La Mia Passione: Human Nature

Nog 11 dagen nu ook tot The Passion. Die op 13 april in Leeuwarden is. Volgens mij komt het podium voor het oude gerechtsgebouw, wat een waanzinnige locatie ervoor is.

Voor nu nog een hoofdstuk in mijn blogserie La Mia Passione. Ik heb liever de ellende zo vlot mogelijk achter de rug, dus ik kan maar beter even doortikken. Ja, ik weet dat ik me kwetsbaar opstel. Maar door open te zijn geef ik je kijkje in hoe het eruit zag. Hopelijk ontdek je nooit iets bij anderen in deze richting en beter nog, heb of krijg je er nooit mee te maken!

Dit keer hoe ik uit de situatie kwam…

Human Nature

Het licht was uitgegaan bij me. Daar zat ik dan met een Burn Out, ik kon niet meer en was op. Of zelfmoord bij me op kwam? Nee! Dan zou Ernst winnen en dat wilde ik niet. Mijn dagen vlogen om. ’s Morgens stond ik gewoon mee op en opeens was het drie in de middag. Ik kreeg het allemaal niet mee. De bedrijfsarts drong aan op hulp binnen de kaders van daar. In hetzelfde pand zat een juiste instantie en ik moest erheen voor een intake. Dat deed ik, maar ik sprak en zei niets. Via de huisarts had ik om de GGZ verzocht. Ernst had bij Psyq gelopen en daar wilde ik onder geen beding naartoe. Tenslotte had het weinig bij hem gedaan. De bedrijfsarts belde. De instantie waar ik de intake had gehad kon weinig voor me doen.

Uiteraard kon Ernst niet met de situatie omgaan en wilde naar de huisarts voor relatietherapie. De huisarts wilde weten waarom en Ernst begon over mijn Burn Out, dat hij er niet tegen kon, ik was geen goede vrouw en ik was een nog slechtere moeder voor zijn zoon. Dat laatste veegde de huisarts van tafel, want ik was geen moeder maar een stiefmoeder. De ouders hadden de eerste zorg en het contact met zijn ex was toch goed? De huisarts vertelde Ernst zelfs dat hij stiefouders mijn opstelling aanraadde, aan de zijlijn. Hij zag de ernst van de situatie wel in en gaf mij de eindbrief van Ernst zijn psycholoog mee. Deze moest ik aan mijn psycholoog overhandigen en om relatietherapie vragen, dan zou alles onder 1 dak zijn aan hulp.

Een week later was mijn intake. In de wachtkamer maakte ik de brief open en las dat Ernst geen zelfmoordplannen meer had. Had hij die? Om eerlijk te zijn vond ik het jammer dat hij die nooit ten uitvoer had gebracht.
De psychologe haalde me op en het gesprek begon over wat er gaande was met me. Ik was depressief en ze zou met psychiater overleggen over medicatie. Dat had ik niet op mijn planning staan en zei dat. Ze zou overleggen. Op dat moment gaf ik haar de brief van de huisarts. Al snel vroeg ze of ik er even bij kwam zitten en moest ik vertellen waarom ik geen pillen wilde. Ik wilde geen pillen die mijn gevoelens zouden kalmeren en zag het als onnodig gif. Meer dan dat heb ik niet gezegd. Ze wilde nog even alleen met me spreken.

We zaten en ze wilde meer weten over mijn huwelijk. Veel wilde ik er niet over kwijt, want we hadden door mij problemen. Ze begon over wat een geweldige man ik had, hij klonk leuk, attent, lief etc… Opeens zei ze dat hij mij op handen droeg en daar barstte de bom! Ik schoot overeind, vertelde hoe hij me behandelde, ik deed niets goed, alles lag aan mij, ik was dom, lelijk en verdiende straf, ik wilde geen seks, maar ik moest en hij had me vaak geslagen, of ze de foto’s wilde zien, want ik had de usb-stick bij me. Ik stond te schelden, te vloeken keihard te janken tot ik er schor van werd. Op het moment dat het meeste eruit was ging ik zitten en kon ik niet stoppen met huilen. Eenmaal rustig zei ze dat ze een collega zou halen, want dit was het geval huiselijk geweld. Mijn antwoord was, ‘Nou dat is ook wel overdreven.’ Ze zei dat de huisarts wist dat ze daar geen relatietherapie boden en ze daarom juist had doorgevraagd.

