Foto’s Helpen Herinneren!

November 2015: Mama werd opgenomen in een verpleeghuis, omdat het zelfstandig niet meer langer ging. Ze had tot dan toe zelfstandig gewoond, alleen. Haar huis moest dus dus leeg gehaald worden. Wat er in het proces van Alzheimer was gebeurd was dat ze foto’s om zich heen aan het verzamelen was. Ze was altijd wel zo, maar nu stonden er in totaal wel een lijstje of 50 alleen al in de huiskamer. Op een side-table stonden de meeste kleine, het dressoir in de kamer was ook steeds voller geraakt, op bijzettafeltjes stonden ook lijstjes en soms waren er tussendoor ook losse foto’s neergezet. Ik vroeg me af wat ik daarmee moest doen, want er mochten dingen opgehangen worden op haar nieuwe kamer, maar gezien het aantal…. Dus ik regelde 2 grote fotolijsten en dan zou ik een 2 collage’s maken met in ene foto’s van mij en in de andere foto’s met overige familieleden. Dan zouden er maar 2 haken in de muur nodig zijn in plaats van 50. Zo heb ik dat opgelost. Dat mama blij is met die lijsten dat bleek wel. Een begeleidster vertelde me onlangs dat ze mijn moeder eens hielp om naar bed te gaan. Het was rustig en ze had wel even tijd. Mama wees haar op de collage’s en vertelde honderduit. Hierboven zie je de uitgelichte foto, zodat je een idee hebt.

Februari 2016. Onderweg in de trein naar mama kreeg ik een berichtje van mijn goede vriend Tom. Hij gaf me het idee om via social media een oproepje te doen met de vraag of men mijn moeder een kaartje wilde sturen. Dit heb ik overlegd met de begeleiding en afgesproken dat men de kaart zou richten aan “Franka’s Moeder”. Op de terugweg plaatste ik dat bericht op facebook en de begeleiding hield de kaarten achteruit tot ik er weer was. Mama was flink verrast toen ik met de stapel kaarten aan kwam lopen, ‘Is dat allemaal voor mij?’ Ik knikte en vertelde wat ik had ik had gedaan. Ze lachtte en zei aan een mede-bewoner, ‘Echt hoor, van haar kun je alles verwachten!’ We gingen zitten en ik las haar alle kaarten voor. Zo hadden we ook een leuke activiteit voor ons samen. Mama genoot! Er zat zelfs een schilderijtje bij voor haar en ook had iemand een eigen gemaakte dromenvanger gestuurd. Ik moest wel uitleggen dat ze die moest ophangen en daarin werden dan haar mooiste dromen gevangen en bewaard. Daarop zei ze, ‘Ik droom nog wel eens van papa, dan ga ik die dromen daar in vangen!’ Mijn vader is 5 jaar geleden overleden en ik vond dit zo fijn om te horen.

Tijdens die treinreis terug had Jannie, een vriendin me, ook mijn vraag gelezen en me getagd op facebook in een ander bericht. Hier stond het idee van een herinneringsboek. Ik bedankte haar voor het geweldige idee en zou er mee aan de slag. Vorige week bij mijn moeder gingen we zoals meestal, weer richting Hema voor onze karamel cappuccino en nu had ik een opdracht voor mama. Ik wilde dat ze een fotoalbum ging uitzoeken. Mama koos voor het album met de grijze voorkant, of moest het toch die met een print erop zijn? Ik zei dat ik waarschijnlijk de voorkant ging bewerken. Ja, dan wel de grijze van 32,5 x 29 cm met daarin 100 bladzijden. ‘Is dat genoeg denk je?’, vroeg ze. Ik knikte, denkende aan de 2 grote plastic bakken vol foto’s die bij ons thuis staan. ‘Waar is het voor?’, vroeg ze nieuwsgierig. ‘Ik wil iets maken, maar had geen idee qua album en jij hebt daarin wel een goede smaak’, antwoordde ik. Dat was genoeg voor haar.

