Ik had écht geen idee!!

Het leven kan vreemd lopen, en ik ben daar wel het levende bewijs van. Soms beleef ik iets, had ik er niet om gevraagd en het gebeurt me gewoon. Het volgende is me ook gewoon overkomen, en eerlijk, ik had geen idee! Hier komt die idiote maar wel leuke ervaring…

Het was 2002, ik had een partner met wie ik samenwoonde in Groningen, Idsert. Hij was helemaal fan van het wielrennen, ik niet. En het gebeurde, de Giro D’Italia zou starten in Groningen. De zaterdag zou de proloog zijn en op zondag zou het circus officieel vertrekken vanuit Groningen. Natuurlijk wilde Idsert daar bij zijn. Ik niet. Dus vroeg Idsert of zijn vrienden Rinze en Lucille zin hadden om mee te gaan. Rinze wilde wel mee en zijn vriendin Lucille ook. Later vroeg hij ook of zijn andere goede vriend Sepp mee zou willen en die wilde ook mee. De vriendin van Sepp, Marrit, was meer van mijn kaliber en die zag het ook niet zitten, dus wij bespraken om samen iets te gaan ondernemen buiten Groningen. Maar goed, een andere Italiaan wist de plannen van mij en Marrit te wijzigen. Het was Zucchero. Hij zou op de avond van de proloog een concert gaan geven in het Martini Plaza te Groningen. Marrit en ik waren allebei gecharmeerd van de Italiaanse muziek. Wat doe je dan?

Ik vertelde Marrit over het concert van Zucchero en dat ik er toch wel erg graag naar toe zou gaan. Dat wilde Marrit ook. Dus besloten we samen om water bij de wijn te gaan gooien, want met onze mannen was toch leuker en ook romantisch. Wij zouden mee gaan naar de proloog op de zaterdag, maar als onze mannen mee zouden gaan naar Zucchero. Dat vonden ze een geweldige deal. De dag brak aan en Marrit en ik zagen het echter in zijn geheel niet zitten, dus moesten we iets verzinnen. In Groningen was het ook stampvol met Italianen. Marrit en ik besloten om achter de anderen te gaan lopen en lekker te flirten met die Italianen. Hoe leuk, want wij kregen van alles aan geboden door fans aan drankjes en ook door de Italiaanse sponsoren. Gezien roze de kleur is van de Giro D’Italia kregen we van alles in het roze wat te maken had met die Giro! De rest was best wel jaloers. Lucille deed niet mee hieraan, want Lucille vond dit kinderlijk gedrag. Na de proloog zouden Lucille en Rinze naar huis, maar wij zouden een hapje in de stad gaan eten en daarna door naar het Martini Plaza. Zo kwam uit dat wij nog naar Zucchero zouden gaan. Dat leek Rinze en Lucille toch ook wel leuk en gezien het nog niet uitverkocht was besloten ze om mee te gaan en aan de kassa kaarten te halen. Dus oké, we gingen met zijn zessen naar Zucchero.

Daar aangekomen was het inderdaad niet vol. Idsert, Sepp, Rinze en Lucille stonden lekker aan de kant, maar er was genoeg ruimte in de midden en dus besloten Marrit en ik om achteraan de menigte te gaan staan en zo stonden we te zingen en te dansen. Op een gegeven ogenblik kwam er een groep Italiaanse heren bij ons staan. We dachten dat we ze overdag bij de proloog hadden gezien en raakten in gesprek met ze. Het werd erg gezellig en we zongen en dansten met die Italiaanse heren. Marrit had het ontzettend leuk met een stoere toch ietwat gladde gozer en ik had het erg leuk met een klein Italiaantje. Ik vond ‘m klein, maar zelf droeg ik hakken van 9 cm hoog. Hij was helemaal onder de indruk van mijn blauwe ogen en probeerde me steeds aan te kijken. Daarop plaagde ik heb met zijn lengte. Het was erg onschuldig, maar vanaf de kant moet het er anders uit hebben gezien. Voor Sepp leek het te gezellig, dus hij haalde Marrit op. Idsert deed niets. Dat vond ik niet leuk, dus ik besloot wat olie op het vuur te gooien en hoopte dat Idsert mij ook op zou halen, want ik hoorde tenslotte bij hem. Dat gebeurde niet en dus had ik lichamelijk veel contact met dat kleine Italiaantje en dansten, zongen en lachten we wat af. Idsert bleef lachen vanaf de kant en zwaaide een paar keer. Opeens zette de band van Zucchero Il Volo in, ik keek Idsert met een vragende blik aan van ‘kom je dansen?’, maar hij draaide zich om naar Rinze en begon een gesprek. Het kleine Italiaantje zag het en opende zijn armen om mij uit te nodigen om met hem te dansen. Hij was dan niet mijn geliefde, maar het schuifelen was close, romantisch en uitdagend. Na het concert namen we afscheid en liep ik naar ons groepje toe om meteen naar huis te vertrekken.

