“Geld Komt Bij Geld”

De titel van deze blog is wat mama altijd riep. Ze deed trouw mee aan de Staatsloterij en later ook de Postcodeloterij, maar het echte grote bedrag won ze nooit. Na iedere trekking zei ze dan weer, “Geld komt bij geld.” Ze kon er wel hardop over dromen wat ze allemaal gedaan zou hebben als ze de loterij had gewonnen. Dan zei ze dat ze groter wilde wonen. Als ik dan zei dat ze dan meer had om schoon te houden, mama was nogal van het poetsen, dan zou ze een werkster aannemen die dagelijks kwam. Opperde ik vervolgens dat die ook betaald moest worden, dan landde mama weer en wilde ze alleen nog maar flink shoppen in Milaan of Parijs.

Tegenwoordig denk ik wel aan die woorden van haar en het heeft me te denken gezet. Ze zeggen dat ik slecht met geld om kan gaan. Dat is deels waar, want het hangt ervan af uit welk perspectief je dat bekijkt. Nee, ik hou nooit iets over. Het is algemeen bekend dat ik mijn laatste tientje nog aan een ander besteed, als ik weet het diegene goed doet. Dus hoe bedoel je, slecht met geld om kunnen gaan? Er is me wel eens cynisch op gewezen dat ik daar maar trots op moest zijn. Nou, ehhh, ja, dat ben ik ook!

Roep ik wel eens dat ik een hart heb en geen kassa. Mag ik daar dan trots op zijn, tevens is dit mijn grootste handicap in het leven. Als de zakelijke koppen eenmaal weten hoe je bent wordt er zo gemakkelijk gebruik van je gemaakt.
Kijk eens naar alle hoogwaardigheidsbekleders. Hoe vaak lees of hoor je wel niet over bonussen die hun kant op gaan. Een dooddoener vind ik de opmerking dat ze ook veel verantwoordelijkheid hebben en het erg druk. Zet daar eens een vrijwilliger tegenover dan. Die heeft ook zijn/haar verantwoordelijkheden en die kan er ook druk mee zijn. Ik vind het zo oneerlijk verdeeld! Ik stel voor, minder voor die bonussen en meer geld voor vrijwilligers. Er komen steeds meer vrijwilliger banen. Mooi, maar waarom die mensen juist niet laten te verdienen? Wordt er op ze neergekeken ofzo? Ik denk er zo het mijne over. Wat overigens niet wegneemt dat ik me graag als vrijwilliger inzet, want de lach, tevredenheid en dankbaarheid die ik er doorgaans voor terugkrijg is onbetaalbaar!

Ik denk nog wel eens aan dat ene gesprek, waar die madam cynisch zei dat ik maar trots moest zijn op mijn vrijgevigheid. Ze zei erbij dat ik zakelijker moest worden. Ja zij was dat zeer zeker. Ik wilde echter de discussie niet uit de weg gaan en zei dus dat ik trots was op hoe ik in het leven stond (en nog steeds sta). Ze zuchtte diep en zei dat ik er niets mee zou bereiken. Daarop liet ik haar vertellen wat zij dan bereikt had. Nou dat was me een rijtje zeg. Ze had een groot huis, maar ze keken wel om zich heen voor een grotere. Ze had een prachtige auto, maar was nu na drie jaar wel toe aan een nieuwer model. Ze had prachtige kleding van de beste merken. Al was daar zelfs dat grotere huis voor nodig, want… ruimtegebrek! Ze kon kopen wat ze wat ze maar wilde. Heerlijk, maar als er een collectie staat waar alleen naar gekeken wordt. De hulp was de enige die het aanraakte, want die stofte de boel tenminste af. Ze gingen ook vaak uit eten. Zelf hield ze niet van koken en het hield de keuken schoon. Ze gingen 3x per jaar op vakantie. Vaak naar hetzelfde, want daar was het tenminste goed en de service hoog. Als laatste zat haar vader in een prachtig verzorgingshuis ivm Parkinson en dementie. Het ontbrak hem aan niets daar en ze had nog extra zorg ingezet door een vrijwilliger te regelen voor haar vader. Ze had zelf namelijk zo weinig tijd en ze vond het moeilijk om hem zo te zien. Dat laatste daar kon ik inkomen, maar waar het haar vader juist aan ontbrak was de aandacht van zijn eigen dochter. Haar antwoord daarop? Ik had ongelijk, want ze betaalde genoeg voor zijn verzorging! ‘Betaal je de vrijwilligster dan?’, vroeg ik. Nee, dat deed ze natuurlijk niet, vrijwilligers waren gewoon gratis, was haar antwoord geweest.
Ik heb maar niet gezegd dat ze weinig compassie had en zich niet kon inleven. Dat heeft ze namelijk wel. Voor zichzelf en uitsluitend voor zichzelf. Ze maakt zich drukker over haar bonus dan om haar eigen vader. Jaja, geld komt bij geld. Ik herhaal mijn moeder nog maar even.

Zo een zei wat van mij. Prima, dat mag. Toch word ik liever niet als haar. Als wij alle twee onszelf tegen gaan komen in het leven, dan zal ik een grotere glimlach om mijn mond hebben dan zij! Waarop ik het gesprek met haar beĂ«indigd heb met: ‘Jij zou eens tevredener moeten zijn!’ Of we nog bevriend zijn? Nee. Ze verdient dan wel heel veel, maar daar zit een plek in mijn adresboek niet meer tussen. Vriendschap is met geld niet koop!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.