La Mia Passione: Innocent

Het is begin december nu. Ja, het duurt nog lang tot 13 april, als The Passion zal plaatsvinden in Leeuwarden. Dus ik ga weer verder met mijn persoonlijke La Mia Passione, om zo lekker lang op een creatieve manier voorpret te hebben. De vorige keer liet ik al weten dat ik zelfs mijn stemlijst voor de Top 2000 op NPO Radio 2 hierop heb aangepast. Ik kan nu al zeggen. Het nummer in de deze blog staat in die lijst.

Nog even in het kort uitgelegd wat ik ga doen. Ik ben dol op The Passion, maar het duurt nog lang tot april. Dus ik bedacht hoe ik mijn voorpret nu al invullen. Dat betrek ik dus op mezelf. In deze serie met blogs vertel ik een ervaring of avontuur over of uit mijn leven, vanaf het moment dat mijn ouders elkaar leerden kennen. Dit vul ik aan met foto’s en om het voor mij zo ‘Passion’-mogelijk te maken, zoek ik 1 nummer uit die dat verhaal omlijst qua titel en songtekst. Het kan van alles zijn aan muziek, dus je bent gewaarschuwd. Een leuke uitdaging voor mezelf en nog meer, wat een geweldig naslagwerk voor mezelf!

 Innocent

img624 Mijn ouders hadden samen wel een creatie gemaakt. Daar kwam ze achter zodra ik kon praten en lopen. Met de laatste was ik trager, maar ik had al mijn aandacht aan mijn babbelen gegeven en sprak dus vrij vroeg erg duidelijk. Qua babbelen was ik overigens keurig begonnen met ‘Mama’ en ‘Papa’. Het was me op gaan vallen dat anderen ze anders noemden, die zeiden ‘Klaasje’ en ‘Peppo’ tegen ze. Om als peuter niet uit de toon te vallen besloot ik dat dus ook maar zo te noemen. Dat deed ik dan niet thuis, nee, daar noemde ik ze gewoon gezellig ‘Mama’ en ‘Papa’. Als er echter anderen bij waren dan paste ik me aan. Zo namen mijn ouders mee naar een schoenenwinkel. Mijn moeder keek of ze iets leuks voor zichzelf kon vinden. Mijn vader keek voor mij en trok me schoenen aan. Zeer tevreden ben ik naar mijn moeder gelopen, “Nou kijk eens Klaasje. Peppo vond dit leuk voor mij”, en trots liet ik de schoenen zien. In het o zo gereformeerde Franeker was het echter not-done dat een meisjes peuter haar ouders bij de voornaam noemde, maar mijn ouders hebben hun rot gelachen.
*Overigens zijn het niet de schoenen die ik hier draag op de foto. Deze schoenen kreeg ik al van mijn Oom Pier. Zie de link onderaan aan ‘La Mia Passione: Franca Ti Amo’

Mijn ouders waren in die tijd wel echt mijn grote voorbeelden. Ik was druk kijkende en aan het uitproberen. Dat liep wel eens verkeerd…. Had ik mijn vader zich zien scheren, met zo’n prachtige kwast en veel schuim. In onbewaakt ogenblik was ik al halverwege en vond mijn vader me bij de wastafel met schuim op mijn wangen en een bebloed kinnetje.
De keer dat mijn moeder me in bad deed en me maar heel even alleen liet. Het was lang genoeg geweest voor mij om mijn moeder te helpen met schoonmaken en zo de badkamer blank te zetten. Ja schoon was het wel geworden van mijn actie.
Met een vader die graag tekende en schilderde was het uiteraard vragen om problemen. Ja hoor, het behang op mijn slaapkamer nam ik onder handen en ik illustreerde verschillende tijdschriften en boeken.

Zo op mijn 2de of 3de werd ik ziek. Daar wil ik verder niet te veel op in gaan. Wel heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen. Daar was ik het niet mee eens geweest. Het ergste had ik gevonden dat iedereen ook steeds kwam en weer weg ging zonder mij. Na twee keer over het hek van het bed te zijn gekropen en mijn familie achterna te gaan om mee te gaan naar huis, bond de verpleegster me vast op bed.
Na die maand kwam ik thuis en gingen we langs Beppe (grootmoeder). Daar moest ik even een uurtje gaan slapen, want ik had nog rust nodig. Ik mocht op Beppes bed liggen. Mijn moeder was even naar beneden geweest en toen ze weer boven kwam lag ik heerlijk te kauwen. Op de vraag wat ik at wees ik naar een potje en zei ik “Snoepjes”. Dat waren echter geen snoepjes geweest, maar Beppe’s hartpillen. Kortom, ik ging met gierende banden terug naar het ziekenhuis waar mijn maag per ommegaande werd leeggepompt.

Dat praten dat was wel een dingetje geworden. Zat ik in de wandelwagen en ik tetterde voor het vaderland weg. Dan had ik het over de omgeving, de dieren die ik zag en ik groette iedereen die voorbij kwam. Daarom haalden mijn ouders me al vlot uit de wandelwagen. Als ik zou moeten lopen dan zou ik zo veel niet kunnen onderweg. Helaas voor ze, maar ik kon dat wel!
img862

Ja ik was een volop pratende, vrolijke en druk onderzoekende peuter. Ze maakten wat mee met me. Ze werden wel eens boos op me, maar lang duurde dat nooit. Ik had altijd wel een goed excuus en stuurde mijn ouders met grote blauwe ogen. Die maakten alles wel weer goed.

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter