La Mia Passione: Behind The Mask

Nog een kleine 14 dagen en dan is The Passion in Leeuwarden al geweest! Dat is op donderdag 13 april. Manmanman, wat ben ik nieuwsgierig!

Mijn voorpret is vorig jaar al begonnen toen ik begon met deze serie over mijn eigen leven, La Mia Passione. Dat ik richting de 20 delen had ik wel verwacht. De lijst met liedjes is zéér uitgebreid, maar ik heb het een en ander geschrapt om het verhaal mooier achter elkaar te krijgen.

Voor nu geef ik alvast een waarschuwing. Ik ga nu mijn naarste jaren in. Het is niet allemaal leuk geweest in mijn leven, mocht je dat gedacht hebben. Dit is zelfs een belangrijk deel voor me geworden. Wil je niet over huiselijk geweld lezen, sla dan dit deel en de 2 erna over. Wat ik wel wil zeggen, ik ga een kijkje geven in wat er gebeurde. Met name in hoe ik veranderde en hoe niemand iets door had. Dat neem ik niemand kwalijk trouwens, want ik had een serie aan fictieve maskers voor mezelf en de mensen met wie ik contact had, zoals mijn ouders, familie, vrienden, collega’s en internet-bekenden. Daar ga ik dan…

Behind The Mask

Vlot na Idsert was ik dus Ernst tegen gekomen via een date-site. In mijn vorige blog eindigde ik zo:
De klik was er. Eindelijk een man die echt voor me zou gaan. Hij had een zoontje van 3 jaar, Wesley. Gezien mijn contract niet werd verlengd was de weg weer eens vrij en ik trok bij hem in. Zo kon hij het co-ouderschap houden en ik wilde eigenlijk nog steeds Friesland uit. Ernst vroeg me binnen een half jaar ten huwelijk, want ik had zo voor hem gekozen, zijn zoon geaccepteerd en mijn leven veranderd door zelfs te verhuizen. Nou echt he? Wat schreef ik zojuist? Ja, een man die vol voor me ging! Mijn droom kon beginnen!
Om je vast voor te bereiden, niet alle dromen zijn mooi.

Mijn nachtmerrie begon dus. Nog niet voor het huwelijk. Hij was altijd zo lief, attent en ik was de mooiste en de liefste. Iets waar ik zeer vatbaar voor was. De ellende begon na een half jaar huwelijk. Zijn lieve en attente masker brokkelde af. Ik kon weinig goed doen. Dat begon aan me te knagen. Als ik het wilde bespreken begon hij te huilen en meende hij het niet zo, maar hij vond dat zo moeilijk. Hij wilde me onder geen beding kwijt, want ik was verder het beste wat hem was overkomen. Ondertussen wist ik niet wat ik moest, want moest ik voor mezelf kiezen? Terug naar Friesland? Na een half jaar scheiden was ook zo iets. Ik wilde niet meteen de handdoek in de ring gooien. Het ging weer even goed.

Met dat ik in Zoetermeer was komen wonen had ik meerdere banen gehad. Het waren 3 banen geweest waar ik niet kon aarden en dus zocht ik verder. Bij de laatste werd mijn contract niet verlengd en zat ik opeens thuis. Ernst was niet te genieten. ’s Avonds na een paar liter bier en 3 joints knapte er iets in hem en op het moment dat ik van het toilet kwam en weer op de bank zou gaan zitten, stond hij op, kwam met een glimlach voor me staan en zei liefjes, ‘Weet je wat ik jou het liefst zou geven schat?’ Ik wist het niet, en het volgende moment lag ik op de grond omdat hij me vol in mijn gezicht sloeg. Ik keek hem aan en hij schrok zelf. O dit had hij niet moeten doen en hij begon keihard te huilen. Nee ik niet, maar ik nam afstand. Hij rende achter me aan naar boven en gooide zich aan mijn voeten met sorry’s, smeekbedes en hoe fout hij was geweest. Weet je wat, we zouden de volgende dag naar Friesland gaan, gezellig naar mijn ouders. Nu achteraf is het stom hoe ik heb gereageerd, maar wat ik eerder schreef, die handdoek en die ring. Ik vergaf hem.

