Mein Mannschaft!

fb06 Vanavond is er voetballen op televisie en sinds ik Mike ken, ben ik gezegend met een man die niet van voetbal houdt! Maarja, Mike heeft minder mazzel met mij hierin. Nu moet ik zeggen, het beperkt zich tot een EK of WK, maar toch. Het is niet altijd zo geweest met me, het is ooit begonnen in 2004. Hoe dit zo kwam, dat zal ik vertellen.

Daar waar ik werkte waren de dames in de meerderheid. Het EK begon en één van mijn mannelijke collega’s vertelde tijdens de koffie dat hij op het werk niet over het voetballen kon praten, want de dames hielden er niet van en de andere heren die er werkten hadden er ook niets mee. Nu ben ik nooit de moeilijkste geweest en dus bood ik aan om me even in te lezen en ik dan wel met hem over het voetballen wilde gaan babbelen. Hij begon te lachen en zou me er aan houden. We werkten die week niet meer samen en ik was het eigenlijk al vergeten. Tot de week er op, hij wilde weten wie volgens mij zou gaan winnen. Nu had ik de vriendin van een goede vriend horen zeggen dat de Griekse keeper wel erg mooi was, en daarom heb ik geantwoord: ‘Griekenland!’ Hij begon te lachen en vroeg of ik dat zeker wist. Ja, ik namelijk met mijn Duitsland-liefde (iedereen wist namelijk hoe gek ik ben op Duitsland) kwam met de Grieken aan, dat vond hij raar.
De Grieken kwamen echter steeds verder en jawel… die wonnen ook! Geloof me, dit was puur toeval, want ik heb echt geen kennis van voetballen. Eerlijk is (h-)eerlijk, voor mij betekend “buitenspel” niets anders dan dat men speelt terwijl het dak van de Arena open staat namelijk. Mijn collega geloofde me echter niet en volgens hem had ik wel degelijk verstand van voetbal.

2 Jaar later, er was het WK in Duitsland. Mijn collega begon er een maand van te voren over, wie zou gaan winnen. Nu wees ik Duitsland wel aan. Uiteraard wees hij Oranje aan. Eenmaal bij mijn vader vertelde ik hem dat ik op mijn werk Mannschaft-supporter was geworden en hoe dit zo was gekomen. Hij was het die mijn bijnaam bedacht: Frau Fran. Nu was mijn vader een meester in photoshoppen en die sloeg los! Kijk, ook nog niet eens mijn eigen schuld dus. De uitgelichte afbeelding is de enige nog die ik heb en kan ik niet meer bij de andere. Maar goed, ik had niet echt photoshop nodig, ik deed alles gewoon in het echt!
Dat jaar werd Duitsland jammergenoeg geen kampioen.

In 2008 was er weer een EK. Mijn ex en zijn zoon (die was toen 3 jaar) waren Oranje-fans in de meest overdreven zin van het woord. Op een middag kwam ik thuis uit mijn werk en was een deel van de huiskamer versierd in die schreeuw-kleur! Nu was mijn vader op dat ogenblik in Duitsland en dus belde ik hem de volgende dag vanaf mijn werk en deelde dit mee. Ik vroeg hem of hij me wellicht ietwat Duitse dingetjes kon sturen (ik had maar 1 slinger en een t-shirt op dat moment), maar dan wel naar mijn werk. Natuurlijk deed mijn vader dat. Nee, het kon niet in een envelop, dus kwam DHL met een doos vol Duitse merchandising. Zodra mijn ex weg was om zijn zoon te halen versierde ik de rest van de huiskamer dus met Duitse dingen. De zoon van mijn ex vond het waanzinnig en ook viel het op in de buurt. Daarom bleef het hangen. Weer werd Duitsland geen kampioen.

