La Mia Passione: Superwoman

Nu had ik mezelf voorgenomen om de hoofdstukken rond huiselijk geweld in vieren te delen en deze binnen vier dagen te plaatsen. Dat gaat me lukken, want dit is de vierde. Dat is wel iets waar ik zelf erg trots op ben. Ik ben begonnen met deze serie om voorpret te hebben van The Passion, die over 10 dagen (deels, want sommige dingen zijn al opgenomen) live te zien in Leeuwarden.

Eerlijk is heerlijk, eerst heb ik gedacht om het over te gaan slaan, want het is gewoon niet het leukste. Maar geen ups, zonders downs, dus toch gedaan. Inmiddels ben ik bij mijn ex weg en ga ik weer verder….

Superwoman

Eindelijk was het zo ver, ik kreeg de sleutel van mijn flat die ik Villa Franka noemde, want ik was weer alleen. Op vrijdagmiddag kreeg ik om half vijf de sleutel en het eerste wat ik naar mijn woning bracht en op hing was mijn zelf ontworpen Rammstein douchegordijn! Dat was als grapje begonnen, want ik had ontdekt dat de douchecabine geen deur had. Eigenlijk had ik een hekel aan douchegordijnen, maar via yoursurprise.nl viel het gemakkelijk te bedrukken en hij was topkwaliteit, want hij is nog altijd even mooi. Zelfs na tig keer in de wasmachine. Had men dat raar en kinderachtig gevonden, iedereen die later in mijn Villa Franka kwam wilde altijd eerst dat douchegordijn bekijken.

Het was dat ik een paar muren een kleur wilde geven, maar verder was er niet veel te doen. Op zaterdagmorgen werd dus de citybox leeggehaald en begon het klussen waarbij ik veel hulp kreeg van Hanna, Karel, Ingrid en Ruud.
De eerste avond was meteen geweldig. Nadat iedereen weg was zat ik dan alleen. Tos zou pas later die week komen, wanneer alles zo goed als klaar was. Daar zat ik dan en ik zette Rammstein keihard aan en ging douchen. Daarna opende ik de fles Asti (die ik voor dat moment van mama had mee gekregen) en toaste ik op het leven. Opeens merkte ik dat ik kapot was van alle drukte en emoties en ging ik vroeg slapen. De volgende morgen werd ik wakker terwijl de zon net op kwam. Ik ging voor het raam staan en keek richting de Euromast, het uitzicht was adembenemend mooi op 9 hoog! Ja, ik moest huilen, van blijdschap. Dit is de foto van die morgen:

Een paar dagen later reisde ik met de trein naar mama om haar op te halen. Ze zou me nog een beetje komen helpen. Dat had ik zo graag gewild. Ze bleef een paar dagen en we wisselden het nuttige en het aangename goed af. Regelmatig kwam Hanna ook en dan gingen we ons drieën op pad, vaak naar de kringloop en dan haalden we weer spullen. We genoten volop. Op vrijdag zou Tanja Tos komen brengen en ik was erg nerveus. Toen de bel ging drukte ik de beneden deur open en rende ik naar de lift, met mama en Hanna achter me aan. Op het moment dat de liftdeuren open gingen zou Hanna een foto maken, maar ik huilde en schreeuwde keihard, alsof mijn laatste adem er uit kwam, ‘TOSJOOOO!!!!’ Daar stonden we dan met zijn vieren te janken in de hal voor de lift. Ik haalde Tos meteen uit zijn katten-reismand en eenmaal binnen heeft Hanna dan de eerste foto kunnen maken.

Op zondag brachten Hanna en ik mama weer naar huis. ’s Avonds nam ik een douche, zette thee en ging ik de film kijken Desperado met mijn held Antonio Banderas. Tos lag heerlijk bij me op schoot. Ik keek naar het dienblad met daarop mijn thee en op dat moment heb ik me zo intens warm en gelukkig gevoeld. Het ergste was achter de rug. Tos en ik waren veilig!

Er was echter 1 ding waarbij ik me niet veilig voelde. Het was mijn lange haar. Er was vaak aan mijn haar getrokken en ik had moeite met het openbaar vervoer. Ik durfde niet te zitten als ik niet voor een wand kon zitten. Meestal stond ik dus tegen de deur aan. Het was echter bijna een jaar geleden dat papa was overleden. Dat heb ik gecombineerd. Ik doneerde mijn haar en vroeg op facebook en aan familie en vrienden, om donaties. Dat geld heb ik overgemaakt naar het KWF.
Man wat was ik trots op en blij met mijn korte koppie en ik veranderde dat ook nog vaak.

