In Memoriam: Tos


“Lieve Lieve Allerliefste Tos!

Ik stuur je nu zo een brief, want je bent onlangs op 30 april, op 18 jarige leeftijd overleden. Vandaag zou je 19 zijn geworden. Eerder vond ik het moeilijk om een blog te maken, en gezien je dus vandaag jarig zou zijn, vond ik nu wel geschikt om je te eren. Voorheen vierde ik altijd je verjaardag met je.

Je was net 5 weken oud toen de dame van het nestje belde en zei dat je zindelijk was en je zou komen brengen. Dat vond ik te vroeg, maar het moest volgens haar. Daarop MOEST het ook van mij, want je was daar duidelijk te veel en bij mij was je meer dan welkom! Gelukkig was ik vrij, want ik had het weekend gewerkt. Ik haalde nog snel de laatste dingen en een uur later stond de mevrouw voor de deur, met jou in een boodschappentas. Normaal zou ik koffie aangeboden hebben, maar nu niet, hoe onrespectvol was ze met jou omgegaan. Ik werkte haar dus gelijk de deur weer uit.

Het grappige was, ik had je eerst Jesse zullen noemen, maar ik vond opeens die naam niet meer bij je passen. Ik zou iets anders gaan verzinnen. Die middag kwamen papa en mama gelijk om je te bewonderen. Nee, Jesse vonden ze ook geen passende naam. Papa zei dat dat hij het een eer zou vinden als hij vernoemd werd, maar ik zag dat niet zitten. Dan zou ik tzt de dierenarts bellen om je te laten castreren en als dan om de naam gevraagd werd zou ik “Peter Vassilev” zeggen. Iedereen kende papa als de kunstschilder, dus nee.
Een paar dagen erna lag je lekker op mijn schoot te slapen en opeens wist ik de naam!
Die avond at ik bij papa en mama en ze wilden weten of ik al een andere naam voor je had. Dat had ik. Papa wilde weten of ik je vernoemd had. Dat had ik ook, maar niet naar hem, maar iemand anders uit de familie. Ze keken me aan, ‘Wie dan?’ ‘Het begint met een T’, was mijn antwoord. Nu begon de voornaam van mama’s vader ook met een T, maar hem had ik nooit gekend en hij was het dus niet. Verder konden ze niemand met een T bedenken. Nadat ik mijn mond leeg had zei ik, ‘Hij heet Tosjo!’ Papa keek me aan en de tranen stonden in zijn ogen, hij zei met een gebroken stem, ‘Ja, dat vind ik mooi!’ Tosjo was namelijk de broer van oma en papa’s oom.

Iedereen die kwam had flink ontzag voor je. Mij deed je niets, wij hadden gelijk een goed contact. Maar andere mensen moest je aanvallen en gebruikte je als klimpaal. Je was nog zo klein en Melle kwam langs. Melle was 199 cm en ik had gezegd dat hij een oude broek aan moest doen. Melle stond in de kamer en ja hoor, je klom zijn broek in. Boven zijn knie stopte je opeens en keek naar de grond en omhoog. Ja je moest nog een stuk klimmen!
Had iedereen ontzag voor je, Melle niet. Hij pakte je op, knuffelde je en zette je op zijn hand die hij dan in de lucht stak. Je liet het allemaal gebeuren. Je ging later zelfs bij Melle liggen. We maakten nog grapjes dat jij waarschijnlijk ook gay zou zijn en aangetrokken was tot Melle. In het laatste weekend dat Melle kwam bleven we binnen om heel veel te praten. We wisten dat we afscheid moesten nemen. Jij ging anders zo graag naar buiten, maar je bleef toen binnen. Je sliep zelfs tussen ons in. Jij was ons kind!
De andere vrienden en familie waren echter toch bang van je. Die bleven stokstijf zitten, bewogen amper, anders hing jij weer in een hand die voorbij kwam. Niemand zat ook tegen de rugleuning aan, want jij liep daar graag overheen en je mocht graag een knuffel in een nek met je nagels geven. O die ene vriendin, die haar lange haar naar achter sloeg en “HOP”, je hing vol in haar haren.

