Mijn Jeugddroom Die Nooit Uitkwam

476 Als klein meisje was ik het type ‘Dromertje’. Altijd waren het prettige dromen, want ik had een afkeer van boosheid, spanning en agressie. Toch droomde ik er niet van om te trouwen met een prins, want ik had al een grote hang naar vrijheid. Op mijn negende heb ik uit voorzorg een brief naar de Prinsen van Oranje gestuurd. Hierin schreef ik onder andere: dat ik later niet graag benaderd zou worden door 1 van de prinsen, dat mijn bloed ook rood was en niet blauw, ik ook niet bereid was om nieuw bloed te krijgen en als laatste dat geel mijn lievelingskleur was. Dat was niet in verband met het bloed, maar met hun achternaam. Of dit op die leeftijd grootheidswaanzin was? Welnee, ik voorzag een hele andere toekomst voor mij!

In 1980, ik was acht jaar, was de Avro begonnen met het uitzenden van de tekenfilmserie Heidi. Ik weet het nog goed, ik zag de eerste aflevering en ik was verkocht, dát wilde ik ook! Wilden klasgenootjes verpleegster, politie, juf/meester of beroemd worden, Mio wilde geitenhoedster worden! Iedereen die het hoorde lachte smakelijk om mijn wens, maar in mijn visie lag het wel degelijk binnen handbereik, want als wij op vakantie gingen naar Duitsland of Oostenrijk zag ik in het berglandschap hoeveel mogelijkheden ik had. Het ene berghuisje was nog mooier dan het andere. En uiteraard wist ik dat in één van die huisjes mijn grote vriendin Heidi woonde.
Nu hadden mijn ouders ook vrienden in Frankfurt, en daar was Heidi bij Clara. Ben ik nooit een type geweest om te winkelen, in Frankfurt ging ik zonder te zeuren mee. In de stad was ik druk zoekende naar het huis Clara en bekeek ieder naambordje of er misschien fam. Sesemann op stond. Het was ook in Frankfurt dat ik op het perfecte idee kwam toen mijn zoekactie niets opleverde. Tijdens het eten zei mijn moeder dat we de volgende dag om nieuwe kleren zouden gaan kijken, en ik wist exact wat ik wilde hebben. Dit was voor mijn beide ouders een grote verrassing en ik vertelde trots dat ik een geel shirtje wilde met een rode overgooier en zwarte bergschoenen! Mijn ouders vonden het een aparte keus van me, maar ik dacht dat als ik Heidi (ze mocht namelijk niet naar buiten van juffrouw Rottenmeier) niet kon vinden dan zou ze mij wel herkennen als ze naar buiten zou kijken!
Mijn ouders hebben erg hun best gedaan om mij uit te leggen dat Heidi niet echt bestond, maar dat ging er bij mij niet in! Waren we dan in Frankfurt niet geslaagd voor mijn droom-outfit, ik keek rustig verder. Gewoon via de catalogussen van Wehkamp en Otto. Zodra één ervan door de brievenbus kwam had ik ‘m in mijn handen en spitte ik hem helemaal door. Ik kon maar niet slagen, dus besloot mijn moeder dat een tante van me wel een rode overgooier kon naaien voor me. Ze vond het echter slecht combineren met geel, dus ik kreeg een wit shirt eronder. De zwarte bergschoenen kreeg ik ook niet, maar wel zwarte schoenen. Ook al was het dan net niet helemaal, ik was tevreden. De volgende wens was dat ik kort haar zou krijgen, en ook dit gebeurde. Op mijn tiende weigerden mijn ouders echter om mijn haren zwart te verfen, want ik had al donkerbruin haar.

Afgelopen zomer waren mijn moeder en ik bij de kapper. Onze haren werden tegelijk gedaan en we zaten naast elkaar. Via de spiegel keken we elkaar aan en opeens zei mijn moeder: ‘Dit is toch je gewenste Heidi-look van vroeger en nu zijn je haren wel zwart!’. De kapsters keken me beide vragend aan en ik heb hun bovenstaand verhaal verteld. ’s Avonds zaten mijn moeder en ik televisie te kijken en in iedere break pakte ik mijn mobiel. Mijn moeder vroeg wat ik toch deed. Ik antwoordde: ‘Ik kijk even online voor kleding.’ ‘Zoek je iets speciaals’, wilde mijn moeder weten. Waarop ik haar aankeek en zei: ‘Ja, ik wil graag een geel shirt, een rode overgooier en zwarte bergschoenen!’ Ze begon te lachen maar zei niets.

Overigens, ook niet geheel onbelangrijk in deze, in 1996 ontdekte ik dat het zich afspeelde in Zwitserland en heb ik het Heididorp even buiten Maienfeld ook bezocht. Dat was namelijk de plek waar Johanna Spyri haar verhalen op had gebasseerd. Zo kwam ik er dus ook achter dat Heidi inderdaad maar een bedacht verhaal was en dus moest ik mijn ouders wel gelijk geven. Dat was wel één van de pijnlijkste momenten uit mijn leven! Dat Sinterklaas, de Kerstman, Kabouters en Elfjes enzo niet bestonden daar had ik destijds mijn schoudertjes voor opgehaald, maar toen ik op mijn vierentwintigste ontdekte dat Heidi niet bestond…. Nu heb ik trouwens wel weer een perfect idee al zeg ik het zelf, noem het gerust: GENIAAL! Nu ik toch aan het jobhunten ben…. Geitenhoedster, wat zou het leuk zijn! Die Heidihut stond verder toch leeg, die werd alleen gebruikt voor de tourisme, dus ruimte is er. Nu mijn juiste outfit nog, en dan gaat Heidi toch nog echt bestaan!

Heidi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.