Ik had een week later een andere baan, een invalklus voor 6 weken. Het ging toen goed tussen ons. Op een middag kwam ik thuis en hij zei vrolijk, ‘Weet je wat ik van jou geleerd heb? Als je niet kan aarden op je werk moet je om je heen kijken. Nu werk ik half voor een baas en half voor mezelf. Vanmiddag heb ik mijn baan opgezegd en ik ga helemaal voor mezelf beginnen!’ Daar schrok ik van, want hij had als assurantieadviseur helemaal niet veel klanten en ik een invalbaan! Het lot was echter goed gezind, want ik mocht bij die baas blijven en kreeg een vast contract voor 40 uur. Een opluchting.

Het was een tijdje goed gegaan, maar hij verdiende niet veel. Ik moest meer betalen, zonder morren stond ik het meeste van mijn salaris af, want als hij meer zou verdienen zou het weer minder worden. Gebeurde dat denk je? Nee natuurlijk. Maar inmiddels zat ik er te diep in. Niets deed ik goed, ik was lelijk en ik kon niets. Thuis. Bij anderen was ik nog steeds het beste wat hem was overkomen.

Het slaan werd vaker, want zo moest hij met me omgaan vond hij. Dat was overigens altijd als zijn zoon Wesley bij diens moeder (de ex van Ernst) was. Achterlijk was hij niet, want ik werd nooit in mijn gezicht geslagen op de manier dat het blauw was ofzo. Toch gebeurde het wel eens te zien was. Ik was eerder naar bed gegaan. Het was weekend en door drank en joints werd hij agressiever. Hij kwam de slaapkamer in en ik moest wakker worden, want ik moest me aan de huwelijkse plicht houden. Daar had ik geen zin in en ik besloot nu voor mezelf op te komen. Een gevecht begon en hij duwde me terug op bed en ging op me zitten, hij kwam voorover en kneep mijn keel dicht. Dat had hij eerder gedaan en nu riep ik alleen maar voor zover dat kon, ‘Maak me maar dood, dan ben ik voorgoed van je af en dat is wat ik wil!’ Ondertussen bewoog ik me onder hem en hoe het me gelukt is… Ik kan alleen zeggen dat er een oerkracht vrij kwam en ik kon mijn been tussen ons omhoog krijgen en trapte hem van me af. Hij belandde achter het bed tegen de kast. Hij begon verschrikkelijk te huilen en had weer spijt. Ik rende naar beneden en wilde papa bellen. Op de klok zag ik dat het half twee was, dat kon nu niet, waar moest ik nu naar toe? Hij kwam ook beneden en ik dook weg, maar hij huilde en had zo’n spijt. Nee, ik huilde niet. Tot de volgende morgen hebben we zitten praten, hij zou psychische hulp zoeken. De afdrukken van zijn handen hebben bijna een week in mijn nek gestaan. Ik schminkte ze weg en droeg een kol. Het was toch winter.

Dat deed hij en hij moest eerst stoppen met het vele blowen en drinken van zijn praatpaal. Dat deed hij ook. Hij werd ook rustiger. Hij had een half jaar maandelijks therapie en het ging best goed. Het bleef zo dat wanneer er iets fout ging dat aan mij lag. Zelfs als ik op mijn werk was, het lag aan mij. Nooit lag iets aan hem. Hij had altijd overal moeite mee en dingen deden hem emotioneel dan pijn.

Ik slikte alles inmiddels, ik moest veranderen. Dat was al begonnen. Ik had amper nog contact met vrienden van vroeger, alleen met die vrienden die hij kende. Een ervan was een vriendin uit Den Haag. Een enkele keer ging ik lunchen met haar, maar ik liet haar niet meer bij ons thuis toe. Ik liet niemand meer van mijn kant bij ons thuis toe, zelfs mijn ouders niet. In die tijd heb ik een gedichtje gemaakt. Nog nooit heb ik dit aan iemand laten lezen, dit is het:

Dode Ogen

Papa, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Lieverd, je hebt je moeders ogen
Maar verder zag hij niets

Mama, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Mop, je hebt prachtige ogen
Maar verder zag zij niets

Tante, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Ze zijn netjes opgemaakt
Maar verder zag ze niets

Goede Vriend, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Je ogen zijn de spiegel van de ziel
Maar verder zag hij niets

Collega, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Je hebt het druk, was het antwoord
Maar verder zag hij niets

Dan sta ik voor de spiegel
Ik, kijk eens in mijn ogen
Zie je iets?
Mijn ik ziet het en zegt
Deze ogen zijn dood
Daarin zie ik helemaal niets!