Natuurlijk was ik er nog niet. De hulp begon nu echt met groepstherapie. Dat had ik zelf gewild, want ik was behoorlijk vereenzaamd. De vrouwen in de groep deelden ook hun verhaal. Niet allemaal huiselijk geweld, maar wel het voor zichzelf opkomen. Daar leerde ik mensen weer langzaamaan te vertrouwen, maar nog meer om op mezelf te vertrouwen. Ook moest ik nog wat zaken qua olievlek met mensen inlichten verbreden. Ik wilde weer gaan werken en vroeg eerst een gesprek met de bedrijfsarts en de vertrouwenspersoon van mijn werk aan. Ik vertelde mijn verhaal, de bedrijfsarts had ik al vlot ingelicht nadat ik uit de school was geklapt bij de intake in de GGZ. Hij had me tijd gegund tot ik in mijn flat zat. Hem wilde ik er persé bij hebben voor als ik over emotioneel zou raken. Dat gebeurde niet en de directeur werd erbij geroepen. kort en bondig zei ik dat ik weer wilde beginnen, maar nog niet achter de balie durfde en waarom. Het was goed, de eerste 3 maanden zou ik ander werk doen binnen een kantoor elders in het gebouw. Ik overhandigde hem een foto van Ernst. Die is aan mijn vervangster gegeven en er is bij gezegd dat als die persoon naar mij zou vragen zij zou antwoordden dat ik er niet meer werkzaam was. Na 2 maanden was hij gekomen, mijn collega was net in de hal geweest. Ze had mijn vervangster horen zeggen dat ik er niet meer werkte en hij moest en zou weten waar ik nu werkte. Dat kon ze niet zeggen. Mijn collega was er naartoe gelopen en had gevraagd wie hij was. Hij had zich voorgesteld en zei dat zijn zoon mij miste. Helaas, ze konden hem niet verder helpen. In totaal na 4 maanden, zat ik weer op mijn plek.

Ook mijn buren en de huismeester had ik ingelicht. Er werd besloten om mijn naambordje nog niet op het bellenpaneel te hangen. Op eerste paasdag bracht ik mijn vuilniszak naar beneden en toen ik terugliep liep ik Ernst tegemoet. Hij begon te schelden en te vloeken en was duidelijk dronken/stoned of beide, en dat om 13:30 uur! Ik ging voor hem staan en wees naar de parkeerplek, daar kwam de huismeester net aan gelopen. Ik wees naar Ernst en zei, ‘Wilt u het verder afhandelen? Ik wil graag veilig naar binnen.’ De huismeester nam het over. Eenmaal uit de lift keek ik over de balustrade en zag Ernst weg lopen. Ik wachtte nog even op de lift en de huismeester kwam eraan. Hij zei dat als Ernst nog eens zou verschijnen dat ik dan toch aangifte moest doen. Nee, ik heb geen aangifte gedaan. Ik heb de keus gemaakt om voor mezelf te gaan. De aangifte, het onderzoek en de gang naar de rechter zou me gewoon te veel tijd in beslag nemen en die tijd wilde ik alleen nog aan mezelf besteden.

De groepstherapie vond ik niet genoeg. Na maanden werd ik nog met regelmaat wakker door een nachtmerrie over alles wat gebeurt was en mijn psych bood me traumatherapie aan, in de vorm van EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) Op de site van www.psychischegezondheid.nl wordt het kort uitgelegd als: EMDR is een bewezen effectieve therapie die kan worden toegepast bij het verwerken van nare en ingrijpende ervaringen. EMDR wordt met name toegepast wanneer mensen last blijven houden van een schokkende gebeurtenis, zoals (seksueel) geweld, een overval of een verkeersongeval. Ze hebben bijvoorbeeld flashbacks van de gebeurtenis of nachtmerries. Vaak is er dan sprake van een posttraumatische stress-stoornis (PTSS). Door middel van EMDR neemt de kracht en emotionele lading van een nare herinnering af. Als je die link aanklikt kun je er meer informatie over vinden.

Het gebeurde trouwens geregeld dat ik thuis kwam van de therapie en ik van mijn pad was. Nu hadden de oude bewoners van de flat een hangmat in huis en hadden de haken laten hangen. Ik kreeg voor mijn nieuwe woning van Ingrid en Ruud ook een hangmat en na de therapie lag ik standaard in de hangmat een film te kijken of een boek te lezen ter ontspanning. Vlak voor het raam, wat geweldig was op 9 hoog!

