Huiselijk Geweld

Snapshot_20140116_29 Voor diegene die me persoonlijk kennen of ook langer kennen, die kennen mijn verhaal. Ik heb er over nagedacht of ik het hier wel of niet zou plaatsen, maar het is nu wel duidelijk dat ik doe. Tot nu toe heb ik er hier nog niet over gesproken. Wellicht geeft dat een idee dat ik een jubelende persoonlijkheid ben die het allemaal maar voor de wind gaat. Niets is wat het lijkt. Nu kan ik wel zeggen, ik heb het meeste hierin wel verwerkt en ben weer mijn oude ik. Oké, een enkele keer komen de littekens bloot te liggen, maar ik mag niet klagen. Inmiddels zet ik mijn ellende om in mijn kracht. Dit houd in dat ik bezig ben om mijn verhaal op te schrijven en ik wil en zal het uitbrengen ook. Dit om slachtoffers te kunnen helpen, maar ook mensen uit de omgeving van een (vermoedelijk) slachtoffer op dingen die ze zouden kunnen kunnen herkennen. Voor nu daarom een deel van mijn verhaal:

Huiselijk geweld is erg moeilijk om uit de taboesfeer te halen, want uit schaamte ga je niet aan je omgeving vertellen dat je wordt onderdrukt (geestelijk), geslagen (lichamelijk) of verkracht (seksueel). Nog minder ga je vertellen dat je partner je keel heeft proberen dicht te knijpen of dat hij je nogal lang de onderkant van je kussen heeft laten zien. Je schaamt je kapot, je voelt je klein, je voelt je dom en je voelt je nog zo heel veel meer van dit soort ellendige dingen die jij liever niet aan je ouders, familie, vrienden, kennisen of collega’s gaat vertellen. Je vertrouwd ook niemand meer, wat ik zelf nog wel 1 van de ergste dingen vond. Want dat lag niet aan mijn ouders, familie, vrienden, kennisen of collega’s, maar aan hem! In de fase van verliefdheid werd er al op me ingespeeld, maar had ik dat nog niet door, want ik wilde het beste. Op het moment dat de verliefdheid was overgegaan in ‘houden van’ begon hij met de kritieke punten van me en hij wist heel goed dat ik niet gemakkelijk de handdoek in de ring zou gooien, er echt voor ging en dus probeerde te veranderen. Nee, hij had geen fouten, dat kon hij ook heel mooi vertellen of uitleggen en dan denk je dat het inderdaad aan jou ligt. Van optimistisch ging ik richting alles in twijfel trekken van anderen ‘dat zeggen ze maar om me een beter gevoel te geven, maar menen dat heus niet’. Ik kreeg groffere en sekstische humor. Ook ging ik me anders kleden, want anders kon het te uitdagend zijn. Ik zocht eigenlijk alleen nog contact op via social media, en niet veel per sms of whatsapp. Ja met mensen die hij ook kende, want ik moest kunnen laten zien met wie ik dan sms-te of app-te. Ik las niet meer. Ik ondernam niets meer, geen zin om ergens heen te gaan. Een enkele keer als hij het ook wilde, maar niet met anderen. Ik sloeg uitnodigingen van familie en vrienden af. Ik hield op met schrijven en schilderen, omdat ik daar de energie al niet meer voor had of te negatieve dingen maakte. Wat ik wel ontdekte en ik ook bleef doen was Reiki. Mijn Reikimaster kreeg langzaamaan door mijn verhalen wel een vermoeden en vroeg me eens ‘Hou je nog van hem?’, waarop ik antwoordde ‘Ja natuurlijk, en meer dan hij denkt ook!’ Later vroeg ze: ‘Ben je bang van hem?’, waarop ik antwoordde: ‘Nee waarom zou ik, hij roept wel, maar het valt echt wel mee!’ Later vertelde ze me eens dat een vriendin van haar gestopt was met haar relatie en dat ze daar zo blij voor was, want die man was vreselijk, huiselijk geweld. Ik haalde mijn schouders op en was het inderdaad roerend eens dat je dan niet kon blijven. Ik had een masker. Ik had een collectie aan ‘maskers’ trouwens, zoals je me wilde zien daar had ik wel een ‘masker’ voor. Mezelf liet ik allang niet meer zien! Toch maakte dat gesprek indruk. Eenmaal op de fiets naar huis heb ik zo ontzettend gehuild. Ze had mijn verhaal verteld! Ik kon me herstellen en bij thuiskomst lag hij toevallig voor 1 keer al op bed. Deed hij anders nooit, dan wachtte hij.

