Je Docent Op Bezoek

img451 Dit Paas-weekend is Nick bij ons en dit keer heeft hij een vriend meegenomen. Afgelopen donderdag kreeg Mike een berichtje van een vriendin met de vraag of ze dit weekend langs konden komen. Prima, gezellig! Nergens bij nagedacht nog. Op vrijdag bedacht ik het wel. De vriend van die vriendin is namelijk docent op school bij Nick! Nick krijgt geen les van ‘m, maar zijn vriend wel. Dat zou wellicht raar voor hen zijn. Ik vroeg het even, maar hoorde dat onze goede vriend als docent “cool” was. Toch kon ik er niets aan doen, ik bleef lachen, ik ging namelijk terug naar mijn 15de levensjaar….

Na de les moest ik even blijven zitten van de economie-leraar. Het was erna pauze en ik baalde daarvan. Ik had toch niets misdaan, ik had ook mijn huiswerk af gehad, waarom? Mijn vader gaf dus teken- en schilderles in Franeker. Het was een gewilde cursus en het was bekend dat er een wachtlijst was. Dat bleek het dus te zijn. De vrouw van de economie-leraar wilde naar de cursus en de docent vroeg of ik even bij mijn vader wilde informeren naar de wachtlijst en voor welke dag en tijd dan de wachtlijst niet zo lang was. Braaf deed ik wat me was gevraagd. Idem voor de vrouw van de leraar Duits. De dames zaten in het volgende seizoen al op cursus, missie geslaagd. Voor Duits had ik geen hogere cijfers nodig, maar voor economie en wiskunde (dat gaf die docent van economie ook) was het een leuk bedankje geweest. Nee, ik werd anders “bedankt”….

De dames zaten al een tijdje op cursus. Op vrijdagmiddag was ik vrij en tussen de middag vertelde mijn vader dat we zaterdagavond bezoek zouden krijgen. Ik was nieuwsgierig en vroeg wie. Jullie begrijpen het al he? Jaja, de docenten economie en Duits met hun vrouwen! Ik ging los, de 15-jarige drama-queen. ‘Zijn jullie gek geworden? Wat maken jullie me nu, dit kan niet. Dit is gewoon verraad! Ik heb dus geen leven meer op school he, vanaf maandag?! Wat zijn jullie gemeen! Ga lekker met zijn zessen uit eten! Ergens bij Utrecht en niet in de buurt! Over de landsgrens, nog beter!’ Oh, ik was het er zo niet mee eens! Op mijn 15de mocht ik 1x per maand naar de discotheek en ik was die maand al geweest, dus uitgaan ging niet. Ik zou de hele avond op mijn kamer blijven, beet ik mijn ouders toe. Dat zou niet gebeuren, ik zou gewoon eerst beneden zijn, zeiden mijn ouders. Op zaterdag besloot ik dan “grieperig” te worden. Maarja, ’s middags kwam Janet met de vraag of ik mee de stad in ging en weg was mijn “griep”. Niet erg scherp van me dus.

Het moment van de waarheid brak aan. Daar stopte ’s avonds de auto en de docenten en hun vrouwen stapten uit. Ze kwamen binnen en de vrouwen vonden het leuk om mij nu ook te zien, want ze hadden al zo veel over me gehoord. Dit sloeg ik even op en zou later wel uitvogelen of dat goed of slecht was. Mijn schok was enorm toen de docent economie zei, ‘Dyez we zijn nu niet op school, dus noem mij geen “meneer Hermans”, ik ben nu Mark.’ De leraar Duits zei erop dat zijn naam “Jurgen” was en dat hij zich aansloot bij wat Mark had gezegd. Oké, ‘Hallo Mark en Jurgen’. Dat vond ik gek! Vertwijfeld hielp ik mijn moeder met de koffie en het gebak, zelf nam ik geen gebak overigens. Daarna zat ik ook en begon mijn vader te lachen, ‘Dyez vind het wel raar dat jullie op bezoek komen, he Dyez?!’ Eerlijk zei ik dat dat het geval was, maar dat ik blij was dat het al donker was en pas halverwege de straat (wij woonden aan het einde) de eerste schoolgenoten woonden en ze dus waarschijnlijk niet gezien waren. Iedereen was even stil, ze hadden niet verwacht dat ik zo ver had gedacht. Uiteraard maakte ik gebruik van die stilte en meldde ik even dat ze op school niet kenbaar mochten maakten dat ze me ook privé kenden. Ze mochten ook niet mijn slaapkamer zien en buiten schooltijd wilde ik het niet over school hebben. Snel dronk ik mijn sinas leeg, ik kon richting mijn kamer! Die avond ben ik ook niet meer beneden geweest.

