Hoe Gaat Het Met Je?


Het is een hele normale vraag, maar eigenlijk geef je doorgaans een standaard antwoord en zeg je ‘Goed’. Nu is het met mij ook goed. Ik ben gezond en tevreden, en dat lijken me wel de meest belangrijke zaken. Toch zit ik met een groot verdriet. Je raadt het al, de Alzheimer van mama. Dat zeg ik niet in antwoord op die vraag hoe het met me gaat. Waarom zou ik? Het gaat toch om mij en ik wil er anderen niet mee lastig vallen, want ik denk dat ik dat doe als ik daar over ga vertellen. Ach, en ik schrijf het immers in blogs van me af. Ja daar kan ik ook veel in kwijt, en iedereen die het leest kan zelf bepalen of diegene het wil lezen.
Onlangs was ik echter eens bij de huisarts. Zo af en toe als het verdriet hierin me te veel wordt maak ik een afspraak om het gewoon even te bespreken met een onafhankelijke persoon. Ik had me afgevraagd hoe andere mantelzorgers het toch allemaal doen, want het leek mij dat zij er veel gemakkelijker mee omgaan. De huisarts raadde me aan: ‘Vraag het ze eens!’ En dat deed ik….

In een besloten groep op Facebook schreef en vroeg ik dus:
“Vandaag mijn vraag: Hoe is het met jullie?
Waarom? Omdat, als ik zelf de vraag krijg en als ik begin over hoe ik me voel als het gaat om mijn moeder en de zorg, ik merk dat mensen sneller af willen haken. Maar dit is een groot onderwerp in mijn leven nu!
Ja dat weten ze nu wel. Of erger nog: “Ja maar dat weet je, het wordt steeds minder met je moeder.”
Van dat laatste ben ik erg goed op de hoogte.
Dus nu mijn vraag, hoe is het werkelijk met jullie?
*Zelf ga ik een blog maken en die vraag daarin beantwoorden. Morgen of overmorgen kun je die hier lezen.”

Zoals ik schreef, met mij gaat het goed om die 2 redenen dat ik gezond en tevreden ben. Bij dat laatste ben ik echter niet tevreden over alles. Ik had mama deze verschrikkelijk rotziekte zo graag bespaard! Papa is overleden aan kanker en echt ik denk wel eens dat hij beter af is geweest naar zijn einde. Natuurlijk is dat net zo’n ellendige ziekte. Maar deze ziekte, die de hersenen aantast en het leven van de patiënt zo afschuwelijk onwaardig maakt, is niet alleen voor diegene zelf slopend, maar ook voor dierbaren ervan.

Het afschuwelijk om te zien hoe mama nu is. Zou ze 10 jaar geleden hebben geweten dat ze nu zo is dan zou ze zichzelf een stumper noemen. Dat zou ze overigens nooit gewild hebben, waarmee ik zeker weet dat ze dan haar maatregelen wel had getroffen. Nu denk ik wel eens, “Mama ga maar, ga maar dood. Dan stopt deze helse lijdensweg voor je.” Nee ik ben er niet trots op om zo te denken, maar uit mijn gesprek met de huisarts weet ik, het is niet gek dat ik het denk. Het is een teken van los kunnen laten en nog meer een teken van houden van. Ouders willen het beste voor hun kinderen, maar andersom is dat net zo.

Hoe ik me hierin voel? Ik voel me alleen. Dat bedoel ik niet qua mensen om me heen, er zijn genoeg personen waar ik op kan rekenen. Ik voel me echter heel alleen qua liefde en zorg om mama. Heel handig is mij het recht afgenomen om geïnformeerd te worden hoe het met mama gaat. Mede daarom denk ik wel eens, “Ga maar mama”, want dan weet ik zeker dat ik alleen ben overgebleven uit het gezin waar ik uit kom. Eigenlijk verlang ik wel naar die rust, want dan is die pijn tenminste over.

Alzheimer is afscheid nemen en dat doe ik dan ook steeds meer. Anderen zeggen wel eens dat ik weet dat het steeds minder wordt met mama. Dan knik ik of zeg ik ‘Ja, dat weet ik.’ Maar eigenlijk wil ik het dan uitschreeuwen, ‘JA DAT HOEF JE ME NIET TE VERTELLEN, DAT IS ME MEER DAN BEKEND! SLA GEWOON EVEN EEN ARM OM ME HEEN, TROOST ME EN LUISTER ALLEEN EVEN NAAR ME!’ Maar dat doe ik niet. Bang dat ik lastig gevonden zal worden.

Dus dat. Zo gaat het in mijn onderlaag van mijn antwoord dat het goed met me gaat. Ja, het gaat verder goed met me. Ik ben gezond en tevreden. Tevreden om hoe ik ben en in het leven sta en dankbaar en heel tevreden over iedereen die me steunt en er voor me is!