Was het masker van Ernst allang afgebrokkeld, ik had een legio aan fictieve maskers verzameld. Ik zette het juiste masker op met wie ik op een moment te maken had. Bij mijn ouders, familie en vrienden was ik leuk, met een geintje. Op mijn werk was ik puur zakelijk. Daar had ik de bijnaam “De Oester” gekregen, want ik vertelde nooit echt over mezelf. Grappig als je weet dat ik heel spraakzaam ben. Dat vonden ze daar absoluut niet!

Wat ook veranderde was dat ik minder sociaal was. Voorheen was dat echt anders geweest. Uitgaan wilde ik amper. Ik ben 2x naar Rammstein geweest. 1x met een goede vriend en 1x met Ernst. Mijn creativiteit was weg. Ernst vond het rommel maken. Vaak bellen met iedereen? Deed ik niet meer. Ja dagelijks als ik naar huis liep met mama, maar niet in de weekenden. Vrijdagavond belde ik altijd met papa, dat kon Ernst niet tegenhouden. Mijn tante Josje belde ik minder. Tot mijn oom Vincent ziek werd van kanker en het een aflopende zaak was. Dat kon hij ook niet stoppen.

Verder was ik stiller en schrikkerig. Meteen uit mijn werk moest ik wel naar huis. Was ik maar 5 minuten later dan belde Ernst de HTM om te vragen of er een storing was bij de Randstad Rail. Was er geen storing (had ik gewoon ergens boodschappen gedaan, en dat kon hij zien), dan had ik een ander. Ik moest ook een berichtje sturen als ik in de RR zat, dan kon hij het eten op tafel hebben als ik thuis kwam.
Het gebeurde ook dat hij eens voor het raam van mijn werk had gestaan. Ik zat er met de rug naar toe. ’s Avonds zei hij dat er een man bij de balie had gestaan en we wel 5 minuten hadden gesproken. Ik moest zeggen wie het was, en natuurlijk was ik volgens hem een hoer. Ik sms-te alleen nog met vrienden die hij ook kende en waarvan hij ook het nummer had. Hij controleerde mijn mobiel met de regelmaat.

Ik was nog maar een schim van mijn eigen ik. Wat ik nog wel deed was 1x per maand naar Reiki gaan bij Tineke. Hij kende Tineke niet, maar hij zag haar op mijn hyves en dat was goed volgens hem. Het was mijn enige uitje en het enige ding wat ik nog voor mezelf deed.
Verder moest ik op mijn werk om 8:30 uur beginnen, maar ik was er vaak al rond 7:45 uur. Dan kon ik even alleen zijn. Ook nam ik vrije dagen om soms alleen te zijn. Wat ik dan deed was me compleet opmaken en aankleden om selfies te maken. Zo hield ik een heel klein beetje mijn eigenwaarde. De foto’s sloeg ik meteen op mijn computer op en zette ze op een usb-stick, die droeg ik altijd bij me en daar heeft hij nooit van geweten. Mijn oude foto’s had hij al van me afgenomen. Ik mis een heel stuk aan foto’s. Dat is trouwens wat me nu nog het meest pijn kan doen.

Het is allemaal geëindigd in 2012, maar zo ver ben ik hier nog niet. Wel kan ik alvast zeggen dat ik hulp heb gehad om dingen te verwerken. Nu kan ik er dus over praten. Mocht je vragen hebben stel ze dan gerust. Eventueel per email: dyezzieengel@gmail.com

In deze blog staan allemaal selfies van toen, sommigen over-bewerkt om dingen te verdoezelen.

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.