Dyezzies Week 41


Eigenlijk vliegt de tijd behoorlijk. Vorig jaar om deze tijd zei tante Josje nog, ‘Nog een jaar en dan ga ik met pensioen!’ Inmiddels hoeft ze nog maar 2 weken te werken en dan ga ik naar haar toe om bij haar Pensioensfeestje te zijn. Op dit moment ben ik daar al mee bezig, want als ik een cadeautje voor iemand regel dan wil ik dat graag zo persoonlijk mogelijk hebben. Dus niet standaard een bos bloemen of een doos bonbons. Nee ik maak er graag werk van. Dat dit veel werk is maakt me nu niet uit, want mijn tante is gewoon heel speciaal voor me.

Ligt er dus een feestje in het verschiet om levensgebeurtenis te vieren. De andere kant was dat ik definitief afscheid moest nemen van een bekende. Goed, het zat er eraan te komen en diegene had een respectabele leeftijd, maar beide dingen brachten me wel even in gedachten bij hoe vergankelijk het leven is. Opeens was ik terug bij mijn goede vriend Remi. Hij overleed aan kanker op 33ste. Dat is nu 20 jaar geleden. Ik herinnerde dat hij me zei, ‘Weet je Dyez, ik weet nu dat ik jong sterf, maar ik heb er vrede mee. Ik heb eruit gehaald wat erin zat. Geleefd op het volle maximum. Het is goed zo.’ Dat deed me mezelf afvragen of ik dat van mezelf kon zeggen. Wat als ik opeens om zou vallen? Mijn conclusie is geworden dat ik zijn woorden kan herhalen. Niet dat ik voorlopig ga, maar het is mooi dat te kunnen zeggen. Verder leef ik eigenlijk altijd al bij de dag, ik heb geen bucketlist. Iets komt of komt niet. En wil ik iets, dan regel ik dat. Zo denk ik en zo sta ik in het leven.

Natuurlijk zijn er dingen die ik graag anders zou zien. Toch zijn dat meer wereldse zaken, zoals vrede op aarde en dat men anderen accepteert en respecteert om wie en hoe men is. Om eerlijk te zijn, afgelopen week ben ik toch wel geschrokken van hoe mijn vertrouwen in de wereld is. Dat kwam door de actie Giro 555 voor Sulawesi. Op 28 september kreeg het Indonesische eiland Sulawesi te maken met een aardbeving en tsunami. Dit natuurgeweld heeft al ruim 1900 mensen het leven gekost, men heeft een groot te kort aan levensmiddelen en de materiĆ«le schade is enorm. Heb ik gedoneerd? Nee. Ik doe al jaren niet meer mee aan dit soort acties. Wel als men een punt maakt waar ik kleding of een zelf samengesteld voedselpakket kan brengen, dan doe ik dat. Maar geld doneren doe ik niet. Ook niet bij onderzoeken naar ziektes, dan zet ik me vrijwillig in. Ik doe alleen iets als ik het zelf kan doen, zoals ik vorig jaar in belpanels zat voor Alzheimer NL en de Hersenstichting. Waarom ik dat doe is toch wel die bewuste “strijkstok” waar vaak veel aan blijft hangen. Dan kan men zeggen dat ik zo niet moet denken, maar zo denk ik inmiddels wel. Dat komt door de media. Bij mij zijn de slachtoffers (van wat ook) de dupe geworden van de rijken zeg maar. En ja natuurlijk zou ik blij zijn dat, wanneer er zich in ons land zich zo’n natuurramp voltrekt, andere landen ons helpen. Maar dat vertrouwen in de wereld is bij mij dus verdwenen. Laat ik het maar kleiner uitleggen. Jarenlang was ik de goede sul die haar omgeving hielp als er iets moest gebeuren in de zin van een luisterend oor zijn, een schouder hebben om de ander op te laten uithuilen, klussen in huis of geld te lenen. Ik wist wel, niet iedereen is zoals ik, maar toen ik hulp nodig had vielen mensen bij bosjes af die ik wel had geholpen. Wat was ik teleurgesteld destijds. Inmiddels niet meer, want tegenwoordig is het gewoon zo dat iedereen voor zichzelf gaat. Niet dat dat negatief is, want inmiddels heb ik veel meer tijd voor mezelf en dat waardeer ik. Het geeft rust.

Wat me heus ook opviel afgelopen donderdag, het was “Coming Out Day”. Nee dit keer heb ik daar niets over op mijn social media gezet, wat ik voorheen wel deed. Het komt gewoon omdat ik het schandalig vind dat zo’n dag moet bestaan. Accepteren en Respecteren! Ieder moet zijn/haar leven zo kunnen leven als men wil. Hoe vaak wordt er wel niet gezegd dat we allemaal individuen zijn? Nou dan helemaal, wat een antieke gedachte als men denkt dat gelijke liefde niet bestaat of niet mag. Volgens mij komt dat nog steeds door de invloed van het geloof. Terwijl we genoeg horen over het kindermisbruik binnen de kerk. De priesters met de jongetjes en de nonnen met de meisjes. Behalve gelijke liefde is het tevens pedofilie! Hou toch op zeg en de tapijten kunnen niet groot genoeg zijn om het eronder te vegen. Schandalig! Liefde is liefde tussen geloven, huidskleuren en geslachten.

Inmiddels zijn we zaterdag 13 oktober en het heerlijk weer. Een nazomer dag. Gisteravond had ik nog even een was aan gezet en vanmorgen heb ik die buiten gehangen. Gistermiddag heb ik schoon gemaakt, dus nu is de tijd aan onszelf. Ik heb nog genoeg te doen zoals mijn workshop afmaken, bezig met het cadeau voor tante Josje, werkvoorbereiding te doen gezien ik komende week een cursus heb van mijn werk waarbij ik iets moet laten zien en ik heb een idee voor een recept. Ik heb weer eens iets gezien op het www en dat wil ik proberen.

Genoeg getikt voor nu. Ik wens jullie een fijn weekend!

Adios!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.