In 2010 was het WK. Weer was de huiskamer Duits – Oranje. Nu had ik een geintje uitgehaald, want de opa en oma van mijn ex-stiefzoon waren inmiddels in Duistland gaan wonen. De eerste keer dat hij Die Mannschaft mocht zien spelen was hij met zijn moeder bij haar ouders. Ze belde me meteen op na de Volksliederen, al lachend vertelde ze hoe haar zoon het volledige Duitse Volkslied had meegezongen! Juist ja, dat had ik het ventje geleerd en het was weken ons geheim voor iedereen geweest. Kortom, de verrassing was voor iedereen tof en knap hilarisch te noemen.
Zijn vader was echter blij dat Duitsland niet zo ver kwam. Zodra ze eruit lagen haalde ik dan ook mijn deel aan versieringen weg. Oranje stond echter in de finale, wat toch pijnlijk voor mij was. Mijn ex had als bijgeloof dat zijn telefoon aan de lader moest tijdens de wedstrijd. Hoe jammer, zijn telefoonlader was echter spoorloos. Hij kon hem werkelijk nergens vinden, hij moest ‘m wel ergens vergeten zijn. Nee, ik zocht niet mee (dat was mijn eer te na namelijk) en had ook niet dezelfde lader. Geheel onverwacht voor mij kwam zijn beste vriend die avond langs, ze gingen samen Spanje – Oranje kijken. Hoe ontzettend heerlijk, die vriend had dezelfde lader als ik, dus het probleem was niet opgelost. De twee begonnen zich vol te tanken en het laderprobleem was vlot vergeten. Dacht mijn ex niet goed gezocht te hebben, dit lag wel even anders. Ja eerlijk, vlak voor de wedstrijd had ik die lader in de brievenbus gelegd, want waarom zou je een telefoonlader in de brievenbus zoeken? Voor het slapen gaan heb ik die lader nog verplaatst. De volgende morgen kreeg ik een berichtje, mijn ex was zo blij, hij had zijn lader per ongeluk in de binnenzak van zijn jas gedaan! Ja ik weet het, was natuurlijk wel vals van me. Doch, ik geen kampioen, dan hij ook niet!

In 2012 zou er weer een EK zijn. In 2011 was mijn vader ziek geworden en ik had gezegd om te stoppen met het Mannschaft-gedoe. Dat mocht echter niet van mijn vader. Een week voor het EK was ik echter in Berlijn bij vrienden van mijn vader. Die ene middag, daar op de Ku’damm gebeurde het. Het was alsof ik de Adidas-winkel werd ingezogen. Al vlot stond ik naast de voetbalshirts en was ik aan het twijfelen van welke speler ik een shirt zou halen. Opeens zei de vriendin van mijn vader: ‘Frau Fran’. Ja natuurlijk dat was het, ik kon ook een shirt laten bedrukken! Ik kon er op wachten en eenmaal weer bij die vrienden liet ik trots mijn shirt aan haar man zien. Mijn mond viel open toen zij vroeg: ‘Was meinst Du mit Frau Fran?’ Ik gaf aan dat zij dat had gezegd, maar ze gaf aan het écht niet gezegd te hebben. Toch had ik het écht gehoord, dus ik begon te lachen. Ik wist van wie het kwam! Nee, weer werd Duitsland geen kampioen dat jaar. Echter, dat jaar vond ik dat jammer, maar voor mij was een rotperiode aangebroken en ik moest alle zeilen voor mezelf bijzetten. De volgende keer beter.

Ja, ik ben al bij het WK 2014 nu. Om het niet te pijnlijk te maken zal ik niet vertellen wie Wereld Kampioen werd dat jaar. Dat is namelijk niet moeilijk. Inmiddels woonde ik alleen en versierde mijn woning met ALLE Duitse merchandising die ik in de afgelopen jaren had verzameld. Ik maakte de groep Frau Fran aan op facebook en postte geregeld berichten. Wat voor mij het belangrijkste is, is dat het grappig moet zijn en respectvol. Sport verbroederd immers? O, en wat is het leuk om niet bij de massa te horen en diezelfde massa op de kast te jagen. Ook niet geheel onbelangrijk.
Het is zo ver gegaan dat ik bij de Duitse Ambassade was opgevallen en werd uitgenodigd om daar wedstrijden te komen kijken. Ja natuurlijk ben ik gegaan, meerdere keren ook. Zelfs toen mijn moeder een paar dagen bij me was, nam ik haar gewoon gezellig mee. De Duitsers vonden het trouwens erg tof om een Nederlandse Mannschaft-fan er tussen te hebben. Zo zie je maar, sport verbroederd!

En nu is Nederland – Tsjechië bezig. Het is een kwalificatiewedstrijd en Oranje staat er niet zo heel florisant voor. Toch hoop ik wel dat Oranje doorgaat, want Mein Mannschaft is al door. Tja, en anders wordt het toch een stiller EK voor me volgend jaar. Alhoewel…, dan ga ik filmpjes opnemen om de Oranje-fans te leren hoe een goede Mannschaft-supporter te worden. Gezien sport toch verbroederd, mogen die gewoon een keertje met ons meedoen. Om het nog leuker te maken ga ik iedere keer dan een wedstrijd houden en mag de leukste inzending met mij mee naar de Duitse Ambassade om de Duitse wedstrijd te gaan bekijken! Oeh, dat is ook leuk natuurlijk! Nu weet ik even niet op welke uitslag ik hoop vanavond 😉

Of ik al verstand van voetballen heb inmiddels? Nee, want dan wordt het me te serieus en dat is nu ook niet weer mijn bedoeling! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.