Het Is Tijd Voor Mijn Verhaal!

Als kind vond ik het al heerlijk om te tekenen, net als mijn vader. Maar zodra ik leerde lezen en schrijven begon ik meer aandacht te geven aan het schrijven. Het begon met het schrijven van opstellen op school. Vervolgens kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag en schreef al mijn lief en leed op. Op school waren ze intussen al minder blij, want wij moesten iedere maandagmorgen beginnen met een verslag van ons weekend of vakantie. Uiteraard had ik nooit genoeg aan dat ene uurtje, dus ik nam op vrijdag het schrift wat daarvoor bedoeld was mee naar huis en ik begon op zondagmiddag al. Bladzijden schreef ik vol! Ik kreeg de droom om zelf ooit eens een boek uit te gaan brengen, maar bleef daar alleen maar over dromen. Toch was het na mijn huwelijk waarin huiselijk geweld centraal stond dat ik besloot om er wel over te gaan schrijven.

Meedere keren begon ik, maar steeds vond ik het zelf niet prettig. Huiselijk Geweld is een zwaar onderwerp, dat kun je niet romantiseren. Ik struikelde al over mijn eigen tijdlijn. Tot ik vorig jaar twee blogs schreef “Papa’s Meisje”. Mijn vader was ongeneselijk ziek van kanker en dit liep samen in dat huwelijk. Ik besloot over die tijd te schrijven. Het wrange is namelijk, ik was op weg naar mijn vader om een weekend bij hem en zijn vrouw te logeren. De week ervoor had ik een probleem uit dat huwelijk verteld aan mijn vader, nee niet hoe mijn ex was, dat niet. Mijn vader had voorgesteld dat ik in het weekend van Hemelvaart lekker alleen bij hen te logeren en dan zouden we gaan praten. Ik was dus vastberaden om openheid van zaken te geven. Eenmaal bij hen was mijn vader suf te noemen en erg afwezig. Ik vertrouwde het niet. Toen ook nog bleek dat hij op vrijdag naar het ziekenhuis moest heb ik gezegd dat mijn verhaal daarna wel zou komen. Hij was erna nog meer afwezig, maar wilde wel weten wat ik op mijn hart had. Ik zei dat ik het idee had dat hij nu andere zaken aan zijn hoofd had en het kwam wel. De volgende dag moest ik bij de vrouw van mijn vader komen. Ze vertelde dat er bij mijn vader kanker was geconstateerd en dat het er niet goed uit zag. Ik heb mijn geheim bij me gehouden en het hem nooit verteld. Mijn vader kon er geen stress meer bij hebben. Ondertussen moest ik mijn geheim goed bewaren en dat was pittig!

Dat ik dit nu wel helemaal ga uitwerken en ook wil uitbrengen heeft niet eens met mijn droom te maken hierin. Mijn droom was namelijk om romanschrijfster te worden namelijk. Dat ik het uit wil brengen is omdat ik anderen wil helpen. Ik zal open zijn over gebeurtenissen die ik heb meegemaakt hierin, hoe ik vereenzaamde, het vertrouwen in mensen (mijn dierbaren!) verloor, gehersenspoeld werd, maar ook hoe ik mijn geheim geheim hield. Dat laatste, om mensen te laten zien die een vermoeden bij een dierbare hebben hoe ik dingen maskerde, maar nog meer om een handreiking te kunnen zijn om de ander te kunnen helpen. Dat is wat ik wil!

Tijdenlang kreeg ik niets uit mijn vingers. Tot ik afgelopen weken het licht zag. De namen zijn veranderd, de plaatsen, de beroepen en ik sta als een huis achter de tijdlijn! Ook sta ik achter de titel “Geheimen Achter De Voordeur”. Dit door het inscannen van de foto’s. Mijn vader heeft een geweldige foto gemaakt van een deur. Die laat ik (nog) niet zien. Hier alvast de achterflap:

“Je leeft en je maakt je fouten. Dat heb ik ook gedaan, en een grote ook! Ik werd verliefd op de verkeerde man en zag dat pas nadat we getrouwd waren. Huiselijk geweld. Ik werd gehersenspoeld, raakte mijn sociale contacten kwijt, verloor het vertrouwen in mensen en was de marionette van mijn ex. Tot overmaat van ramp werd mijn vader ongeneselijk ziek, net op het moment dat ik hem mijn verhaal had willen doen, hoorde ik dat hij kanker had. Ik besloot mijn mond te houden, wilde mijn vader niet schaden met stress. Na zijn overlijden moest ik het alleen doen. Dat is me gelukt, en hoe!
Iemand die ermee te maken heeft, heeft wel degelijk de regie in handen, de regie om het geheim geheim te houden, uit angst en schaamte. Mijn boek is om anderen te laten zien wat signalen (kunnen) zijn. Hoe een omgeving, bij een vermoeden, kan helpen. Maar nog het meest voor de personen die ermee te maken hebben (gehad) om een lichtje te schijnen op het pad naar boven, uit dat dal. Ik noem mezelf geen slachtoffer. Dit omdat mijn ex zichzelf gedurende die tijd als slachtoffer opstelde, en ik niet zoals hij wil(de) zijn.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.