De volgende morgen zat ik met buikpijn aan het ontbijt, wat zouden mijn ouders namelijk allemaal over mij gehoord hebben. Ze reageerden echter erg normaal en er leek niets aan de hand. Ze vroegen of ik het gezellig had gevonden. Fatsoenlijk antwoordde ik met, ‘Ja het was leuk.’ Dat vonden mijn ouders ook. Ik hield het niet meer en vroeg of ze het nog over mij hadden gehad. ‘De hele avond!’, antwoordde mijn vader. Mijn vader had niet altijd leuke humor, dit was weer eens het bewijs, want dit bleek een grap. Inderdaad een hele slechte grap. Mijn vader zei, ‘Het enige wat is gezegd door Mark is dat ze buiten school in privé-tijd geen leerlingen bespreken, daar zijn ouderavonden voor. Wel is er gezegd dat je een leuk, vrolijk meisje bent met humor en er altijd wel iets met jou te beleven is. Lucie de vrouw van Jurgen zei zelfs dat jij altijd in de leukste verhalen van school zit en ze daarom zo nieuwsgierig naar je was.’ Opgelucht zei ik, ‘Maar bij Jurgen in de les ben ik ook leuker, want Duits is mijn favoriete vak!’ Mijn moeder ging verder, ‘Je was trouwens duidelijk in je regels naar ze. En toen ze weggingen zeiden ze wel dat jij op school niet aan je klasgenoten hoeft te vertellen dat je hen ook privé kent. Dus op school zijn ze gewoon weer “Meneer Hermans en Meneer de Vries” voor je.’ Tss, dat wist ik zelf ook wel!

Door mijn schooltijd kwamen ze echter regelmatig langs, sterker nog, ik ben ook wel eens bij hen thuis geweest. Ja hallo, ik wilde hun huizen ook zien! Het gebeurde later ook wel eens dat ze op bezoek bij ons waren en ik Mark even naar mijn kamer riep omdat ik moeite met de stof had. Dat was dus economie of wiskunde. Jawel, ik vergat mijn eigen regel dat er in privé-tijd niet over school gesproken werd. Hij nam dan ook rustig de tijd en legde me het nogmaals uit.

Mijn klasgenoten en/of andere schoolgenoten hebben niet geweten dat ik beide heren dus persoonlijk kende. O ze gaven me heus op mijn donder als ik mijn huiswerk niet had gemaakt, ze trokken me niet voor. Voor hen stond ik gelijk aan andere leerlingen en voor mij stonden ze gelijk aan andere docenten. Mijn ouders hoorden ook nooit de vervelende verhalen van mij op school van hen. Ze hebben zelfs nooit gezegd, ‘Vertel jij het thuis bij of moet het van mij komen.’ Nooit! Nu was ik dus ook niet zo heel erg op school.

Het gebeurde na de tijd wel dat ik een van hen of beide weer eens in de Galerie van mijn vader tegenkwam toen ik al van school af was. Dan hadden we het wel over school en kwamen de verhalen. De ogen van mijn ouders werden wel eens groot en dan zeiden ze verbaasd, ‘Dat hebben wij nooit geweten!’ Wij lachten dan smakelijk en zeiden dat ze wel meer niet wisten en dat goed was.
Had het me destijds gezegd en ik had je compleet voor gek verklaard, maar beide docenten zijn met hun vrouwen op mijn eerste huwelijk geweest. Het kan dus gek lopen.

Gisteravond is alles gewoon goed gegaan. Nick en zijn vriend zaten lekker film te kijken of te gamen op Nick zijn kamer. We hebben ze amper gezien. Wij hadden een gezellige avond met onze vrienden. Maar o wat begreep ik de jongens goed toen zij vrijdag hoorden dat we een docent van hen op bezoek zouden krijgen op zaterdagavond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.