Mantelzorgen & Quality Time


Mijn blog op Mantelzorgelijk van 25 juli 2017:

Dit keer wil ik het hebben over de rest-tijd die iemand heeft/ krijgt als men weet dat een dierbare niet oud(er) zal worden. Zelf heb ik het in 2 gevallen meegemaakt, alhoewel ik nog in de ene zit. Ik ben op het idee gekomen om er een blog aan te wijden, omdat men vaak druk is met de zorg van een dierbare en het wil gebeuren dat de tijd zo snel gaat, dat het vergeten wordt. Ik wil het in deze niet hebben over de quality time voor jezelf. In dit geval bedoel ik het echt anders.

Laat ik bij mijn vader beginnen. We kregen in juni het bericht dat hij ongeneselijk ziek was van kanker, het zou een half jaar kunnen duren tot een jaar. Na de eerste klap met bijbehorend verdriet bedacht ik opeens “We zitten nu dus in de reserve-tijd!” Dat ben ik de quality time gaan noemen, want ik vond dat mooier klinken en ik besloot om dat goed te gaan gebruiken. Ik reisde vaker van Zuid Holland naar Friesland, om maar zo veel mogelijk tijd met mijn vader door te brengen, hem nog vragen te stellen, nog gesprekken te voeren en wat wij vooral samen deden was muziek te luisteren. Het werd eigenlijk de grote overdracht. Ik kan zeggen, ik heb alles eruit gehaald. In december van datzelfde jaar ging hij over naar de andere kant. Het missen blijft, maar ik kijk tevreden op die quality time terug. De herinneringen die ik daar ook nog heb uit gehaald zijn prachtig en de verdrietige herinneringen erin hebben daarop kun kracht totaal verloren.

Het werd 2013 en er werd dementie bij mama vermoed. Dat kwam nog niet uit de onderzoeken toen. Als ik er nu aan terugdenk denk ik dat mama dat heel goed wist te maskeren. Toch had ik mama gevraagd wat ze nog graag eens wilde doen, want die quality time kwam bij me op. Ze wilde heel graag nog eens samen naar Berlijn. Goed, dus daar ging ik voor! Het was al wel pittig, want ze was al veel minder zelfstandig dan daarvoor en lange stukken lopen ging al minder. De metro was dus een geweldige uitkomst! Haar vergeetachtigheid viel ook echt wel op. Het werd een geweldige week! In die week ben ik ook bewust nog gesprekken met haar aan gegaan. Net als bij mijn vader was geweest, wilde ik bij moeder ook nog wat dingen rechtzetten, want ik was niet altijd een gemakkelijke puber geweest. Daarna hadden we ook wel eens onze discussies gehad, want ja, we zijn mensen.

In die tijd haalde ik haar zo vaak als ik kon van Friesland naar mij in Zuid Holland. Het begon op te vallen dat ze vergeetachtiger werd, vooral het korte termijn geheugen. Ik begon dus vaker met haar te praten over vroeger. Over mijn jeugd en over die van haar. In zo’n week liet ik haar ook kiezen wat we gingen eten. Was ze vroeger een grote hobby-kok geweest, ze had er geen zin meer in. Ze kwam wel bij me in de keuken staan en snoepte vooral van wat ik aan groente sneed en haar hoofdtaak werd het voorproeven. Lezen en puzzelen deed ze niet meer, dus we keken veel meer televisie en veel films. Films die ze al had gezien, maar die ze zo leuk vond. Soms wist ze niet eens meer dat ze een film al had gezien. Verder gingen we geregeld voor een paar uurtjes de stad in. Niet meer zo zeer om te winkelen, wel om lekker op een terras te zitten.

Het jaar erop werd onomstotelijk vastgesteld dat ze Alzheimer had. Een heel ander soort quality time kwam in beeld. Papa wist namelijk nog alles, hij werd lichamelijk opgevreten door de kanker. Bij mama vreet de Alzheimer haar geheugen leeg en neemt happen uit de hersenen die haar handelen en spraak regelen. Ik moest kijken hoe ik hier op in zou kunnen spelen.

Eigenlijk kan ik zeggen dat ik mijn weg hierin wel gevonden heb. Als eerste zet ik haar op nummer 1 als we samen wat gaan doen. Wat ik vooral doe is herinneringen maken. Ze beslist niet direct, maar ik zie en voel aan haar wat wel en niet kan. Ach ik heb al vaker van anderen gehoord, “Herinneringen maken? Ze vergeet het zelf immers weer!” Daar word ik niet boos om. Dan leg ik gewoon uit dat zij het vergeet, maar ik niet! Mijn leven gaat namelijk door. Wat ik belangrijk vind is dat ik, als zij er over een tijdje niet meer is, niet alleen maar terugkijk naar een verdrietige, pijnlijke en zware periode. Dan kan ik namelijk ook terugkijken op de leuke dingen erin. Zoals samen naar de Hema voor de karamel cappuccino, de foto’s die ik heb van het meedoen aan het item “Mantelzorger In Beeld” van Mantelzorgelijk, het fotoboek dat ik voor haar heb gemaakt over haar leven, de kaarten die mensen haar hebben gestuurd n.a.v. van mijn oproep om haar een kaartje te sturen (die zitten ook in dat fotoboek), de liedjes die ze graag luisterde, onze wandelingen en het vele knuffelen. Voor de volgende keer heb ik zingen op het programma staan. Ik neem mijn camera mee om het voor mezelf vast te leggen. Zeggen anderen wel dat ze weinig filmen en foto’s maken, want hun dierbare is zichzelf of haarzelf niet meer. Daar kan ik inkomen, we houden ze het liefst op hun mooist in onze herinneringen. Ik doe het echter wel, want ik wil achteraf niet kunnen denken “Had ik het maar wel gedaan!”

Gezien ik al een tijdje op Mantelzorgelijk blog, over mijn ervaringen met mama die aan Alzheimer lijdt, wil ik dit andere Mantelzorgers als mijn tip meegeven. Het Mantelzorgen is al zwaar genoeg, maar vergeet dit stukje niet. Doe dit vooral voor jou, voor later, voor als je dierbare er op een dag niet meer zal zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.