La Mia Passione: Music

Het is weer tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn persoonlijke serie La Mia Passione. Het idee om dit te doen heb ik te danken aan The Passion. Ik vind het geweldig en wilde langer voorpret hebben. Dus daarom vanaf de kennismaking van mijn ouders, naar hun verkeringstijd, dat ik me aandiende, mijn geboorte en zo mijn jeugd in met de nodige avonturen. De verhalen met foto’s uit mijn jeugd en uiteraard een liedje erachteraan om het verhaal nog extra te omlijsten. Hier moet ik trouwens bij zeggen, van mijn tiener-tijd heb ik niet veel foto’s. Daar is wel een reden voor. Mijn vader had het filmen ontdekt, dus ik werd daar “slachtoffer” van. Ik heb onlangs films op oude videobanden terug gezien, en ik kan u zeggen, die blijven privé! 🙂

Overigens was er gisteren nieuws rond The Passion 2017 die op 13 april plaats zal vinden in Leeuwarden. De kaarten voor de processie gingen in de voorverkoop en binnen een half uur was het uitverkocht. Nog nooit is het zo snel gegaan. Dit laat dus wel zien dat ik niet de enige ben die er zin in heeft. Ik doe niet mee aan de processie, want ik ben liever daar waar de muziek is. Voor wie me langer kent, die zal daar niet gek van opkijken.

Music

Al vroeg kreeg ik de liefde voor muziek van mijn ouders mee. Wat ik me van mijn jongste jaren herinner is dat Italiaanse muziek het meest geliefd was. Al jong kreeg ik de oude radio van mijn vader op mijn kamer en luisterde ik altijd naar de muziekzenders. Waar ik als eerste fan van was Ricchi e Poveri, een Italiaans trio bestaande uit 2 mannen en een vrouw. We waren in Italië op vakantie en daar had ik dat opgepikt.
We kwamen ook geregeld in Duitsland en zo was ik later groot fan van Nena. In die tijd ontdekte ik ook dat ik niet echt een zangstem had. Ik was een gevalletje “Happy Feet” zeg maar, ik danste liever. Om het dan wel echter te laten lijken besloot te gaan playbacken. Wat tot op vandaag de dag nog steeds een hobby is ook trouwens.

Na Nena kwamen Wham!, Duran Duran, Modern Talking en uiteindelijk Madonna in beeld bij me. Tot grote schrik van mijn vader ging ik me opmaken. Dat begon doordat ik met mijn klasgenoot Mariëtte meedeed aan de playbackshow op school. Ik kreeg voor het eerst een lijntje onder mijn ogen, voor “de show” en ik vond het geweldig staan. Heel slinks was ik George Michael geworden. Ik had namelijk 3 lootjes gemaakt, 1 met haar naam,en 2 met die van mij. Eenmaal het lootje getrokken en ze mijn naam voorlas, wisselde ik die andere 2 en ja, die van haar stond op het andere briefje. Handig als ik was! De jaren daarna deed ik niet meer samen mee, ik wilde toch liever alleen. Dus dat jaar erop presteerde ik het om een 16 minuten lange mix van Madonna te playbacken. Ik wilde aandacht, ik kreeg het!

Wham!

Arme papa, ten tijde dat ik volop fan was van Madonna gaf ik soms licht door mijn felle make-up. Daarbij kleedde ik me ook zo. Hij vond het niets, maar liet tot op zekere hoogte mijn gang maar gaan. Ik mocht niet half bloot het centrum in, dat dan weer niet. Het was mijn vader wel een doorn in het oog dat ik fan was van Madonna en hij wilde weten wat ik er dan goed aan vond. Mijn antwoord was iets als een 15-jarige dan zegt, ‘Nou gewoon! Ze is gewoon goed.’ Maar papa vroeg door, waarom? Was het de muziek door de muziekinstrumenten die gebruikt werden, de sound, was het de zang, waren het de songteksten, was het de performance of om hoe ze er uit zag en om wie ze was. De laatste 2 hadden dan weer niets met de zang te maken. Daar zat ik dan met mijn 15-jarige koppie met acne. Ik moest er even over nadenken.

