze niet meer wil en iedere keer breekt dat mijn hart. Gelukkig is ze er nog en vond ze het geweldig als we kwamen om mijn verjaardag te vieren. Ze wist alleen geen cadeau en hoe moest ze dat doen? Ik wist het wel en zei dat ik het in orde zou maken. Dat heb ik gedaan.

Mama naar mij halen is geen optie, dat is te veel voor haar, dus moest ik daar wel heen. Normaal ga ik alleen naar mama, maar nu vroeg ik of Mike en Nick mee wilden en dat vonden ze prima. Ik mocht het vieren in het verzorgingshuis. Op de afdeling was voor mij uit den boze. Ik wilde het onder ons hebben. Dan mocht ik het vieren in de activiteitenruimte, maar ik bedacht me. Daar is mama namelijk niet graag. Ze kent Liza goed, en ik vroeg of het bij haar thuis mocht. Natuurlijk mocht dat! Ik nodige Jan en Elzina ook nog uit. Mama kent hen ook. Elzina ken ik al vanaf dat ik een jaar of 5 ben. Ze woonde achter Beppe (oma) en haar vader tilde me over het hek en dan speelden we samen in de zandbak bij hun achter. Haar man Jan ken ik vanaf de lagere school en later het voortgezet onderwijs. Liza ken ik van het stappen. Die vriendschappen zijn dus  minimaal 20 jaar oud en met Elzina loopt het richting de 40 jaar! Voor mama dus heel vertrouwd.

We haalden haar op. Ik was alleen naar binnen gegaan en toen ik aankwam was ze op haar kamer en stond te huilen. Als eerste gaf ik haar een knuffel. Ze bleef nog huilen. Ik vertelde dat ze mee zou gaan, maar ze wilde niet weg. Ik pakte haar jas en zei dat het leuk zou worden. Ze liet het toe en we zeiden de begeleiding dag.

Eenmaal bij de auto zag mama Mike en Nick. Liep ze bij het hek nog te huilen, ze zag hen en straalde! Eenmaal de auto bij Liza geparkeerd kreeg ik geen hand maar liep ze arm in arm met Nick! En een lol die 2! We belden aan en liepen naar het appartement van Liza en haar dochter Eva. Op het moment dat mama Liza zag vond ze het nog leuker. Jan moest werken, maar toen Elzina ook nog kwam keek ze me zo tevreden aan. Ze pakte me even vast en zei, ‘Wat fijn!’ Mijn hart danste!

Het was zeer gezellig en mama genoot. Mama kan echter moeilijk uit haar woorden komen en weet handelingen niet meer. Ik moest haar dus helpen met het gebak. Ja, en daar ben ik niet de beste in…. Ik had al een nieuwe hap klaar op de vork, maar vertelde een verhaal. Ze dacht steeds dat ze een nieuwe hap kreeg, maar dan zwaaide ik mijn arm weer weg, opgaand in mijn verhaal. De anderen begonnen te lachen en ik had niets door. Ik dacht dat ze mijn verhaal zo leuk vonden, waarop me werd uitgelegd wat er gebeurde. O stom, ja! Dus ik gaf haar snel een nieuwe hap. Zelf vond ze dit ook wel erg leuk.

Mijn cadeau had ik in een doosje verpakt. Liza gaf het haar en zei dat het voor mijn verjaardag was. Ze wilde het echter niet afstaan. Tja, en wat moet je dan? Mike heeft het gefilmd. Voor nu hou ik die beelden nog voor mezelf. Dit uit respect voor mama, want zij zou niet willen dat ik haar op deze manier aan de wereld toon. Uiteindelijk kreeg ik het cadeau.  Voor mij een belangrijk cadeau, want ik maak voor mezelf de cirkel rond….

