Hier Krijg Ik Een Kleur Van


Een beetje een aparte kopfoto, maar onlangs heb ik deze kleurplaat gemaakt als mijn boodschap aan de homofoob. Dat vond ik namelijk grappig. Zelf ben ik zeer tevreden met het resultaat. En ach, het is maar een Legoblokje…. Toch gaat deze blog hier niet over. Nee, het gaat over mijn liefde voor kleuren. Tegenwoordig ben ik weer aan het kleuren geslagen namelijk. Iets wat ik lang niet heb gedaan.
Zoals eksters reageren op het schitteren van dingen en mensen die als eksters zijn met sieraden, zo heb ik dat met kleuren. Ik ben helemaal niet materialistisch. Sieraden zijn al niet mijn ding, al wil ik een enkele keer wel eens zilverkleurige (geen echt zilver) grote, ronde oorbellen dragen. Zonder poespas, want versieringen erop of eraan vind ik niet mooi. Kunnen mensen genieten in een juwelierszaak. Zo geniet ik alleen al van de kleurwand in een bouwmarkt. Lekker simpel, maar het is zo.

Hoe dit zo komt? Natuurlijk is dit niet heel gek als je vader kunstschilder was. Als kind zat ik graag bij hem op zolder in zijn reclamestudio te tekenen en te kleuren. Hij had genoeg materiaal, dus ik had van alles binnen handbereik. Goed, mijn moeder was er minder blij mee als hij me liet verven of me de wasco in handen gaf, want dat belandde niet alleen op het papier. Ja ik kleurde op jonge leeftijd al graag buiten de lijntjes. Trouwens, Papa versierde me ook wel eens met kleurtjes. Dat vond ik helemaal fantastisch!
Nog een voordeel, als ik bijvoorbeeld een olifant wilde tekenen, dan vroeg ik Papa eerst hoe ik dat moest doen. Hij deed het voor en daarna kon ik het zelf. Als ik het hem later liet zien dan was hij trots op me. Ik durfde de olifant namelijk kleiner te maken dan de paddenstoel, zodat hij er lekker onder kon schuilen voor mijn fel brandende zon.

Later zat ik eens bij Papa in zijn atelier, ik was begin 20 denk ik. Er stond een zwart, houten koffertje van Faber-Castell en ik wilde weten wat erin zat. Papa zei dat ik het eens moest open maken dan en al vlot deed ik dat. Mijn hart vergrootte en bonsde opeens 3x zo hard. Dit was voor mij het Walhalla aan kleurpotloden, inclusief een etage! Het waren aquarelpotloden zei hij. Er was echter in mijn ogen een minpuntje, de kleuren zaten er door elkaar in. Een regenboog was het niet echt. We gingen aan de koffie en terwijl we zaten te praten haalde ik de potloden eruit en ik legde ze er regenboogachtig in. Eenmaal klaar liet ik het aan papa zien. Hij schoot in de lach en zei, ‘Je straalt compleet!’ Dat geloofde ik wel, want inmiddels bonsde mijn hart wel het dubbele. Ik had zo mijn dag!
Toch liet dat magische koffertje me niet meer los. Al vlot bedacht ik iets. In die tijd woonde ik op kamers en wat bij ons in huis graag gelezen werd waren de strips van De Stamgasten van Toon van Driel. Ik had zelf ook een aantal boeken en mama vond het ook heerlijk. Het werd Sinterklaas en ik besloot een verjaardagskalender te maken, en zij mocht 12 van haar favoriete strips uitkiezen. Het is overbodig om te zeggen, maar ik zou dit op aquarelpapier gaan doen. Ik vroeg Papa om 15 vellen en of ik dan ook dat kistje met die aquarelpotloden mocht lenen. Dit mocht. Mijn hart jammerde een klein beetje toen ik het thuis openmaakte. De kleuren lagen weer allemaal door elkaar. Voor het slapengaan heb ik daarom alles weer op mijn gewenste volgorde gelegd. Daarna heb ik het open naast mijn bed gezet en zo werd ik de volgende morgen stralend wakker. De potloden waren subliem, dit werkte zo ontzettend heerlijk! En mama vond haar verjaardagskalender prachtig. Dat kon ook niet anders met die potloden om heel eerlijk te zijn, maar goed. Na 3 maanden vroeg Papa wanneer ik het koffertje terug zou brengen. Huh?! O, dat had ik niet verwacht, want het stond bij mij zo mooi, open en wel met cellofaan tegen het stof, op de kast. Goed, ik moest het terug geven en hierbij heb ik toen gezegd, ‘Pap, ik hoop dat je heel oud wordt, maar zou je onder aan dat koffertje een sticker willen plakken met mijn naam? Dat het dan later voor mij is.’ Hij had me lachend aangekeken en alleen gezegd, ‘Idioot, het zijn maar potloden!’ Hij heeft nooit dat stickertje erop geplakt.

