Mijn “Droom”-Baan:

mio In deze tijd een nieuwe leuke job vinden lijkt zo waar onmogelijk. Daarom blog ik er nu maar eens over. Mocht je tips hebben dan hoor ik het graag. Bij voorkeur wel in de regio Den Haag, Rotterdam of Amsterdam. Als je mijn blog wilt delen zou ik dan helemaal grandioos vinden! Bij serieuze reacties zal en wil ik mijn curriculum vitae en telefoonnummer doorgeven.

Als kind waren mijn droombanen, in willekeurige volgorde; actrice, schrijfster, modeontwerpster en zangeres. Het ging me nog geen eens om de beroemdheid, maar ik wilde creatief bezig zijn. Dit vonden mijn ouders helemaal niets. Best wel gek eigenlijk als je beseft dat mijn vader kunstschilder was. Toch ben ik met de eerste 2 wel aan de slag gegaan. Hoe? Daar kom ik zo op terug.

Mijn ouders waren het er wel mee eens dat ik de koksopleiding ging doen. De eerste school beviel me niet zo, dus ik ging na het eerste jaar naar een andere school voor dezelfde opleiding. Daar was ik pas echt op mijn plek. Echter, in mijn examenjaar sloeg het noodlot toe, ik kreeg de ziekte van Pfeiffer. Meteen moest ik de opleiding stoppen en ik kon een tijd niets doen. Daarna kon ik het hele jaar opnieuw doen en dat wilde ik niet meer. Zo koos ik voor een secretaresse-opleiding. Erg leuk en ook het onderdeel over de receptie. Dat vond ik eigenlijk het leukste, dus daarna ging ik voor de receptiecarrière. Daarin heb ik een uitstapje gemaakt naar een secretaresse-functie, maar ik vond receptioniste veel leuker, dus ik ging weer terug. Volgens mijn omgeving deed ik een stap terug, maar ik zag dat anders. Ik koos juist voor mezelf!
De receptie-functie heb ik bij verschillende bedrijven en instanties gedaan. In de zorg lag het me het meest. Van mezelf ben ik een persoon die minder zakelijk is en juist meer hulpvaardig is. Je weet tenslotte waar je talenten liggen of je weet het niet.

Mijn Droombaan

Toch liggen mijn talenten veel verder dan bij een kantoorfunctie. Zo ben ik enorm creatief, oprecht, ik heb lef, humor en ben goed met taal. Dat heb ik gedurende mijn leven ontdekt en jammergenoeg niet eerder. Dacht ik wel eens aan een carrière in de reclame om met teksten aan de slag te gaan, of te werken met mensen als activiteitenbegeleidster. Er kwam echter een derde ding bij en dat is toch echt wel waar ik het allerliefste in aan de slag zou willen. Namelijk als hulpverleenster, of iets dergelijks, in de sector Huiselijk Geweld.

Ervaringsdeskundige Huiselijk Geweld

Tja, dat kun je niet echt je droombaan noemen toch? Was het bij mij eerlijkgezegd ook nooit. Ik heb dus geen diploma’s hiervoor, want die opleiding heb ik niet gedaan. Aan de andere kant heb ik de praktijkopleiding hierin wel degelijk gedaan en, al zeg ik het zelf, ook goed afgesloten!

Ik zou dus graag als ervaringsdeskundige aan de slag willen. Ja, ik zie mezelf wel mijn verhaal en ervaring vertellen aan groepen mensen. Bijvoorbeeld op scholen, kantoren en buurtverenigingen. Dit om het uit de taboesfeer te halen en ook uit te kunnen leggen hoe je dingen kunt herkennen. Nog meer wil ik aan andere slachtoffers wil ik uitleggen hoe ik me heb gevoeld, hoe ik mezelf eruit gered heb en tegen welke ‘littekens’ ik nog wel eens aangelopen ben of aanloop. Om terug te komen op de droombanen uit mijn jeugd, de schrijfster, ik ben al bezig met een boek met mijn verhaal, dit is al de basis van het boek waar ik mee aan de slag ben.
Ja echt, dit past bij me. Zoals ik al schreef, dit komt door mijn eigenschappen zoals hulpvaardig, creatief, menselijk, lef hebben en daarbij ik sta positief in het leven! Daar is mijn andere droombaan van vroeger, actrice worden. Ik ben actrice geweest! Geen beroemde, maar eigenlijk verdien wel een Oscar, want ik kon in mijn tijd in de huiselijk geweld-sfeer geen kant uit (naar mijn gevoel toen!). Mijn leven werd beheerst door angst en onzekerheid en ik moest de schijn maar op houden. Geloof me, dat is zwaar en dat vreet energie. Toch was dat toen mijn overlevingsstrategie. Erna moest ik dat acteren weer afleren, dat was ook zoiets, want ik leefde immers weer in een normale wereld.
Mijn opleiding als Ervaringsdeskundige Huislijk Geweld had dus als bijvakken:
– Overleven
– Acteren
– Stiefouderschap incl. Jeugdzorg
– Je schaamte voorbij gaan
– Wat positiviteit is
– Leven opnieuw opbouwen
– Stralen
Helaas, voor levenslessen bestaat geen diploma, hoe hoog niveau ook geweest mag zijn.

Oja, ik ben zeker gemotiveerd om hierin meer te kunnen betekenen via een baan. Als ik er dan een opleiding bij moet volgen dan doe ik dat ook graag! Hier ligt qua carrière dus mijn hart. Het hulpverlenen aan een hele specifieke groep, namelijk die aan de slachtoffers en naasten van (vermoedelijke) slachtoffers van Huiselijk Geweld. Dat kun je geen droombaan noemen.

Alleen heb ik dus erg veel moeite de juiste ingang te vinden, of de juiste instelling die me daarin die kans wil geven. Daarom nu maar via een een blog. En wat ik eerder zei, als je tips hebt zijn die meer dan welkom en delen wordt enorm door me gewaardeerd!

Dankjewel!

Voor meer informatie, mail naar: dyezzieengel@gmail.com

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.