Afgelopen zaterdag ben ik begonnen, aan het herinneringsboek. De foto’s in de bakken had ik allang uitgezocht om in te scannen en alles stond dus al op onderwerp in de enveloppen in die bakken. Ik ben begonnen met een foto van haar ouders voorin het boek. Hierbij had ik de namen ingevuld van mijn grootouders en eronder een foto van mama met daarbij haar verjaardag en volledige naam. Op de volgende bladzijde heb ik in een briefje uitgelegd dat dit een herinneringsboek is. Hierin ook geschreven dat er dus foto’s in staan, maar ook dat de kaarten hier allemaal in verwerkt zijn.
mamafb02

Verder zitten er 6 blogs van mij in met de leukste anekdotes van vroeger bij ons thuis. Bij veel foto’s heb ik nog korte verhaaltjes geschreven. Om een idee te geven qua inhoud en tijdsverloop met die foto’s:

– Als kind, ook met familie
– Als jongere, met vrienden/vriendinnen, familie, haar voormalig verloofde, haar werk en stappen/vakanties
– De verkering met papa
– Samen in Bulgarije (waar papa vandaan komt)
– Het eerste huis waar ze hier samenwoonden
– Mijn geboorte
– Andere woning
– Hobby’s zoals stedentrips van mijn ouders met vrienden, het koor, de cursus die mijn vader gaf en schilderijen van hem
– Sinterklaas-vieringen door de jaren heen
– Vakanties van ons als gezin
– Weer een andere woning
– Mijn eerste huwelijk
– De huisdieren die we allemaal hebben gehad
– Zij op bezoek bij mij
– Samen naar Berlijn
– De verhuizing naar het verzorgingshuis
– En afgesloten met een foto van mij
mamafb01

In totaal heb ik 322 foto’s erin geplakt, zitten er 45 kaarten, een tekening die voor haar gemaakt is, 6 verhalen en het schilderijtje in! De doorzichtige tussenvellen heb ik ook gebruikt. Dit voor de kaarten waar wat achterop staat, maar ook voor de foto’s waar wat achterop staat. Het schilderijtje zit achterin, gezien dat qua gewicht beter is. Hiervoor heb ik afgemeten waar de tekst staat en die bladzijde in het boek zo uitgesneden. Dus ook die achterkant kan ze lezen.
Daarna heb ik de voorkant van het boek beplakt met nog een paar foto’s en met verf de randen gedaan voor wat extra kleur op de voorkant. Daaroverheen zit plastic folie, zodat alles keurig op zijn plek blijft. Qua kosten zat ik op zo’n 25 euro, dit voor het boek, ik gebruikte dubbelzijdige fotostickers en ik heb nog een paar foto’s laten afdrukken. Wil je het maken begin op tijd! Ik heb het in een aantal dagen achter elkaar gedaan, maar was dus wel uren bezig. Al met al ruim 15 uur. Dus neem die tip even mee.

Ik vond het heerlijk om te maken, maar eerlijk is eerlijk, tijdens het maken kwamen de emoties wel bij me los. Je gaat terug in de tijd en je weet hoe het nu is. Wat wel zo is, zo voel ik het althans, het is wel erg goed voor mijn persoonlijke verwerking.

Het allerleukste was mama’s reactie gisteren. Ik gaf het boek haar in de huiskamer en ze was er stil van. Ze vond het geweldig en liet het ook aan de medebewoners zien. We moesten het naar haar kamer brengen (het is wel zwaar namelijk) en daar kreeg het een plekje. Aansluitend gingen we naar de Hema voor onze karamel cappuccino. Ze begon weer over dat boek, ze vond het fantastisch. Op het moment dat we haar terug brachten moesten we eerst weer naar haar kamer, want het boek moest weer mee naar de huiskamer.
Gisteravond toen we weer thuis waren belde ik haar dat we weer veilig terug waren en vertelde ze me dat ze net met een begeleidster het boek zat te bekijken, ze genoot, want weer zei ze dat ze het zo geweldig vond. Daarop zei ze dat ze nog geen eens op de helft van het boek waren. Ik moest lachen en zei, ‘Met andere woorden, een dikke kus en we bellen morgen weer?’ En inderdaad, dat was de bedoeling! mamafb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.