Daarop ging alles snel. Ik kreeg een andere psychologe aangewezen, want zij zou vlot met pensioen en ik kon beter niet halverwege veranderen van psych. Zij heeft het hele verhaal aan haar collega gedaan. Het gesprek met de ander was goed. Ja ik wilde scheiden, maar hoe dan? We spraken een datum af waarop ik het gezegd moest hebben. Het zou na het concert worden van Madonna, daar wilde ik eerst nog heen. Verder zou ik me regelmatig melden. Ik was in het team besproken en ik had met een narcist te maken. Meteen kreeg ik raad hoe er mee om te gaan. Wees complimenteus, vooral dat! Verder hem altijd de hemel in prijzen en steeds herhalen dat dingen zijn fout niet waren.

Ons huis stond echter te koop. Er was een belangstellende en dit was de opening! Ik vroeg hem op zaterdagmorgen of hij zeker wist dat hij nog samen met mij een huis wilde kopen. Hij vroeg, ‘Wil je scheiden dan?’ en mijn antwoord was kort maar krachtig, ‘Ja!’ Ik dook al ineen na mijn antwoord, maar Ernst bleef rustig en zei dat het goed was. Daarna begon hij onbedaarlijk te huilen, want ik was zo geweldig en zijn droomvrouw. Ik was stil. Geen traan heb ik gelaten. ’s Middags ging hij naar zijn enige vriend. Pas toen begon ik te huilen. Op mijn facebook zette ik dat we gingen scheiden. Daaronder plaatste ik het nummer van Madonna “Take A Bow”, ik zag dat als hint. Niemand had echter een vermoeden. Mijn psych had me haar telefoonnummer gegeven voor als er iets was. Ik stuurde een berichtje, “Ik heb het vanmorgen gezegd en ik leef nog.” Ik kreeg terug, “Maandag kom ik eerder naar het werk, kun je er acht uur zijn?” Ik schreef dat ik het zou doen.

Ze vroeg me gelijk wie van mijn situatie op de hoogte waren. Inmiddels had ik Tineke van de Reiki ingelicht. Nu moest ik de rest om me heen gaan inlichten, contact zoeken met de wijkagent en een melding doen bij de politie. ’s Middags belde ik Tineke, of ik bij haar in alle rust mocht bellen. Het was goed. De volgende dag kon ik bij de wijkagent terecht. Pas 2 weken later bij de politie, want de bezetting was minder door de vakantie. Ja echt! Ze noteerden wel mijn nummer, mocht er iets zijn dan kon ik 112 bellen en kwam er gelijk een wagen. Daarna, misschien apart, liep ik richting de buren aan beide kanten en deed ik kort mijn verhaal. Ik vroeg dat als ze me horen schreeuwen/gillen of ze dan gelijk de politie in wilden schakelen. Dat zouden ze doen. Er was ze wel vaker iets opgevallen, maar ze dachten een heftige ruzie.

De scheiding werd in gang gezet. Ik zei tegen Ernst dat ik geen aanspraak op zijn huis zou maken, als hij afzag van de erfenis van mijn vader. Dat wilde hij niet. De advocaat raadde me aan om inzage bij de notaris. Dat deed ik. Het testament stond op langst levende en mijn ouders hadden exen van de kinderen uitgesloten! Ernst kon niets.
Hij kwam nog eens naar me toe en vroeg, ‘De scheiding is er nu toch nog niet door?’ Ik schudde mijn hoofd. Hij zei dat ik dus nog wel zijn vrouw was. Ik knikte. Daarop zei hij dat als hij dan behoefte had, ik me nog aan de huwelijkse plicht te houden had. Alsof er een emmer ijskoud water over me heen gegoten werd, zo verstijfde ik. Daar was echter mijn oerkracht en weer en ik zei, ‘Nee, dat hoef ik niet. Dat zou verkrachting heten. Ik heb al een melding gedaan bij de politie en je gaat gelijk opgehaald worden als je met 1 vinger ongewenst aan me zit.’ Hij geloofde me niet. Eerlijk is, die melding zou ik 4 dagen later doen, dan was die afspraak. Ik hield me sterk, keek hem aan en zei, ‘Zullen we nu samen naar het politiebureau en het vragen dan. Het bewijs is daar namelijk.’ Woest liep hij weg, maar hij kwam niet meer aan me.
Het advies van hoe om te gaan met een narcist wierp wel zijn vruchten af. Zo erg dat hij vlak voor dat ik definitief weg zei, ‘Wil jij de scheiding nog doorzetten? Het gaat weer zo goed tussen ons!’ Maar ik bleef bij het besluit, en hij kon niets, want hij wist wat er kon gebeuren.