Madonna

Guesch Patti

Mijn muzieksmaak begon te veranderen. Niet bepaald naar de smaak van papa en mama, maar ik genoot inmiddels van Depeche Mode, The Toy Dolls, Claw Boy Claw en ik ging helemaal voor The Cure. De discobal aan de kleuren make-up die ik ten tijde van mijn Madonna-fanschap nog droeg verdwenen en ik had zwaar zwart omrande ogen, mijn lippenstift moest knalrood en met een beetje uitloop. Mijn haren toupeerde ik en ik wilde alleen nog maar zwarte kleding dragen. Dat vonden mijn ouders too much. Ik mocht er niet als een doodgraver (ze wisten zich ook lekker uit te drukken mijn ouders) bij lopen. Dus ik kreeg maar een deel van mijn kleedgeld en voor de rest ging mama mee. Voor de laatste playbackshow op school kon ik dus niet in het zwart komen, maar ik had gelukkig nog wel iets anders in de kast. Ik deed daar Guesch Patti met Etienne. Nee, ik leek totaal niet op de zangeres, maar daar had ik me ook niet in verdiept. Ik was mij! Op de kisten na dan, die heb ik van een vriend geleend.

Mijn ouders hadden overigens een mega-giller bedacht met de 5 december-cadeau’s. In al mijn muzikale geweld, had mijn vader gevraagd aan een goede vriend met een platenzaak of hij even een elpee mocht lenen. Ze verkneukelden zich al bij het idee dat het cadeau er tussen stond. Op het moment dat ik het kreeg pakte mijn vader gelijk zijn fototoestel om dit vast te leggen. Ik pakte het uit en mijn ouders gierden het uit toen er een elpee uit kwam van de Zangeres Zonder Naam. Ik ook! Tot het moment dat me werd gezegd dat het geleend was en ik het terug moest geven. Waarom? Ik kon het toch zeker ruilen voor iets wat ik leuk vond? Nee dus, dat was niet de bedoeling, het was gewoon een grapje geweest. Ja dames en heren, ook mijn ouders hadden wel eens slechte humor!

Het was natuurlijk niet gek dat het eerste concert waar ik naartoe ging van The Cure was. Later volgendeen er nog heel veel andere concerten, zoals meerdere keren naar George Michael, Michael Jackson, Madonna, Prince, Robbie Williams en het meest van allemaal Rammstein. Verder kwamen Pink Floyd voorbij, Eros Ramazzotti, Zucchero, Unheilig en heb ik veel gezien op Rock Werchter, Forta Rock, Lowlands en Pink Pop meerdere keren. Toch ben ik ook naar andere optredens geweest waarbij ik het heb gepresteerd om binnen 3 weken naar 2x Rammstein te gaan en en 2x naar Het Zwanenmeer. Wel vaker ging ik ook naar het theater als er een orkest was. Zo had de Italiaanse Mario Previti het een arrangement gemaakt van het album Barcelona van Freddie Mercury en Montserrat Caballe bewerkt voor het theater. Hij belde mama, want hij was al jaren getrouwd met een Nederlandse en ze woonden hier volgens mij ook. Mama en Mario kenden elkaar van vroeger, want hij zat in de band I Cardinali en mama en haar zussen gingen geregeld naar hun optredens. Hij had mama dus weer gevonden en hij vertelde van het komende optreden in Leeuwarden. We waren er die avond bij en we hebben genoten van het orkest en de muziek.

Dit keer vond ik het moeilijk kiezen uit welk nummer ik zou gaan plaatsen hierbij, want ik kwam met meerdere namen. Daarom heb ik besloten om het gewoon lekker algemeen te houden, want waar het om draait is tenslotte de muziek. Dat is waar ik zo van hou!

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race