Een aantal jaren later zaten we weer in zijn atelier. Hij had een opdracht van Koninklijke Talens, waar hij inmiddels ook werkzaam voor was. Je kent ze vast, de kleurkaarten die in hobbyzaken te zien zijn. Deze werden met de hand gemaakt, want zo kwam de echte kleur naar voren en was het niet vertekend door een computer en/of machine. Of dit nog zo is weet ik niet.
Papa kreeg de lege kaarten en het materiaal wat hij moest gebruiken, zoals de verf en de penselen. Hij had een ruimte waar hij tafels achter elkaar had gezet en waar die kaarten op lagen. Hij zette per kleur streepjes in de juiste vakjes. Er kwamen veel verschillende soorten kaarten qua verf en penselen, maar steeds waren het duizenden kaarten, want ze gingen over de hele wereld naar de winkels. Hij had er ook vloeipapier bij gekregen en ze moesten ook ingepakt worden in doosjes. Daar kwam ik in beeld. Ik heb middagen gezeten om het vloeipapier ertussen te doen en de kaarten te vouwen als dat nodig was. Bij sommigen was dat niet het geval. Het was simpel werk om te doen, maar ik genoot van al die kleuren! Was ik stapkoningin in die tijd, ik ging niet stappen, want dit vond ik zo geweldig om te doen. De kleuren, heerlijk! Was Papa er niet, dan zat ik alleen in zijn galerie met een muziekje aan. Was Papa er wel, dan schilderde hij en zat ik de kaarten te doen en praten we over van alles en nog wat. Hij heeft het voor me geregeld dat ik van alle 10 kaarten ook een exemplaar kreeg, en ik hing ze thuis op. Compleet geluk voor me!

Dat zwarte houten koffertje met aquarelpotloden liet me echter niet meer los. Dus ik leende het opnieuw, maakte nog een verjaardagskalender en het duurde weer even voor Papa het terugkreeg. Papa en mama kwamen eens om koffie. Daar stond het koffertje open en wel, weer met cellofaan tegen het stof, op mijn favoriete volgorde te mooi zijn op de kast. Papa schoot in de lach en zei dat ik straks even mee moest komen.
Later bij hen thuis ging hij eerst richting de galerie om het koffertje weer op te ruimen. Jaja, met pijn in mijn hart, maar het moest. Niet veel later kwam hij boven, met een blauw plastic golvend doosje en 2 houten golvende kistjes. Deze waren voor mij zei, omdat ik er zo gelukkig van werd. In de eerste zaten kleurpotloden. In de houten kistjes zaten in de ene aquarelpotloden en in de andere pastelpotloden. Deze had hij speciaal voor mij gehaald bij Talens. Ik vloog Papa om de hals, intens gelukkig was ik! Toch heb ik die keer nog eens om het stickertje met mijn naam gevraagd, op de Faber-Castell. Die etage, daar groeide mijn hart gewoon door!
Ik begon trouwens te kleuren met mijn gekregen potloden. Waren ze te ver heen, dan ruilde ik die in voor nieuwe. In die tijd hadden we nog geen kleurboeken voor volwassenen, maar de eerste stripboeken van De Stamgasten waren niet ingekleurd, dus dat deed ik zelf. Daarnaast kocht ik ook gewoon kinderkleurboeken, want wil je ontspannen, ga maar kleuren. Het maakt je heerlijk Zen! En het maakt echt niet uit wat je inkleurt.