Het werd tijd om de olievlek te maken aan het mensen inlichten, maar dat vond ik zo ontzettend eng! Hoe dan? Twee dagen heb er mee rondgelopen en nagedacht. Het antwoord was opeens daar, al heb ik nog een paar minuten getwijfeld, moest dit wel, was dit niet ‘te’, zou mijn social media-netwerk niet denken dat ik medelijden zocht, ik wilde helemaal geen slachtoffer zijn namelijk. Dat op de eerste plek, want de slachtofferhouding kende ik als geen ander van Ernst en dat wilde absoluut niet! Ik stak een sigaret op en opende mijn facebook, en ik was ontzettend benieuwd hoe men nu zou gaan reageren. Zou ik niet uitgekotst worden? Volgens Ernst deed de meerderheid van mijn omgeving dat bij mij en daarom maakte mijn idee me extra nerveus. Terwijl ik mijn sigaret oprookte formuleerde ik in gedachte het stuk wat zou gaan plaatsen. Nadat hij uit was gedrukt riep ik mezelf tot de orde: ‘Toe Dyez, NU!’ Als een bezetene zat ik te tikken en lette ik niet op wat ik schreef. Op het moment dat mijn stuk klaar was checkte ik het op tikfouten en wonderwel klopte het, ik liet het zo. Ik pakte nog een sigaret en zweefde mijn wijsvinger boven de enter-knop. Nog even en het zou openbaar op facebook staan, weer de twijfel… Ik sloot mijn ogen en liet mijn wijsvinger zakken: ENTER!! En bam, daar stond het:

‘Lieve Vrienden en Familie op mijn fb,
Onlangs heb ik jullie via hier laten weten dat ik ga scheiden.Sommigen van jullie hebben me al gevraagd waarom dit is en zagen dit niet aankomen. Die vraag heb ik bewust nog niet beantwoord, omdat ik me schaam. Nu ga ik het wel doen, in het kort en wil ik om dezelfde reden van schaamte nog geen vragen beantwoorden. Huiselijk geweld, je denkt dat het een ander overkomt, maar het is mij overkomen. Dit is dus de reden waarom ik me negatief uitlaat over mijn aanstaande ex, en soms ook ‘gekke uitspraken’ heb. Inmiddels heb ik hulp via een psycholoog en de opdracht gekregen om mijn omgeving in vertrouwen te nemen, maar dit vind ik moeilijk. Daarom nu maar in 1x, dan heb ik die stap maar genomen. Wat ik aan jullie wil vragen is geduld, steun en ook hulp. Alvast bedankt! Liefs Dyezzie’

Ik stak weer een sigaret op en binnen een paar minuten was daar de eerste reactie van Tineke:
‘Lieve Dyezzie,
Meid, ik zit hier met tranen in mijn ogen, wat ben ik ongelofelijk trots op je dat je openbaar deelt! Tot nu toe wisten maar 5 personen het en je wilde over je schaamte heen stappen. Dit is een mega-stap. Wat ik nog wil toevoegen bedoel ik aan al je contacten hier op fb: Mocht Dyezzie te lang stil zijn op fb zoek dan contact met haar. Dyez, hou jij ook je fb goed bij, dan kunnen we allemaal een oogje in zeil richting jou houden Lieverd. Nog even volhouden en dan ben je er echt van verlost. Ik wens je alvast een geweldige en vooral zonnige toekomst toe. Liefs Tineke’