Wie mijn grootste steun en toeverlaat in die tijd was, op familie en Friese vriend(inn)en na, was Hanna. Was ik nog voorzichtig met het naar buiten gaan, Hanna sleurde me deur uit. We waren geregeld op pad of een weekendje uit. Altijd hadden we de grootste lol en we kregen veel voor elkaar. Zoals bijvoorbeeld op de SS Rotterdam tijdens de tour toestemming krijgen om overal te mogen fotograferen en met grappige poses.
Op de SS Rotterdam heb ik overigens definitief afscheid genomen van Ernst en hem symbolisch laten verzuipen. Mijn trouwring ligt daar ergens. Op de foto ernaast zie je mijn trouwkleding. Mijn eerste trouwjurk heb ik bij het Leger des Heils gebracht, zodat iemand anders die ook wilde trouwen een dag kon stralen. Die van mijn tweede huwelijk wilde ik een ander niet aan doen. Dus die heb ik verknipt tot kleine lapjes.

Ook besloten we eens spontaan in het donker, aan het begin van de avond, “mijn overbuurman” De Euromast te bezoeken. Het regende en waaide, maar wilden naar boven. Daar stond ik op mijn hoog gehakte laarzen in dikke panty, met een knie lang jurkje en zelfde model jas, en KOUD! De laatste lift was ook nog eens kapot, dus we moesten lopen om in de ring te komen. Daar zaten we dan en we genoten van het uitzicht! Wat ik nog nooit heb gedaan en nog steeds wil, is eens abseilen van de Euromast. Dat had ik bedacht om weer met beide benen op de grond te komen. Jammergenoeg is het er nooit van gekomen. Kan nog! Maar dan niet meer om die reden.

We deden ook een weekendje Newcastle met de Ferry. Dit kwam door een uit de hand gelopen grap. We waren eens op de SS Rotterdam toen de MS Rotterdam uitvaarde. Hanna filmde dat en stuurde dat filmpje naar een vriendin met de vraag of zij het op facebook wilde plaatsen met de tekst dat ze ons had uitgezwaaid, omdat wij naar New York zouden vertrekken. Al snel hadden velen het geintje door. Een vriendin van mij wilde ook nog wel mee en een vriendin van Hanna ook. Met een speedboot kwamen ze achter ons aan en hesen we hun aan boord. Ook Tos was mee. Gedurende twee weken plaatste ik foto’s op facebook met waar we allemaal stopten en met de idiootste avonturen. Zo waren ook onze favoriete acteurs aan boord gekomen om ons te vergezellen. Voor mij was dat Antonio Banderas. Halverwege “onze reis” bleek toch dat niet iedereen had begrepen dat het een grap was. Zo was er een collega van mijn vrijwilligerswerk die me gek aankeek toen ik kwam werken, ik was toch op vakantie met Hanna?
Het diepte-punt uitje was echter onze avond naar De Toppers. De dresscode was 1001 Nacht. Ik besloot niet als haremdame te gaan, maar creëerde een boerka voor mezelf. We hadden mee voorpret dan dat we het concert leuk vonden. Voor donker waren we dan ook alweer thuis.

Later waren we in Brabant, daar was een coverband van Queen. Omdat ik zou meedoen aan de Gaymoeder-verkiezing wilde ik op de foto met die Freddie-figuur. Brutaal zocht ik de band op op facebook en deed ze een bericht met mijn vraag. Al vlot had ik antwoord en ik belde Hanna al lachend op met de mededeling, ‘Ik heb het voor elkaar hoor. Als wij die avond bij die Queen coverband zijn moeten we ons in de pauze even bij meneer van Gelen melden en dan kunnen we naar de kleedkamer om even die foto te maken van mij met die Freddie-figuur die dan naar mijn tattoo wijst. Hanna schoot in de lach, ‘Dat meen je niet!’ Eh jawel, kijk maar:

Na een maand of 10 was ik klaar met de therapie en nam ik afscheid van de groep. In mijn laatste 1 op 1 gesprek met de psychologe zei ze dat dat ik het geweldig had gedaan en goed gebruik had gemaakt van de hulp die me geboden was. Nu moest ik het alleen doen, maar als er wat was mocht ik altijd bellen. Goed, er zijn nog wel littekens. Het ene zal weggaan en sommige dingen blijven altijd een pijnscheut geven, maar daar leer je mee leven. Wat ik absoluut niet meer wil? Trouwen! Men vraagt wel eens of ik weer zou willen trouwen, maar nee. Ik heb mijn les gehad, ik hoef nooit meer aan een “huwelijkse plicht” te voldoen en dat voelt voor mij als vrijheid!

Het belangrijkste is, ik vertrouw weer op mezelf en ik durf anderen weer te vertrouwen. Het is goed zo!

Nu een nummer waar ik in die tijd heel veel steun aan had en wat ik als een mantra gebruikt heb gedurende het eerste jaar. Nee, het is geen Rammstein. Het is hoe ik mezelf ben gaan bekijken!

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog
Deel 18: La Mia Passione: Behind The Mask
Deel 19: La Mia Passione: Seemann
Deel 20: La Mia Passione: Human Nature

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.