Papa werd ziek en inmiddels was bekend dat het een aflopende zaak was. We waren samen in de galerie en hij vroeg wat ik in materiële zin van hem zou willen erven. Dat waren 2 dingen. Ik wilde zijn handtekening met mijn geboortejaar erachter om op mijn linker onderbeen te laten tatoeëren. En…. Ja, het zwarte, houten koffertje van Faber-Castell met de aquarelpotloden. Papa keek me aan en zei dat hij mij ook sieraden van hem gunde. Ik verwierp het, want ik was en ben geen sieradentype en ik hechtte er geen waarde aan. Wat voor mij bijna het meest waardevol was, waren de dingen waar ik om gevraagd had. Hij wilde weten wat er dan waardevoller was. Ik keek hem aan en mijn antwoord was, ‘Ik ben van mama en jou vlees en bloed, jullie hebben me een goede opvoeding gegeven en prachtige normen en waarden mee gegeven. Daarnaast heb ik een hele berg aan fantastische herinneringen. Al die dingen kan niemand me afnemen, want dat alles zit in me. Ik ben tevreden.’ Hij was even stil, keek even weg en keek me daarna met tranen in zijn ogen aan, ‘Dat antwoord is het mooiste wat je me ooit hebt gegeven. Ik ben trots op je!’
Een paar maanden later kreeg ik een schilderijtje van hem en hij gaf daarop de handtekening, die nu dus op mijn linker onderbeen staat getatoeëerd .
Een paar weken later zaten we weer samen in zijn atelier. Hij stond op, liep naar een kast en pakte het zwarte, houten koffertje van Faber-Castell met de aquarelpotloden. Hij gaf het me en zei, ‘Voor jou!’ Huilend nam ik het aan, het voelde zo definitief, vandaar mijn tranen. Ik gaf hem een knuffel. Op het moment dat we elkaar loslieten draaide hij zich weer om naar de kast, ‘Wat jij niet wist, ik heb ook zo’n bruin houten koffertje van jouw Faber-Castell Goden, dit zijn de kleurpotloden. Deze is ook voor jou.’ Ik keek hem verbaasd aan. Hij deed het open, mijn hart begon zachtjes te huilen, en hij zei: ‘Je moet ze nog wel op jou favoriete kleurvolgorde leggen, bij het zwarte koffertje heb ik dat al voor je gedaan.’ Oh mijn hart gloeide weer en bonsde als een malle! Ja en ook deze had een etage! Het bonzen van mijn hart moet door mijn truitje te zien zijn geweest, ik was zo blij en o zo dankbaar! Meest belangrijk in deze was wel dat hij me dit zelf gaf. Hij kon dus mijn reactie zelf zien en ervaren. Met “De warme hand geven”, noemt men dit ook wel.
We gingen zitten en hij begon te enorm lachen, ‘Niemand zal ooit om potloden gevraagd hebben als een erfenis, jij bent echt uniek!’ Ik keek hem aan en zei, ‘Papa, hier zit ALLES voor me in. Jij bent een kleurrijk type, de verscheidenheid in de kleuren is groot, dat staat ook voor jou, ik word nu eenmaal blij van potloden en iets in regenboogkleuren, ik kleur graag en het allermooiste is dat jij hiermee gewerkt hebt. Het is compleet.’ Hij knipoogde, ‘Dit is het een a mooiste antwoord van je. Dit maakt me gelukkig.’
* Klein feitje, ik kom zeker NOOIT uit een Ikea zonder potloodje, zo ver gaat het bij me. Liefst meerdere. Waar het op slaat weet ik niet, maar dat is dat ekster-achtige in me qua potloden. Gênant wellicht, maar echt waar.

Toch kon ik lang niet kleuren, ik wilde alle potloden goed houden. Sterker nog, nog voor ik mijn agressieve ex had ingelicht te willen scheiden, had ik alle potloden die ik van Papa had gekregen al veilig gesteld bij een vriendin thuis. Eerlijk is heerlijk, zo belangrijk zijn ze voor me! Hier kan geen gouden sieraad tegenop voor me.
Eenmaal bij hem weg en op mezelf besloot ik het zwarte koffertje helemaal niet meer te gebruiken, maar open neer te zetten en als “Mijn Altaar” te gebruiken voor Papa (zijn geurtje) en andere dierbaren. Zo zit mama erbij, omdat ik bescherming van Papa vraag voor mama en haar Alzheimer. Tos is aanwezig. Links bovenin in de deksel lijken witte streepjes, maar dit zijn snorharen van Tos. Mijn suikeroom, de mok en sokken van S.C. Heerenveen zijn van hem. En de broer van mijn moeder die me mijn eerste paar schoenen heeft gegeven, hij staat erbij. Niet zichtbaar maar wel aanwezig, mijn grootouders op foto’s achter die van Papa. Onder de etage staat een parfumflesje van Beppe, die zie je ook niet. En uiteraard de ster met de kaarsjes. Die brand ik alleen bij speciale gelegenheden als verjaardagen.
Het bruine koffertje staat inmiddels echter naast me op mijn bureau. Vaker open dan dicht (ik kan het niet laten), want ik vind het zo heerlijk om alleen al naar te kijken!
*Nog een feitje, lees ik F.C. bij een sportclub, dan lees ik Faber-Castell. Jij kan hier niets mee, maar ik zelf kan dat ook niet. Het is echter zo.

Tegenwoordig kleur ik weer. Ik vind er weer rust in en het maakt geen moer uit wat ik inkleur. Het maakt echter wel degelijk uit wat voor kleurpotloden je gebruikt. Qua kleurpotloden maakt duurder toch een groot verschil. Dit bedoel ik niet als reclame, maar ik heb hier gewoon ervaring mee. Zie het maar als tip.
Ja en nu gebruik ik Papa’s kleurpotloden, op dat zwarte, houten koffertje met aquarelpotloden na, allemaal. Ik heb wel speciaal een Fabel-Castell puntenslijper aangeschaft, want dat bruine, houten koffertje is echt mijn favoriet. Zo zit ik tegenwoordig te kleuren. Het voelt voor mij dat ik symbolisch “hand in hand” met Papa zit. Dat voelt voor mij heerlijk. Zo is de cirkel rond voor me!

Hieronder de foto’s van Mijn Trots!
Als eerste de foto van de potloden die ik gebruik. Vooral dat bruine koffertje van Faber-Castell!
De tweede foto daar heb ik alles compleet wat ik van Papa heb gekregen.
En de derde is Mijn Altaar. For Those Who I Miss….

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.