La Mia Passione: Fighter

Ik ga weer verder met mijn persoonlijke La Mia Passione, om zo lekker lang op een creatieve manier voorpret te hebben in aanloop naar The Passion op 13 april in Leeuwarden.

Nog even in het kort uitgelegd waar ik in deze serie mee bezig ben. Ik ben dol op The Passion. Gezien het nog even duurt bedacht ik hoe ik mijn voorpret nu al kan invullen. Dit betrek ik op mezelf. In deze serie met blogs vertel ik een ervaring of avontuur over of uit mijn leven, vanaf het moment dat mijn ouders elkaar leerden kennen. Dit vul ik aan met foto’s en om het voor mij zo ‘Passion’-mogelijk te maken, zoek ik 1 nummer uit die dat verhaal omlijst qua titel en songtekst. Het kan van alles zijn aan muziek, dus je bent gewaarschuwd. Een leuke uitdaging voor mezelf en wat een geweldig naslagwerk voor mezelf!

Fighter

Zo onbezorgd als mijn leven was geweest. Eenmaal op de lagere school werd het anders. Ik kreeg te maken met pesten. Eigenlijk was ik best een gemakkelijke prooi ook. In die tijd slikte ik nog steeds medicijnen waardoor ik vaak wat suffig was. Daarbij was ik een dromertje, die thuis graag tekende en met haar poppen speelde. Heidi was mijn favoriete serie, want ik vond veel eng. Daarbij wilde ik geen ruzie en iedereen maar tevreden houden. Ik zag ook altijd het goede van iedereen wel in. Deed men eens aardig dan vond ik diegene meteen geweldig. Toch had ik eigenlijk maar 1 echter vriendin. Dat was mijn Beppe (Oma). Daar was ik vaak te vinden. We speelden spelletjes als memory, mens erger je niet en eenendertigen. Heerlijk vond ik het. Ik liet haar ook altijd over vroeger praten, want ik vond het geweldig om te horen hoe mijn moeder en ooms en tantes als kind waren geweest.

Met de regelmaat was ik ziek en dan hoefde ik niet naar school. Op school werd ik genegeerd, buiten gesloten, uitgescholden en soms geschopt en geslagen. Er was zelfs een leraar die mee deed, want ik was namelijk de dochter van een buitenlander en ik sprak geen Fries.
Op ballet was het helemaal uit de hand gelopen en hadden ze me aan mijn lange haren getrokken, mijn moeder had er ’s avonds nog grote plukken uitgekamd. Ik had gesmeekt of ik kort haar mocht en dat vonden mijn ouders goed. Er gebeurde echter iets leuks toen mijn lange haren er af gingen en dat werd een ommekeer voor mij op school.

Mijn haren begonnen te krullen, meteen nadat het er af was. Het was niet stijl, ik had er echt krullen in. Het was duidelijk dat ik het haar van mijn vader had, het dikke, volle en krullende haar. Met een kort krullend kapsel verscheen ik dus op school. Men keek vreemd op. Zo jong en dan al een permanent. Dat kon echter helemaal niet, want de kapster was tussen de middag bij ons thuis geweest. In anderhalf uur kon ik niet een permanent hebben, zo zei de meester. En ja hoor, na het weekend kwam de eerste op school met kort haar, echter zonder krullen. Er volgden vlot meer, maar niemand had krullen. Een enkeling kreeg ook een permanentje. Nu zag men ook dat mijn krullen puur natuur waren, want hun krullen leken allemaal op elkaar en de mijne waren echt anders. Mijn krullen zakten ook niet uit. De schoolfoto heb ik i.v.m. met de privacy aangepast….

Aan Beppe vertelde ik dit en ik zei erbij dat ik ze maar zielig vond. Ik was hooguit elf jaar toen ik mijn Beppe vertelde dat mijn klasgenoten jaloers op me waren en dat men me uitnodigde op feestjes omdat papa en mama altijd leuke cadeautjes kochten. Dat laatste vertelde ik mijn ouders ook en ook dat ik niet meer naar feestjes wilde gaan. Ze vonden het raar, maar luisterden wel, ik ging niet meer. Werd ik voorheen genegeerd door hen, nu zonderde ik me af. Ik had er geen zin in. Had ik voorheen nooit meegedaan aan playbackshows, opeens wilde ik dat wel. En dat kon ik, dus toen ik won en het liedje nog eens mocht playbacken straalde ik van oor tot oor!

Aan het einde van de lagere school overleed Beppe. Dat hakte erin, en sommige klasgenoten waren daarna echt aardig. Toch wilde ik wel afstand houden. Vertrouwen had ik nog nooit in hen. Ook jaren later niet. Ik kwam een oud klasgenoot tegen en ze begon over een reünie. Eerlijk vertelde ik dat ik helemaal geen leuke tijd op de lagere school had gehad, dus ik kon geen belangstelling er voor op brengen. Ze vond het jammer en zei ook nog sorry. Ik heb haar verteld dat ik het allang vergeven had, want de tijd draaien kon ik niet en ik wil niet met onkruid in mijn hart/ziel leven. Even keek ze me hoopvol aan en ik zei dat er niet minder om geworden was, maar dat vergeven niet meteen inhoud dat ik contact wil of dus belangstelling heb. Het boek is dicht. En slechte boeken breng je naar de kringloop, die lees je niet nog een keer.

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano