La Mia Passione: L’Italiano

Ik ga weer verder met mijn persoonlijke La Mia Passione, om zo lekker lang op een creatieve manier voorpret te hebben in aanloop naar The Passion op 13 april in Leeuwarden. We naderen het einde van het jaar, maar komende donderdag duurt het nog 17 weken voor het gaat plaatsvinden. Dus er komen nog wat blogs van me aan in deze serie!

Nog even in het kort uitgelegd waar ik in deze serie mee bezig ben. Ik ben dol op The Passion. Gezien het nog even duurt bedacht ik hoe ik mijn voorpret nu al kan invullen. Dit betrek ik op mezelf. In deze serie met blogs vertel ik een ervaring of avontuur over of uit mijn leven, vanaf het moment dat mijn ouders elkaar leerden kennen. Dit vul ik aan met foto’s en om het voor mij zo ‘Passion’-mogelijk te maken, zoek ik 1 nummer uit die dat verhaal omlijst qua titel en songtekst. Het kan van alles zijn aan muziek, dus je bent gewaarschuwd. Een leuke uitdaging voor mezelf en wat een geweldig naslagwerk voor mezelf! Ik heb zelfs al iets bedacht als mijn eigen project klaar is. Dan maak ik ‘m voor iemand anders namelijk.

L’Italiano

Inmiddels was ik 6 jaar oud. Mijn ouders begonnen te ontdekken wat voor een creatie ze hadden gemaakt. Ik was een zeer dromerig meisje, die graag met haar poppen speelde en graag tekende en kleurde. In mijn tekeningen stond de zon altijd wel erg centraal. Werd die doorgaans door leeftijdsgenootjes in de linker of rechter bovenhoek afgebeeld, ik zette de zon bovenaan in de midden! Waar ik ook wel mee uit de voeten kon was dat mijn poppetjes graag een ijsje aten naast hun paddenstoel. Ja, een ijsje was niet moeilijk om te tekenen, een driehoek op de kop en dan gekleurde bolletjes er boven op! Dat had papa me geleerd en daar was ik vrij uniek mee op de kleuterschool. Ik stapelde flink met de bolletjes kan ik melden. Deze dingen waren wel kenmerkend voor mijn tekeningen.

Het was echter eens onder het eten dat mijn ouders me vertelden waar we op vakantie naartoe gingen. We gingen naar Italië. Waar exact weet ik niet meer, maar mij werd het onder het eten van de spaghetti verteld. Ze vertelden me erbij dat mijn lievelings eten, spaghetti, Italiaans was. Ook de ijsjes die ik doorgaans zo graag tekende, dat was ook Italiaans. Gelijk voelde ik al een binding met het land. Het leek me dus helemaal geweldig en ik nam vrolijk afscheid van iedereen toen we vertrokken.

Toch werd die vakantie op mijn 6-jarige leeftijd wel een ommekeer in mijn leven. Wat namelijk ook een kenmerkende eigenschap van mij bleek te zijn was dat ik alles erg letterlijk nam.
Op het strand kwam ik twee meisjes tegen die, net als ik, Franka heetten. Dat vond ik toch leuk, want niemand heette zoals ik, dus ik nam ze mee naar mijn ouders. Trots vertelde ik dat de meisjes dezelfde naam als ik hadden. Mijn ouders vertelden me hierop dat Franca een Italiaanse naam was. Ach ja natuurlijk, er werd me zo veel duidelijk! Dat ik gek op spaghetti was, op ijsjes, de muziek leuk vond (dat kreeg ik met de paplepel ingegoten), de gondels in Venetië mooi had gevonden, de meneer op de gondel ook (ja echt, en dat op die leeftijd), de taal leuk vond (het leek wel zingen) en ik de naam Franka had…. Ik was gewoon een Italiaan! Wow, ik was trots en ik vertelde het iedereen!

Eenmaal thuis vroeg mijn grootmoeder hoe de vakantie was geweest. Trots vertelde ik van mijn ontdekking. Het zal even stil in de kamer zijn geweest, maar daarna vonden mijn grootmoeder, ooms en tantes het ook geweldig nieuws. Hadden ze zomaar een kleine Italiaan in hun midden en ik kreeg de bijnaam ‘De Kleine Italiaan’.


Na de vakantie ging ik naar de lagere school. Ook hier kondigde ik trots aan Italiaanse te zijn. Vers in de eerste klas en meteen had de juf, later die dag, met mijn vader gebeld. Mijn vader had uitgelegd hoe ik had bedacht een Italiaanse te zijn en vroeg om er maar geen aandacht aan te schenken. Ik zou het later als ik groot was wel door krijgen en voor nu was dit erg grappig en was ik er zo zoet mee. Dat werd afgesproken.
Eenmaal uit school ging ik met mijn poppen spelen. Ik moest ze andere naam geven, want met een Italiaanse moeder kon mijn kroost natuurlijk niet aankomen met Nederlandse namen en dus werden Hanneke, Ingrid en Marieke omgedoopt in Bella, Gianna en Mia. Mijn moeder vroeg wat ik aan het doen was en ik vertelde wat ik had gedaan. Mijn moeder was trots dat ik zo grondig te werk was gegaan en zei dat we nu eerst gingen eten. “Wat eten we?”, wilde ik weten. Waarop mijn ouders in koor hebben geantwoord: “Spaghetti!”

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent