La Mia Passione: I Don’t Care

Nog een maandje en dat is het eindelijk zo ver, The Passion 2017 wordt dan in Leeuwarden opgevoerd! Oja, het is vandaag 12 maart, maar de The Passion is op donderdag 13 april! Dat ik dat nog wel even meldt anders staat u er een avond van te voren en is er niets. Dat zou wel heel sneu zijn.

Ik ga nog even door met mijn eigen La Mia Passione. Mijn bedoeling is dat het laatste deel mijn verslag gaat worden van The Passion. En opeens bedenk ik, “Ja en dan?” Ik ga kijken hoe ik het ga doen, maar ik wil wel doorgaan. Dan worden het oude en nieuwe avonturen uit mijn leven. Weer met foto’s en uiteraard een song.

Het nummer wat ik nu gebruik is trouwens een die standaard in mijn Top 2000-lijstje staat. Hij haalt de Top 2000 niet, want het is niet zo’n bekend nummer, maar het hoort wel echt bij mij. Goed, ik ga eens beginnen.

I Don’t Care

Het was aan het einde van de jaren 90. Ik verhuisde weer richting mijn oude woonplaats. De dood van Remi had er behoorlijk bij me ingehakt. Hij had me veel geleerd. Metname in de laatste maanden hadden we veel gesproken. Melle kon er helemaal niet mee omgaan. Hij miste zijn allergrootste liefde. Hoe vaak het tussen die 2 ook uit was geweest, het was net zo vaak weer aan gekomen.
Een tijdlang heb ik het gevoel gehad dat het leven als zand door mijn vingers weggleed. Melle en ik belden elkaar iedere dag. Hij kwam nog langs in mijn flatje. Op “kraamvisite”, want ik had een nieuwe liefde. Mijn katertje Tos.

In 2000 kwam Melle nog eens langs. De ziekte had hem getekend en hij wilde persoonlijk afscheid nemen. Hij kwam op vrijdagavond en zou op zondagavond worden opgehaald. Ik had alle boodschappen gedaan, mijn familie gewaarschuwd dat ik het weekend niet thuis zou zijn, de telefoonhoorn naast het toestel gelegd en op het moment dat Melle kwam sloot ik de gordijnen. We hebben het hele weekend alleen tijd voor elkaar gehad. We kookten samen, we dronken champagne, we gebruikten samen nog 1x iets om in hogere sferen te komen, we praatten, we lachten en we hebben heel hard samen gehuild. We sliepen ook samen, dicht tegen elkaar en elkaar vasthoudend.

Op zondagavond was het definitieve afscheid daar. Het was goed. We knuffelden elkaar en hebben gezegd dat we van elkaar houden. Pas op maandagmorgen heb ik de gordijnen open gedaan. Ik had ervoor gekozen om Melle niet uit mijn leven zien te vertrekken.
Anderhalve maand erna werden Gideon, Ed, Patrick en ik bij zijn vader uitgenodigd. Hij had een film gemaakt van de laatste periode en had voor ons allemaal een persoonlijke boodschap. De laatste zin die hij zei aan mij in de film was, ‘Fran, wees niet onzeker. Leef je leven en laat anderen maar praten. Jij weet zelf hoe het zit!’

Alhoewel ik kapot was van verdriet en iedereen op gepaste afstand hield, de boodschap kwam aan. Het maakte me allemaal weinig meer uit. Ik was niet zo uitbundig als voorheen, maar mijn ouders zeiden met de regelmaat, ‘Pas nu op wat je zegt of doet, anders wordt er weer over je geroddeld!’ Nu haalde ik mijn schouders op en zei, ‘En? Dan hebben ze tenminste een leuk onderwerp! Trouwens, zelf ken ik het verhaal en eerlijke mensen komen naar je toe en vragen je om je verhaal.’

Het leukste verhaal was overigens dat mijn buren het vooral hadden over mijn liefdesleven. Achter mijn rug om natuurlijk. Ze zagen regelmatig mannen bij me over de vloer komen en dus werd ik de lellebel genoemd. En? Zij wisten niet dat mijn meeste vrienden gay waren. Dat Joost, de vader van Melle, ook geregeld kwam dat vond men helemaal smerig, want ik deed het met een oudere man. Goed, dat was voorheen wel zo geweest, maar de dood van Melle bracht ons niet meer bij elkaar.

Op een avond kwam echter een buurvrouw waar ik goed mee op kon schieten, ze moest met praten. Uit haar verhaal bleek dat de ene buurvrouw had verteld dat ik met die ouwe vent zou gaan trouwen. W.H.A.U.W.! Ik vond het geweldig bedacht, maar wist niet hoe ze hierbij kwam. Ach, ik zou me daar ook wel mee redden. Voorheen had ik wel contact gehad met die buuf, dus het werd tijd de banden maar weer aan te halen.

Ze kwam maar wat graag voor een kop koffie even langs toen ik haar uitnodigde, waar ik bij had gezegd dat ik haar iets persoonlijks wilde vragen. Ik had wat lekkers op tafel gezet en zette de koffie neer. Meteen stak ik van wal. Ze had vast die ene oudere man wel eens bij mij zien komen. Ja dat had ze. Daarop vertelde ik dat hij mijn vriend was en hij voor me door de knieĆ«n was gegaan. Ze wist even niet goed waar te kijken en sloeg compleet dicht toen ik haar als getuige vroeg voor mijn grote dag. Ik schoot in de lach, en vroeg, ‘Het is jou verzinsel, dus waarom klap je dicht?’ Woest was ze en zonder iets te zeggen liep ze weg.

Daarna was het stil. Ik hoorde weinig verhalen meer over mezelf van anderen. Ondertussen hield ik me rustig. Ik leefde mijn leven, met mijn kleine allergrootste liefde Tos. Het was goed zo. Ondertussen had ik werk gevonden bij een bank. Qua liefdesleven was het helemaal stil. Tot dat ene moment dat een nieuwe collega binnen de bank zich kwam voorstellen. Het was Idsert.

Wordt vervolgd….

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.