Het Verhaal Achter De Foto: Dichtbij Freddie Mercury

FMQ In 1997 waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Ze hadden besloten dat we dit gingen vieren met en bij hun goede vrienden Bobby en Jane in Engeland. Enkele weken ervoor hadden we besproken wat we graag wilden zien als we naar Londen zouden gaan. In mijn geval en dat van papa was het niet heel moeilijk, graag zo veel mogelijk wat mogelijk was op 1 dag. Mama had echter een andere wens, zij wilde naar het huis van Freddie Mercury. Mama was groot fan van Queen. Ik nog niet eens zo. Ze wist echter niet waar het was, maar Bob en Jane wisten dat ook niet. We zijn er dus niet geweest.

Het was 2000. Mijn ouders vroegen me wat mijn plannen waren voor oud en nieuw. Ik had een aantal uitnodigingen open staan, maar wilde pas kiezen na de kerst. Dus antwoordde ik dat ik nog geen concrete plannen had. Dat waren ze niet van me gewend, maar lieten het verder zo.
Op eerste kerstdag kreeg ik mijn kerstcadeau, mijn ouders gingen op 27 december naar Bobby en Jane en hadden ook een ticket voor mij geregeld, want dat ik nog geen concrete plannen had voor oud en nieuw dat vonden ze geen fijn idee. Ik had een geweldig goede klik met Bobby en Jane en vond het geweldig!
’s Avonds thuis deed ik de pc aan en zocht op Google naar het adres van Freddie Mercury. Inmiddels was ik wel fan de man geworden, doordat ik me verdiept had in zijn leven. Dat had ik vlot en ik zag nog foto’s van hoe fans de muur om zijn huis hadden bewerkt met teksten en tekeningen. Meteen zocht ik uit hoe je er moest komen, want dat was ook via het www makkelijk uit te zoeken. Ik schreef het op voor als we naar Londen zouden gaan.

We gingen naar Londen en mij werd gevraagd wat ik graag wilde zien. Nu gaf ik aan dat ik iets wist en ook wist hoe ik daar kon komen. Het enige wat ik aan mijn ouders vroeg of ze verrast wilden worden. Dat leek hen erg leuk. Nieuwsgierig als zij waren liet ik niets los, wat voor mij nog best moeilijk was.

Opeens zag ik op het straatnaambordje de gezochte straatnaam staan. Mijn ouders vroegen zich af waar ik hen heen leidde, maar opeens zag ik het op de deur staan “Garden Lodge 1 Logan Place”, dat was ‘m! Mijn ouders begrepen nog even niet waar ik het over had en ik vertelde dit het huis was waar Freddie had gewoond. Er was echter geen spoor van teksten en tekeningen op de muur te zien. Dat was raar, want dit was het toch echt! Er kwam iemand de straat in lopen en ik vroeg of hij er bekend was. Ja, hij woonde hier ook en vroeg wat ik wilde weten. Ik begon mijn verhaal uit te leggen en hij begon te lachen. Hij vertelde dat die teksten en tekeningen er erg lang op hadden gestaan, maar dat ze 2 weken ervoor de muur compleet hadden schoongemaakt. Tja, hoe verzin je het, dit was echt weer iets voor mij. Ik moest ook lachen en zei dat ook. De meneer was echter heel vriendelijk en wees naar de stoep ervoor. Daar was nog genoeg te zien!

Het verhaal kreeg een heel leuk einde. De meneer was behalve vriendelijk ook gastvrij. Hij vond het zo sneu dat we net te laat waren en hij nodigde ons uit voor een kop thee bij hem thuis. Hij was namelijk ook een goede bekende van Freddie. Eenmaal daar kregen we thee en zijn vrouw had net een heerlijke taart klaar die ietwat warm nog, heerlijk smaakte. Hij pakte fotoboeken erbij en samen begonnen ze persoonlijke verhalen en ervaringen te vertellen met Freddie. Hoe heerlijk en gezellig het ook was, we wilden nog meer van Londen zien en namen na anderhalf uur afscheid van elkaar. Al is het de stoep dan maar op de foto, dankzij de buurman van Freddie was dit wel heel bijzonder! “Beter een goede buur…” was in dit geval zo waar!
queen

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.