We hebben samen heel wat mee gemaakt. In Franeker een keer verhuisd, naar Leeuwarden, naar Groningen, weer terug naar Leeuwarden, naar Zoetermeer en daarna naar Den Haag. Ik heb je ook eens met de trein meegenomen toen ik 2 weken naar Berlijn ging naar het huis van vrienden van papa en mama.
Daarnaast heb je de nodige vriendjes voorbij zien komen. Je hebt mijn twee huwelijken meegemaakt en zien strandden. De laatste was natuurlijk een drama. Op het moment dat ik een vluchtplek had kon je daar niet mee naar toe. Ik had nog niets voor jou en dan zou ik niet gaan had ik aan de psycholoog verteld. Gelukkig lag de oplossing dichtbij en bleek een collega van mijn vrijwilligerswerk thuis een kattenopvang te hebben. Daar mocht voor je voor ruim 3 maanden naartoe. Zolang moest ik op de woning wachten. Ons weerzien was geweldig! Had in je in de vorige huizen moeten wennen, nu was dat niet geval. Goed, ik had je op mijn arm en je ook alle ruimtes laten zien. ’s Avonds stond je voor de slaapkamerdeur en riep me, we moesten slapen. Ja je sliep altijd bij me, naast me. Niet als er een man bij lag, die wilden dat nooit. Die vonden een dier in bed niet kunnen. Je sliep altijd dicht tegen me aan. Soms lag je overdwars zodat ik wakker werd en je even moest verplaatsen. Voor jou was dat echter een teken van “Tijd voor ontbijt!”. Ja, ook als het net kwart over twee was. Dan zeurde je door totdat ik je eten ging geven. Ja en ik deed dat, want voor jou was niets me te veel! Als ik dan weer bijna sliep sprong jij weer op bed en nestelde je je weer lekker tegen me aan en begon tevreden te spinnen. Dan sliep ik daar eerst weer niet door, maar jij wel, en hoe! Ik weet dat katten kunnen snurken!

Om niet te vergeten, een zeer belangrijk iets tenslotte…. Ik had natuurlijk mijn stemmetje voor je! Ach wat heb ik daar ook veel mee gedaan. Ik zette het in bij het WK-Voetbal in 2014. Op die manier hield ik ook hele verhalen namens jou aan “oma”, mijn moeder, over mij. Jij wist dan alles beter en begeleidde me door het leven. Je leerde me heel veel. Daarnaast was je de reïncarnatie van Freddie Mercury, met je volle borsthaar, je geweldige snor en je overbite. Mama genoot ervan, helemaal als ik op die manier Queen-nummers meezong, want ook dat kon ik!

Het stemmetje wat ik voor je had hielp ook bij mama in haar Alzheimerproces. Nu kan ik het niet meer. Het voelt gek. Ik weet wel dat mama niet meer weet dat jij nu overleden bent, maar voor mij voelt het raar. Ik doe het trouwens nog wel eens, als ik alleen ben.

Ja mijn Allergrootste kleine Lieverd. Je was oud. De laatste tijd ging het al minder. Ik zat vaak bij je, want Mike was allergisch voor katten. Als hij weg was nam ik je wel vaak mee naar de huiskamer en zat je naast me bij de pc. Ik had trouwens de dierenarts ingelicht. De dierenarts was eerlijk en zei dat als je geen pijn had, ik je een mooi einde moest gunnen. Pijn had je niet. Je ging wel vlot achteruit. Op 29 april kwam Nick de kamer inlopen en waarschuwde me. Ik pakte je op en zag je ogen. Je had al een extra vlies bij je ogen. Dat zei me dat je einde nabij was. Ik legde je weer bij me, bij de pc en ik praatte steeds tegen je, maar het einde kwam. Het werd later en later en Mike en Nick waren al gaan slapen. Ik hield je op schoot, in mijn armen. Tussentijds chatte ik nog met een vriendin die vroeg hoe het met je ging, want ik had een bericht gedeeld op facebook dat je einde naderde. Tegen de tijd dat de hele wereld leek te slapen kuste ik je kopje weer vol. Opeens hoorde ik je laatste zuchtje en voelde dat de dood zijn intrede deed bij je. Ik heb nog even met je gezeten. Daarna ben ik de hal in gelopen en heb ik op de trap zitten huilen. Mijn Allergrootste kleine Lieverd, jij Tos, je was er niet meer en ik voelde me zo gebroken.

Het was de volgende dag toen Mike zei, ‘Tos en jij hebben samen ook zo veel meegemaakt!’ Pas daarna realiseerde ik me, Je had Papa nog gekend, Oom Vincent en zo schoten me dierbaren te binnen die ik was verloren, maar ook een gezonde mama zonder Alzheimer. Daarna ook Melle, hij is bijna 17 jaar weg. Dat kwam als een mokerslag bij me binnen, en daar stond ik dan op mijn werk, en ik kon niets. Melle heeft vast en zeker op je staan wachten, dat kan niet missen. Als ik ooit zo ver ben, komen jullie dan samen naar me toe en wil je me dan een kopje geven?
Ik Hou Van Je Tos!

We zijn nu bijna 3 weken verder en ik mis je enorm! Een paar weken geleden heb ik het volgende clipje gemaakt. Ik voeg hem toe Lieverd. Er is 1 foto die er 2 keer in voorkomt. Dat is mijn favoriet, want daarin spreekt voor mij onze pure liefde en innige vriendschap en band die we hadden. O lieverd, ik mis dat fijne kopje van je zo en je prachtige spinnen. Ik mis je helemaal. Nee, ik wil geen andere kat weer Tos. Ik zou alles met jou vergelijken, dat wil ik niet. Zelfs al zou Mike met een kitten aankomen, dan wil ik dat ook niet. Er was maar 1 jij!

Ik Hou Voor Altijd Van Je Mijn Allergrootste kleine Lieverd, Mijn Tosjo!
Liefs en een dikke knuffel
De Vrouw XX”

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.