Idsert en ik fietsten samen en ik was stil. Hij begon: ‘Wat een goed concert he? En wat fijn dat jij het zo naar je zin had met die Italianen!’ Ik werd opeens overweldigd door mijn woede en raasde dat ik hem een eikel vond en dat hij me mijn gang had laten gaan en ik had gehoopt dat hij me ook op had gehaald zoals Sepp dat bij Marrit had gedaan, want ik hoorde toch bij hem. Het enige wat hij zei was: ‘Nou nee, ik was nog al trots!’ Alles blokkeerde in me en ik stond bovenop mijn rem en stond te schreeuwen: ‘Trots? Jij eikel bent gewoon trots dat je vriendin bijna onder je ogen loopt vreemd te gaan en meneer de looser is TROTS?!’ Met mijn tirade was ook mijn speeksel een kijkje buiten mijn mond gaan nemen zo woest was ik. Mijn vader had me namelijk geleerd dat wanneer je ten dans gevraagd wordt door een andere man als je partner, en het wordt te close, je partner je dan waarschuwt en/of ophaalt. Maar Idsert had dat niet gedaan en dat vond ik zeer teleurstellend, meneer was alleen “trots”. Ik wilde niet eens weten waarom, maar Idsert moest het blijkbaar kwijt. Zijn vriendin had zich namelijk de hele avond geweldig vermaakt met zijn wielren-held Marco Pantani. Ik had geen idee wie het was, maar hij was een groot wielrenner en het was de bedoeling dat hij op die Giro zijn come-back zou maken. Ik keek Idsert nog woedender aan, de hielenlikker dacht zo om een wit voetje te halen bij zijn held. Walgelijk vond ik het!

De volgende dag zou de Giro dan werkelijk vertrekken en ik zou niet mee de stad in. Marrit gooide roet in dat eten door me een sms-je te sturen: ‘Hey Dyez, ik zie je straks op de Vismarkt. Ik MOET je spreken, het is urgent! X Mar’ Nieuwsgierig als ik was ging ik vlot douchen, opmaken en aankleden. Idsert was verrast dat ik toch mee ging. Eenmaal op de Vismarkt zag ik Marrit en snelde op haar af, wat zou er zijn, was ze zwanger? Nee, Marrit wilde alleen weten wat er op de dansvloer die avond ervoor was gebeurt met ‘mijn Italiaantje’ en dan specifiek op Il Volo. Vanaf de kant had het er namelijk nog spectaculairder uit gezien en hebben ze mij zien staan zoenen met dus ‘mijn Italiaantje’. Dat is helemaal nooit gebeurt, maar gezien Idserts reactie liet ik het antwoord in de midden en zei: ‘Vul het maar in zoals je mij kent!’ Marrit knipoogde waarop ik vroeg of Idsert iets had gezegd, en ze begon: ‘Nouja, Lucille had het opgemerkt, conclusies getrokken en je tot aan je enkels afgevuurd.’ ‘Lucille?!’, grinnikte ik en trok mijn wenkbrauwen vragend omhoog: ‘Need i say more?’ Marrit begon te lachen: ‘Het enige wat Idsert zei was: “Het is wel Marco Pantani, dus ik heb er niet zo’n probleem mee”‘ Ja, ook Marrit vond dat een rare reactie van hem en vond het logisch dat ik woest geweest was. Zelfs Sepp was verbaasd geweest over de uitspraak van Idsert.

Had je het over de duivel, daar kwam Pantani net aanrijden. Inmiddels stond de rest ook bij ons en Idsert keek me aan riep: ‘Kijk daar komt je vriend aan!’ Pantani zag hem wijzen en zag mij daardoor ook, hij begon te lachen en riep: ‘Ciao Bella!’ ik lachte terug en heb alleen geroepen: ‘Good Luck!’ waarop hij nog antwoordde: ‘Grazie Bella!’ Idsert stond te glunderen van trots en zag dat Pantani stopte bij een groepje, er liepen allemaal fans naartoe voor een glimp van ‘m. Idsert opperde er ook heen te gaan om te vragen of ik met hem op de foto mocht, mijn antwoord was: ‘Nee, jij hebt gisteravond kansen genoeg gehad!’

Uiteindelijk kwam Pantani op Valentijnsdag 2004 weer in mijn leven langs. Dit keer via het nieuws en triest ook. Hij was overleden en tot op de dag van vandaag weten ze nog niet exact hoe. Een overdosis, hartstilstand of toch moord. Daarom heeft de Italiaanse Justitie in 2014 besloten om dit alsnog uit te zoeken. Nu denk ik met een glimlach terug aan die avond, ik had geen flauw benul wie hij was en juist daarom zullen we zo’n lol hebben gehad. Niets meer en niets minder!

medium_2470437033

photo credit: Andrea Parisse via photopin cc

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.