8 reacties

  • xxx
    Heel herkenbaar (natuurlijk).
    Ik zeg gewoon niks meer: mensen snappen het toch niet en eigenlijk weet ik zelf ook nog niet hoe ik me echt voel, behalve inderdaad verdrietig en eenzaam.
    En de dooddoener het te moeten accepteren heb ik helemaal geen zin in.
    Maar soms, soms zou ik willen huilen.
    Maar ook dat gaat niet, want er is nooit rust hier.
    Ik ga dus maar gewoon door, en geniet waar en wanneer ik kan.

    • Ja de dooddoener inderdaad, dat accepteren. Dat heb ik al wel gedaan, want ze kan er niets aan doen en het is een feit. Beter wordt het niet.. Mocht je eens willen uithuilen, je weet me te vinden. Dan huilen we samen. XX

  • Wilma van Vegten

    Ik weet precies wat je bedoelt.. Bij mij hebben mijn beide ouders Alzheimer. Mijn moeder in een verder stadium dan mijn vader. Sinds enkele maanden zijn beide (samen) opgenomen in een kleinschalig wonen appartement voor mensen met dementie.
    Mijn omgeving zegt nu: Wat fijn voor je… Je zal nu wel gerustgesteld zijn…
    Wat the f*ck.. Die ziekte is niet weg? Ik ga er nog steeds zeer vaak per week naar toe.
    Mam boos, vind het allemaal niks.
    Ja ik hoef niet meer bang te zijn dat er dingen aanbranden enz. Maar geloof me er blijft genoeg over..
    Gesprekken met verpleging, verxorging, verpleeghuisarts, fysio, de pedicure en de kapper. Afspraak met de tandarts, mam heeft haar eigen tanden nog… enz enz.
    En het verlies… Ze kan bijna niet meer praten.
    Communicatie gaat via handen vasthouden en knuffelen tegenwoordig.
    Mijn mam, mijn sterke eigengereide mam… Nu hulpeloos en afhankelijk.
    Hoezo fijn voor mij… ?

    • Hallo zeg, allebei je ouders, dat is heftig! Ik las het en bedacht dat ik dan van “geluk mag spreken”, dat mijn vader al overleden is. Dat moment dat mijn moeder me niet meer herkende, dat was op voorhand mijn ergste nachtmerrie geweest, maar als je dat vlak na elkaar krijgt van beide ouders, dat is helemaal keihard!
      Wat je ook schrijft, toen mijn moeder opgenomen werd, men zei goed bedoeld, ‘Een zorg minder, je weet dat ze daar goed zit en het veilig is.’ Ik geloof echt dat men het niet kwaad bedoelde, maar juist om me te troosten. Voor mijn omgeving is het moeilijk de juiste woorden te vinden. Maar inderdaad, het verdriet dat het nodig is, dat komt veel harder binnen.
      Mijn moeder haar spraak is ook aan getast en ze kan zich niet meer of amper uitdrukken. Was ze vroeger nooit van het aanraken en knuffelen, nu doe ik dat bewust en dat vind ze heerlijk. Niet te lang, dat wil ze dan weer niet. Nee, voor ons is het echt niet fijn!

  • Herkenbaar en ook ik voel me alleen hierin, ook al heb ik 3 zussen en een broer. Heb het gevoel dat ik heel veel zelf moet regelen iedereen heeft zijn eigen “toko” en ieder beleeft de achteruitgang anders tot ontkennen aan toe.
    Het kleine zusje heeft een andere rol gekregen en ineens 10 jaar ouder ,bij wijze van spreken.
    Meestal zeg ik het gaat goed kost het me ook minder energie,en tegen de mensen die het echt menen of zelf zoiets meegemaakt hebben komt het verhaal.Ik denk dan nog even vol houden over een paar jaar is alles weer anders.

    • Ja onze rollen zijn nu compleet anders. Ik zie mezelf niet in de moederrol, maar in die van de oma. Wij hoefen ze niet meer op te voeden tenslotte, dus wat overblijft is om het leuk te houden zoals de oma’s dat doen zeg maar. Sinds ik dat besef heb vind ik het iets gemakkelijker. Neemt niet weg dat het normaal is, het kind dat zich als de grootouder opstelt naar de eigen ouder, maar op die manier heb ik de angel er voor mezelf uitgehaald. Hier heb ik trouwens onlangs een blog over gemaakt, want ik dacht dat anderen misschien ook iets aan kunnen hebben. Waar jij mee eindigt herken ik ook. Ik denk ook wel eens, even volhouden. Het moeilijke is echter dat je niet weet hou lang nog en hoe mensonterender het nog gaat worden.

  • Ik kan alles alleen maar beamen. De pijn, het verdriet, het onbekende
    Want dat is het ook, het onbekende, niet weten wanneer het erger wordt of wanneer het stopt. Stopt in de zin van wanneer krijgt ze haar rust en kan ze gaan. Mensonterend het decorum verlies, en zien hoe krampachtig ze aan het normale leven willen vasthouden.
    Dat doet vreselijk pijn.
    De boze reacties, de scheldkanonnades, het nooit goed doen want ze wil het zelf allemaal nog doen.
    Het schuldgevoel bij mezelf omdat ik geen geduld meer heb, nare gedachten in mijn hoofd, het moe van alles zijn.
    Ik kan alkes alleen maar beamen…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.