De eerste vakantie die ik me kan herinneren was naar Italië. We zijn onder andere in Venetië geweest. Op dat moment was ik 6 jaar. Wat ik nog heel goed weet was dat ik onder de indruk was van de maskers in Venetië. De meeste vond ik prachtig, maar sommige vond ik ook wel eng.
Wat ik ook nog erg goed weet. In Venetië kocht papa een hanger met een kettinkje voor mama. De hanger was een gouden balletschoentje en die draagt ze nu nog. Dit en het vorige gaf mij het idee om een combinatie op te hangen, ter decoratie, van een Italiaans masker, met daaronder een paar spitzen. Nu had ik het masker al, maar de spitzen nog steeds niet. Ik wilde dus een paar spitzen. Gezien het masker wilde ik zwarte spitzen hebben. Nu is de zalm-kleur meer gangbaar. Ik had me in de balletwinkel hier om de hoek laten informeren en de verkoopster zei dat het moeilijk kon worden. Ik bedacht hardop dat ik op Marktplaats zou kijken. De verkoopster keek, maar er was niets.
’s Avonds keek ik nog eens. Die middag was een nieuwe advertentie geplaatst, zelfs 2 uur nadat ik in de balletwinkel was geweest. Een kleine maat, maar dat maakt niet uit, want het is als decoratie. Ze waren zo goed als nieuw en zwart! Ik deed een bod en binnen een half uur kreeg ik akkoord. Ik had ze! Als een kind zo blij was ik. Ik heb ze in dat doosje gedaan, want inpakken staat niet. Ik heb het masker erbij gelegd. Zo kon mama mij mijn droomcadeau geven….

Ze gaf het, en al wist ik het dus, voor mij was dit zo mooi! Ik moest even de tranen terugdringen, want als ik huil begint zij ook. Dat wilde ik niet!

Onder mijn cadeau lagen nog servetjes en daaronder lag mijn cadeau voor haar…. Ik keek haar aan en zei dat er nog iets in zat. Ze boog zich naar me toe. Ik tilde de laatste laag servetten weg en daar zag ze het, de foto van haar met…. Wat ik schreef, mama kan niet meer uit haar woorden komen. De naam “Freddie Mercury” wist ze niet te zeggen, maar de herkenning met haar idool was er wel degelijk! Speciaal voor haar had ik haar met behulp van Photoshop op de foto geplaatst met haar grote idool. Ach wat was ze blij met de foto! Ze pakte het lijstje en als een knuffel hield ze het even vast! Het werd op tafel gelegd, maar ze bleef kijken en ze wees er steeds naar. 

Er kwam een einde aan de middag. Elzina liep mee naar de auto en hielp mee om mama weer in auto te helpen. Zij werkt ook in de zorg en heeft er meer verstand van dan ik. Liza had me al iets uitgelegd, want Liza werkt met mensen met dementie.  Zo blijkt dat ze onder hun moeilijk diepte zien. Het is voor hun eerder een zwart gat. Ja, dat moet je maar weten. Nu ik het weet kan ik daar rekening mee houden.

Eenmaal bij het verzorgingshuis stapten Mike en Nick ook uit. Ik zou mama alleen naar binnen brengen. Toch moet eerlijk zeggen, ik noem Nick nooit “stiefzoon”. Ik noem Nick mijn “cadeauzoon” en wat maakte hij het weer waar! Nick knuffelt mensen, hij kust niet. Maar mama kreeg een kus van Nick. Hij zei dat hij haar ook had gemist, wel weer eens mee zou komen en dat ze een mooie vrouw is. Mama STRAALDE!

En ik? Ik moest mijn tranen even terugdringen op dat moment. Ik ben zo waanzinnig trots op Nick en mijn hart liep de polonaise voor mama!

ps: Heb jij iemand die lijdt aan een vorm van dementie en wil je een foto van je dierbare op deze manier? Ik ben nog wel aan het leren hierin, maar help je graag. Mail met het onderwerp “Dementie Foto” naar dyezzieengel@gmail.com en dan gaan we samen kijken wat ik voor je kan doen!

Een reactie

Laat een reactie achter op Gera Nieland Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.