Het Portret

Ach wat komen er veel herinneringen los met het scannen van de foto’s. De volgende is eigenlijk ook best hilarisch te noemen. Gezien ik nog in de map met kunst/koor/muziek/cursus van mijn vader zat moest ik denken aan het volgende:

Mijn vader was ook teken- en schilderleraar in de Koornbeurs te Franeker. Hij gaf daar ongeveer aan 10 tot 12 groepen per week les, gedurende 24 weken per jaar. De cursussen van hem zaten altijd vol en er was zelfs een wachtlijst! Mijn vader was streng en zijn cursisten noemden hem dan ook wel “De Beul”, maar dat was grappig bedoeld, want hij was meer geliefd onder zijn leerlingen.

Thuis vertelde mijn vader onder het eten wel eens verhalen. Soms grappige, soms ontroerende en hij kon zich ook wel eens boos maken over wat hij noemde “Stronteigenwijze” personen. Er was zo’n “Stronteigenwijze” vrouw en wekelijks vertelde mijn vader weer over het portret wat ze maakte van haar man. Ze nam niets van mijn vader aan en dat frustreerde hem enorm. Ze had niet op cursus gemoeten als ze het allemaal wel wist, dan had er toch een ander kunnen komen? Mijn vader vertelde onder andere aan tafel dat de vorm van het gezicht niet goed was, de ogen niet klopten en het haar dat was te strak, niets geen lijntjes, gewoon in 1 kleur. Nee, wij gingen daar nooit op in, want dat had geen nut. We lachten er om, dat gaf mijn vader dan tenslotte ook lucht.

Nu was ik eens mee met mijn vader naar de hobbyzaak waar hij altijd het materiaal haalde voor hij zijn eigen atelier en galerie begon. Men kende me daar en vroeg of ik geen zin had in de wekelijkse crea-middagen die ze daar hadden bij Melissa. Men kon van alles doen, tekenen, schilderen, kleien, borduren, kaarten maken, met stoffen werken etc. Het leek me wel leuk en het was op een middag dat ik vrij van school was en toch al in Leeuwarden was.

Het was wekelijks hetzelfde groepje en het was gezellig. De groep bestond over het algemeen uit jonge meiden met een paar oudere dames ertussen. Die zaten eigenlijk alleen maar bij elkaar en waren met een klei-project bezig om een pop te maken. De anderen, waaronder ik, wisselden af in wat we deden. Er zat echter 1 dame bij en die moest steeds mijn mede-cursiste kritiek geven op wat ze deed. Ik vroeg haar eens of zij die vrouw persoonlijk kende, maar het was niet het geval.

Het was echter eens voor de pauze dat Melissa die ene vrouw meldde dat haar schilderij ingelijst was en dat ze die in de pauze wel even van beneden mocht halen. Het vrouwtje straalde!
Na de pauze stond het schilderij met de achterkant naar voren en riep ze iedereen om het te laten zien. We zaten allemaal te kijken en daar draaide ze het om… Het was een portret van haar man! Ze vertelde trots dat ze bij Peter Vassilev op cursus zat en het daar had gemaakt. Riep iedereen hoe mooi en knap het gedaan was, ik zei niets en zag alleen dat de vorm van het gezicht niet goed was, de ogen niet klopten en het haar gewoon in 1 kleur was. Ik hoorde haar nog zeggen dat Peter haar 1 van zijn betere leerlingen noemde. Melissa moet iets gezien hebben en vroeg opeens: ‘Dyez hoe vind jij het?’ “F*CK!!!!”, maar ik kwam met een goed antwoord: ‘Je kan zien dat het met veel liefde gemaakt is!’ De vrouw keek me aan en vroeg: ‘Heb jij verstand van portretschilderen dan?’ Ik haalde mijn schouders op en zei: ‘Een beetje maar hoor.’ Daarop zei Melissa: ‘Dyezzie is de dochter van jou leraar Peter Vassilev.’ OEOEOEOEHHHH!!!! De vrouw zette het portret neer en ging zitten, en het enige wat ze zei was: ‘Ach ja, nu zie ik het, je lijkt op je vader!’ Tja, en ik kon het niet laten, dus ik zei: ‘Leuk om nu eens 1 van de betere leerlingen van mijn vader te leren kennen!’ Mijn vader stond niet voor niets bekend als “De Beul”, hij had geen “beste leerlingen”, want hij vond zichzelf nu eenmaal de nummer 1, 2, 3, etc… Iedereen die hem goed kende weet dat van mijn vader. Hij kon iets mooi vinden van een ander, maar was echt zo perfectionistisch dat hij het nooit “het beste” had gevonden. De rest van de middag was het stil. Ze is ook niet meer bij mijn mede-cursiste geweest.

’s Avonds onder het eten zaten we te praten over mijn crea-middag en zijn cursus. Ik vroeg hem of die ene vrouw nog op cursus zat van het portret, want hij zei er niets meer over. Ze zat er nog en was nu bezig met een schilderij met bloemen, dat portret van haar man was al klaar, zei hij. Ik haakte in en begon dat het portret nu ook ingelijst was en daarna deed ik het verhaal. We hebben ons rotgelachen en mijn vader en ik waren het eens dat als haar man echt van haar zou houden hij het portret prachtig zou vinden. Dan zou het enige goede aan dat portret zijn geweest dat die ogen erin perfect waren gedaan door zijn vrouw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.