Ik Ben Mij. Pik Dat Maar!

Wandeling11071607 Als kind leerden me mijn ouders, nee sorry…. Als kind probeerden mijn ouders me te leren (dat klinkt beter!) dat ik me zou gedragen. Vaak hoorde ik van ze “Wat moeten anderen wel niet van je denken?!” De keren bijvoorbeeld dat ik weer eens met een gat op de knie van mijn broek thuis kwam, omdat ik weer eens was gestruikeld. Dan zeiden ze, “Mensen gaan denken dat jij niet fatsoenlijk lopen kunt!” Of de keer dat ik een ijsje at die was gaan lekken of uberhaupt had gemorst met eten, dan zeiden ze, “Mensen denken dat je niet fatsoenlijk kunt eten!” Of de keer dat ik dat ik in Frankfurt op Heidi-jacht was om mijn helding te kunnen ontmoeten, dan hoorde ik, “Mensen gaan denken dat ze je alles kunnen wijsmaken, want Heidi bestaat in het echt niet!”
In mijn tienerjaren en erna hoorde ik vaak dat ik erom moest denken wat ik zei of deed, want anders ging men praten over me. Mij kon beide dingen niets schelen. In het eerste geval dacht ik altijd ‘Ik weet hoe het zit, waardoor ik gevallen ben, heb gemorst of hoe fan ik ben van Heidi.’ In geval van de dorpsroddels dacht ik dat ook en zei dan tegen mijn ouders, “Laat ze lekker over me praten, ik weet hoe het zit en zij hebben tenminste een leuk onderwerp!”

Wat anderen van me vinden, hoe ze naar me kijken of hoe ze over me praten, dat doet weinig met me. Vroeger was ik daar wel anders in. Niet in dat stukje van wat men over me zei, dat kon me echt weinig schelen. Maar wat ze van me vonden of hoe ze naar me keken, daar was ik gevoelig voor! Het heeft even geduurd tot ik doorkreeg dat ik me als een kameleon opstelde, zo paste ik me bij de kleur van mijn omgeving aan. Eigenlijk best wel knap, want wat een aanpassingsvermogen had ik! Werd ik er echter gelukkig van? Nee! Uiteindelijk viel ik ook wel door de mand, want je kunt wel even iemand anders zijn, maar dat lukt je niet blijvend. Je ware aard komt een keer boven. Zo dus ook bij mij.

En zo veranderde ik dus. Wat mensen nu nog van me vinden of hoe ze tegen me aankijken is van hun, niet langer van mij. Ik ken mijn eigen verhaal en wat anderen daar van vinden? Ja ze mogen er iets van vinden, maar als ze niet het verhaal weten… Dan is het minder slim om een mening hardop uit te spreken. Zelf hou ik namelijk van respecteren en accepteren. Is er met een ander iets wat niet in mijn idee├źn past, dan vraag ik diegene (dus niet iemand uit de omgeving van diegene!) zelf om uitleg. Dat voorkomt zo veel ruis op de lijn!

Afgelopen week heb ik mijn lesje ook weer gehad. Ik dacht nog om oude vrienden een tweede kans te geven, maar dat bleek een grote vergissing van me te zijn. Ik werd weer even met mijn neusje op de feiten gedrukt en weet weer om beter naar mijn gevoel te luisteren. Sommige personen verdienen namelijk niet een tweede kans. Laat dan alles maar bij het oude.

Hierin kwam alles ook wel alles naar voren. Me aanspreken op hoe ik eruit zag, me zeggen hoe ik was en praten over andere geliefden van me zonder over een ervan niets te weten! En dat na zestien jaar geen contact te hebben gehad. Zoals ik schreef, het is minder slim om dan een mening hardop uit te spreken.
O eerlijk, ik ben er even flink naar over geweest. Niet om wat ik heb gezegd, daar sta ik achter. Het ging me meer om de manier waarop en waarover. Toch was het nadat ik het getikt had een stuk minder. Eigenlijk bedacht ik ook wel dat ik mijn handen dicht mocht knijpen dat ik niet zo was. Ik ben tevreden zoals ik ben en dat is voor mij genoeg!

Overigens deed ik van de week eens een test via zo’n link op facebook. Om eerlijk te zijn, dit vond ik een goede uitkomst. Ik behandelen anderen namelijk zoals ze mij behandelen. Daarom deel ik deze met trots!trotsop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.