Lang Haar of Kort Haar?

289557831210320 Ik weet even niet wat te doen. Mijn haar is nu zo lang dat ik het in een staartje draag. Daarmee ben ik over het moeilijke punt heen. Toch weet ik niet wat ik wil, lang of kort. Dat heb ik wel eens op fb gevraagd. Niet om, zoals je wellicht zou denken, complimenten. Nee, ik vraag het in verband met iets anders. Tot nu toe heb ik alleen nooit durven zeggen waarom ik het vraag. Het is wellicht ook wel gĂȘnant. Nu ga ik dat wel doen. Hopelijk lucht dit voor mij op.

Tentijde van mijn scheiding wist ik al, mijn lange haar gaat eraf. Toch wachtte ik daarmee, want ik had het plan bedacht om mijn haar te gaan doneren. Daarbij heb ik sponsoren gezocht die me een bedrag gaven als ik het af zou knippen. Mijn doel was 500,- euro bij elkaar te sparen, en dat haalde ik ruim. Dat geld was voor het KWF. Ik liet het pas knippen op zaterdag 15 december . Dat was namelijk in het weekend voor de 18de, de sterfdag van mijn vader die overleden was (in 2011) aan kanker. Niemand had ik die datum verteld, dus het was voor iedereen een verrassing.

Toch was dat niet de reden waarom mijn haar eraf moest. Nee, dat was een hele andere reden. Mijn agressieve ex had me vaak bij mij haren gegrepen. Dacht ik eens slim te zijn tijdens dat huwelijk en mijn haren af te knippen, dat resulteerde in dat ik mij voor anderhalve week heb ziek gemeld op mijn werk. Dan hoef ik verder niet te melden hoe ik eruit heb gezien denk ik.
Meteen na de scheiding had ik hulp van de psycholoog. Hierbij zat ik ook in een therapiegroep. Opeens was ik daar met een korte coupe en men vond het me goed staan. Trots vertelde ik waarom ik het had gedaan, de echte reden hield ik voor mezelf.
Totdat een andere dame in de groep een paar weken erna eens begon te huilen. Eigenlijk wilde ze ook kort haar, want haar ex had haar altijd bij haar haren gegrepen. Ze zag mij nu al een aantal weken met kort haar en vroeg zich af of dit een oplossing voor haar was. Ik bleef stil, wilde hierin geen mening geven. De psycholoog vroeg echter wat haar ex dan had gedaan. Ze vertelde dat hij haar bij haar haren had gegrepen en dan, om extra grip te krijgen zodat ze echt geen kant op kon, zijn hand omdraaide. Hierop kon ik mijn tranen niet verbergen. Eerst zag niemand het, tot er iemand was die tegenover me zat zei, “Ik denk dat hier iemand dezelfde ervaring deelt, of niet Dyez?” Kom dan maar eens uit je woorden, dat lukte me niet en een waterval aan tranen kwam eruit.
In een aparte trauma-sessie vroeg de psych aan mij of ik een sessie wilde ivm mijn haar. Dat deed ik, maar halverwege moest ik plots naar het toilet om te braken. Ik wilde daarna niet verder gaan. Mijn haar was kort en het zou wel slijten.
Dat deed het niet. Vorig jaar bij de hypnotherapie liet ik het ook vallen. De therapeute vroeg of ik het in een sessie mee wilde nemen, maar ik de herinnering aan die traumasessie bij de psych hield me ervan af.

Nu heb ik mijn haar weer in een staartje. Wat de wonden nu nog zijn? Deze:
– Ik kijk liever niet naar foto’s van mezelf uit die tijd met lang haar
– Als ik alleen over straat ga voel ik ongemakkelijk en laat de muziek op mijn telefoon uit
– In het ov blijf ik staan als ik niet rug aan rug kan zitten, of op een bank tegen een wand aan
– Ik schrik met de regelmaat wakker als ik mijn haar niet in een staartje heb als ik ga slapen, omdat ik zelf op mijn haar lig
– Ik voel me er onzekerder door

Nu zit ik met een dilemma, laat ik het groeien of niet? Ik zeg nee, want kort haar staat me goed, is veel gemakkelijker en dus om alle bovengenoemde redenen wat me dan toch rust geeft en me meer zelfvertrouwen geeft.
Maar ik zeg ja om weer die vrijheid te kunnen hebben dat ik baas ben over mijn eigen haar! Wat zo’n eikel wel niet aangericht heeft en hoe ongelovelijk diep dit bij me is binnengekomen is eigenlijk te erg voor woorden. Daar schaam ik me best wel voor.

Het voelt eng om nu eens zo open en eerlijk te vertellen, wat dit allemaal me gedaan heeft en dus nog doet. Moet ik er dan toch nog maar een therapie-sessie aan wagen? Dat vind ik zelf zo gĂȘnant. Het is maar haar!

Dit schreef ik gisteren, op 2 mei. Vandaag op op 3 mei schreef ik hierover deze blog: Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.