Daarna stoomden de reacties binnen. Heel lief en iedereen had respect voor me en ik hoefde maar om hulp te vragen. Opeens begreep men ook Madonna’s Take A Bow. Wat er verder gebeurde was dat iedereen een oogje in het zeil ging houden bij me. Geen bericht van mij op facebook en er kwam een appje binnen.
Diegene die me verder hielpen waren Hanna en haar man Karel. Hanna kende ik van mijn vrijwilligerswerk. Daarnaast ook via mijn vrijwilligerswerk, Ingrid en Ruud. Bij hun zou ik mogen logeren tot ik de sleutel kreeg van mijn huisje. Ik begon al met inpakken en sloeg alles op bij Hanna. Dat dacht Ernst. Ik had gewoon een citybox gehuurd en ik zou vlotter weg gaan dan hij zou denken. Er was echter 1 ding waardoor ik nog niet weg kon! Tos! Ik durfde hem niet alleen te laten bij Ernst en hij kon niet mee naar Ingrid en Ruud. Bang dat die mijn grootste vriend iets aan zou doen of dat ik hem niet terug zou krijgen. Toch lag ook die oplossing bij een collega van mijn vrijwilligerswerk. Tanja had een kattenopvang en ik mocht Tos 2 dagen later brengen voor zo lang nodig zou zijn. Dat was op een vrijdag. Meteen erna mobiliseerde ik de rest. Zaterdag zou ik verhuizen!

Die vrijdagavond vroeg Ernst opeens waarom Tos al weg was. Tos had te veel last van de stress had ik gezegd en begon in huis zijn behoefte te doen. Ernst kon namelijk niet goed ruiken. Hij vroeg of ik bang was dat hij Tos iets aan zou doen. Daarop antwoordde ik dat ik dat inderdaad dacht, wetende dat ik de politie kon bellen als er iets zou zijn. Dat er haast bij gezet was had trouwens nog een reden. Ik had een vuurwapen gevonden, een echte. De nacht voor mijn vertrek heb ik geen oog dicht gedaan.

Op zaterdagmorgen moest Ernst met Wesley naar voetballen. Hij ging om kwart voor acht weg, want hij wilde eerst nog boodschappen doen. Ik had trouwens gezegd dat een vriend uit Leeuwarden langs zou komen, zo rond negen uur, en ik daar die middag mee naar Den Haag zou gaan naar de soundcheck van andere vrienden uit Leeuwarden die dar zouden optreden. Ernst zal bang van hem zijn geweest, vandaar zijn vroege vertrek, want het voetballen begon om elf uur. Die vriend was er trouwens niet bij.
Zodra hij weg was belde ik Hanna en binnen tien minuten stonden alle hulptroepen daar. Vele handen maken licht werk en om 11 uur waren mijn spullen ingepakt en gooide ik mijn huissleutels door de brievenbus. Ik stuurde Ernst nog een bericht:
“In de brievenbus liggen mijn huissleutels. Ik kom niet meer terug. Indien moelijk gedaan wordt over de scheiding zet ik de melding om in een aangifte.”

Alles kwam nu in de citybox en daarna zijn we koffie gaan drinken bij Ingrid en Ruud waar ik nog logeerspullen bracht. Op het moment dat Hanna en Karel vertrokken ben ik naar mijn voorlopige kamer gegaan en heb ik gezegd dat ik alleen wilde zijn. Ik heb ontzettend liggen huilen en braken die middag en avond. Om beurten kwamen Ingrid en Ruud langs en vroegen of ze iets voor me konden doen. Ze lieten me maar.

Twee dagen later vertrok ik naar mama, want ik wilde zo graag bij mama zijn. Zo’n twee en halve maand reisde ik tussen Zoetermeer en Franeker. Dit tot ik de sleutel kreeg van mijn nieuwe woning….

Ik blijf nog even bij Madonna, maar nu duidelijker:
https://www.youtube.com/watch?v=XTSrV_0vG-4

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog
Deel 18: La Mia Passione: Behind The Mask
Deel 19: La Mia Passione: Seemann

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.