La Mia Passione: Bicycle Race

Het is weer tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn persoonlijke serie La Mia Passione. De vorige keer heb ik een speciale editie gemaakt, omdat het de tiende was, maar nu ga ik weer gewoon verder in mijn jeugd.

Het idee om dit te doen heb ik te danken aan The Passion. Ik vind het geweldig en wilde langer voorpret hebben. Dus daarom vanaf de kennismaking van mijn ouders, naar hun verkeringstijd, dat ik me aandiende, mijn geboorte en zo mijn jeugd in met de nodige avonturen. De verhalen met foto’s uit mijn jeugd en uiteraard een liedje erachteraan om het verhaal nog extra te omlijsten. Hier moet ik trouwens bij zeggen, van mijn tiener-tijd heb ik niet veel foto’s. Dat wilde ik namelijk niet. Niet dat ik ijdel was ofzo. Ehh…

Bicycle Race

De tijd was aangebroken dat ik naar het voortgezet onderwijs ging. Mijn ouders hadden een school voor me uitgekozen, 10 kilometer vanaf waar we woonden. Nu fietste ik graag. Alleen toen ik hoorde dat ik, behalve in de donkere maanden, moest fietsen schrok ik wel. Dus 10 kilometer heen en weer 10 kilometer terug! Ja hoor, dat was wel de bedoeling. Ik kreeg een nieuwe fiets, dat dan weer wel.

Ik had eigenlijk meteen wel schik in het fietsen. We reden ’s morgens vaak met de grote groep mee, want er was nog een scholengemeenschap. Dat was al vlot een groep van zo’n 50 jeugd. Het duurde dus altijd wel even voor je eens voorop moest rijden. Door weer en wind gingen we. Op die donkere maanden dan na. Alhoewel en dan ook nog wel eens fietste. Op die manier hield ik dan het geld van de buskaart voor mezelf. Het gebeurde ook steeds vaker dat we met een kleiner groepje, niet bij die grote aansloten. Gewoon om dat het gezelliger was. Qua wind was dat minder, maar in geval van regen maakte me dat niets uit. Ach, ik had immers een regenpak!

Dat regenpak daar heb ik me eens onsterfelijk mee weten te maken in de klas. ’s Morgens had ik uit het raam gekeken en het hoosde. Nu vond ik het regenpak over mijn kleding zo benauwd, dus ik deed het direct aan over mijn onderkleding. In mijn regenbroek met een topje erop verscheen ik aan het ontbijt. Mijn moeder vroeg verschrikt of ik geen broeken meer in de kast had. Ja dat had ik wel, en ik had naar mijn extra tas met kleding gewezen. Daar zat het in. Op het toilet op school zou ik me omkleden. Mijn ouders zeiden hier niets op. Niet in de zin dat ik gek of geniaal was, gewoon niets. Ze wisten inmiddels wel om stil te blijven. Ik was namelijk begonnen te puberen en wat zij zeiden en vonden, ik zei of vond het tegenover gestelde.

Onderweg naar school zat het tegen. De brug moest een paar schepen door laten. We kwamen met ons groepje dus 5 minuten later. Ik moest me nog verkleden, maar liep even naar het lokaal en om te zeggen dat we er waren, maar even onze regenkleding moesten uitdoen. Op het moment dat ik me wilde omdraaien riep de leraar me terug. Waar ik heen dacht te gaan. Ik zou naar het toilet om me om te kleden. Dat moest ik dan maar in de klas doen. Verschrikt keek ik hem aan, dat kon niet! Ik moest het maar doen. Goed, ik had eens diep gezucht en trok mijn regenjack uit, daar stond ik dan in mijn topje. De leraar schrok en vroeg wat ik verder voor zomerse kleding aan had. Daarop had ik naar mijn andere tas gewezen en uitgelegd dat mijn kleding daar in zat, maar het in het regenpak zou warm fietsen was. Hoe origineel, de man stuurde me naar het toilet en vervolgens moest ik me melden bij de directie. De directeur vond mijn idee echter wel geniaal en zei dat ik gewoon de les in mocht en ons groepje geen melding kreeg van het te laat zijn, omdat ik zo netjes was geweest om het even te melden.

Dat fietsen dat werd me wat. Dit met name door mijn goede vriend Jan. Hij kwam het jaar erop op school. ’s Middags uit school wachten we op elkaar. Waren we dan om 15:10 uur uit, het gebeurde vaker dat ik pas rond 16:30 uur thuis kwam. Mijn ouders waren van het jaar ervoor gewend dat ik het in een half uur gemakkelijk kon doen en vroegen zich af wat we dan deden.
Nee dames en heren, er gebeurden geen amoureuze dingen. Wij hadden te veel lol op de fiets. Te vaak stopten we omdat we zo moesten lachen dat we gewoon niet verder konden. Bijvoorbeeld die ene keer dat we het fietspad in de breedte nodig hadden wegens ons gezang op de fiets of de keer dat Jan door een koeienvlaai reed en dit tot in zijn haar zat.
De busritjes met Jan was ook een feest. De meesten kenden mijn vader als de teken-/schilderleraar, de kunstschilder en nog het meest als de tekenaar van de cartoon Harry de Tapijtbeer. Mijn vader maakte die standaard iedere week voor de tapijtwinkel met dezelfde naam en de advertentie stond achterop de plaatselijke huis aan huis courant. Jan ging altijd zo ver mogelijk naar achteren in de bus. Ik bleef het liefst voorin. Onderweg begon Jan te schreeuwen, ‘Waar is ze? Waar is De Dochter Van? Ja dames en heren, DAAR (en hij wees dan) is ze, De Dochter Van de tekenaar van Harry de Tapijtbeer!’ Echt, ik paste onder de banken in bus, ik heb dit namelijk meermaals gedaan. Wat hadden we een lol! Maar wat was ik blij dat de tijd weer aanbrak dat we gewoon fietsten!

Inmiddels noemt Jan me DDV, afgekort van De Dochter Van. Ja die vriendschap bestaat nog steeds. Jan en, zijn vrouw, Elzina hadden speciaal een klein altaartje gemaakt op het moment dat ik definitief afscheid nam van papa. Ze stuurden me een foto, uiteraard ontbrak Harry de Tapijtbeer niet!

Jan zat maar 2 jaar bij ons op school maar ik miste hem wel bij het fietsen. Inmiddels reed ik in de donkere maanden ook door en wilde ik niet meer met bus. Op de fiets was ik sneller thuis namelijk, omdat de aansluiting niet lekker liep.
Mijn ouders besloten me dus op mijn 16de een brommer te geven. Ik was er niet kapot van. In de winter gebruikte ik ‘m wel, maar zodra het weer kon pakte ik ’s morgens de fiets weer. Mijn ouders vroegen eens onder het ontbijt waarom ik toch de brommer liet staan. Logisch heb ik verklaard dat ik zat te broeien in die helm en door mijn ademen begon dat te wasemen in de helm en mijn make-up dan uitliep. Het andere probleem was dat ik op school mijn haar dan moest opsteken of dat het anders helemaal een zooitje was en ik kon mijn walkman niet op. Al met al was de fiets dus sneller en gezelliger. Nee, mijn ouders hebben maar weer niets gezegd, maar alleen mijn brommer verkocht.

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*

5 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.