Mijn vader werd ziek, kanker, en er kon niets meer gedaan worden. Ik zat op dat moment ‘overspannen’ thuis, maar zei tegen de bedrijfsarts dat ik wel weer kon beginnen na de vakantie. Hierdoor moest ik alle zeilen bijzetten en deed dat. Had ik het plan gehad om mijn vader in vertrouwen te gaan nemen, ik liet dat. Mijn vader kon dit er niet bij gebruiken. Anderhalve maand na mijn vaders overlijden stortte ik volledig in, een Burnout. De bedrijfsarts wist wel een goede instantie om met me aan de slag te gaan, en ik kreeg daar een intake. Omdat het moest, alleen liet ik het achterste van mijn tong niet zien. Ik wilde naar de GGZ. Mijn ex bedacht intussentijd nog dat we relatietherapie moesten hebben en ik moest een afspraak bij de huisarts plannen. De huisarts vroeg waarom, en mijn ex stak van wal, er was niets goed aan me, ik zat nu ook met een burnout, daar kon hij niets mee en als bonus gaf hij aan dat ik waardeloos was in de opvoeding van zijn(!) zoon. De huisarts wilde voor de laatste voorbeelden. Mijn ex had er vele en allemaal werden ze van tafel geveegd door de huisarts. Hij zei ook: ‘Dyezzie heeft de juiste houding voor een stiefouder, want de eerste verantwoording ligt bij jou en je ex. Jullie zijn de ouders!’ De verwijsbrief van de GGZ was daar al en de huisarts zou nog doorgeven dat er ook relatietherapie nodig was.

Ik kon vlot terecht bij de GGZ voor de intake. En wat bleek, de GGZ had niets in huis qua relatietherapie, dat had de huisarts ook moeten weten. De psycholoog ging nog even door over wat voor geweldige man ik eigenlijk wel moest hebben. Daarop brak ik, en ik gooide het hele verhaal er plompverloren uit. Het antwoord was: ‘Dit is duidelijk huiselijk geweld!’ En bam, daar was het! Daarna ging het heel vlot. Ik besprak een richtdatum wanneer ik zou zeggen dat ik wilde scheiden. Op het moment dat het moest gebeuren was ik bloednerveus, maar gek genoeg reageerde hij goed. Hij had het dus ook wel gewild, maar niet durfen te zeggen, dat haal ik eruit. Gezien ik er nog even moest blijven wonen heb ik wel direct een melding gedaan bij de politie. Mocht het zijn geescaleerd dan kon ik 112 bellen en wisten ze ervan, dan krijg je namelijk een code. Ik heb geen aangifte gedaan. Dit omdat ik met mezelf aan de slag wilde en geen tijd meer aan hem wilde besteden. Het zou nog al wat tijd in beslag gaan nemen als ik wel die aangifte had gedaan. Dus hoe sneller weg uit mijn leven, hoe liever ik dat had.

Als je mij nu vraagt hoe te handelen als jij een vermoeden hebt van huiselijk geweld dan is mijn antwoord: Win het vertrouwen van het slachtoffer, maar confronteer diegene niet met je vermoeden, gezien diegene weer in de schulp kan kruipen en in het ergste geval zich van je afkeert (dat was wat ik namelijk ook deed) en blijf geduldig. Een slachtoffer gaat pas praten als diegene dat zelf wil. Blijf oplettend qua uiterlijkheden van diegene, en bij een antwoord als ‘ik ben van de trap gevallen’ oid, vraag dan eens naar de details van de val. Vraag daar later nog eens naar, want het is moeilijk om exact hetzelfde verhaal nog eens te doen. Probeer eens een aai over de bol te geven of een knuffel en voel hoe diegene daaronder is (ik verkrampte namelijk). Doe dit niet met de dader in buurt, want het kan achteraf voor het slachtoffer voor veel ellende zorgen. Zorg voor veiligheid voor het slachtoffer, stap niet op de dader af! Neem ook contact op met Stichting Huiselijk Geweld 0900-1 262626. Zij kunnen je verder helpen.

Mocht je nog vragen aan mij hebben, stel ze dan gerust. Zoals ik eerder schreef, ben ik ver genoeg om er mee om te gaan. En als ik een ander kan helpen, dan zal ik het zeker niet laten. Iedereen heeft recht op een veilige omgeving!

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.