De Week Tegen Pesten (1)

Mio 9 jaar Van 19 tot 23 september is het de De Week Tegen Pesten. Eigenlijk zit dat onderwerp nog te veel in de taboesfeer. Logisch ook, want je geeft toch niet graag toe dat het jou overkomt? Laat staan als je kind bent. Dan is de wereld nog 1 groot vraagteken en heb je nog veel te ontdekken. Vertel je het je ouders of doe je dat niet? Als je leeftijdsgenoten je al een aansteller noemen, dan wil je dat thuis toch niet te horen krijgen? Je kunt ook bang zijn voor de reactie van je ouders. Niet op het feit dat ze boos worden, maar stel dat ze drastische stappen ondernemen?

Misschien vind je mij apart denken, maar ik spreek uit eigen ervaring. Ik ben op de lagere school enorm gepest. Niet alleen op de lagere school, op mijn 9de mocht ik naar ballet. Ik vond ballet zo mooi. In het Culturele Centrum in Franeker (waar ik opgroeide) werd ook balletles gegeven en ik mocht daarheen. Wat vond ik het leuk! Ik deed ook erg mijn best, want mijn vader had verteld dat hij in zijn jeugd ook aan ballet had gedaan. Klassieke muziek en ballet was echt iets wat ik mee kreeg van mijn vaders kant. Het viel de balletjuf op dat ik zo enthousiast was en ik werd vaak uitgekozen als er een voorbeeld moest zijn.
Dat was de andere meisjes ook niet ontgaan in de groep. Op een middag na de les vormden de andere 7 meisjes een groepje om me heen in de kleedkamer en begonnen me te slaan, aan me te trekken, te schoppen en aan mijn lange haren te trekken. Niemand hoorde me schreeuwen. Op een gegeven moment werd ik los gelaten en vluchtte de kleedkamer uit. Niet op weg naar de balletjuf, nee! Mijn vader gaf namelijk in hetzelfde centrum teken- en schilderles. Daar stond ik huilend in de deuropening. Mijn vader pakte me vast en troostte me. Nadat ik kort mijn verhaal had gedaan liep hij met me mee. Eerst liep hij naar de balletjuf en zei dat ze meteen moest meekomen. Daarop gingen we naar de kleedkamer waar die 7 bijna aangekleed waren. Hij sloot de deur achter ons en sprak de meisjes stevig toe. Ze schrokken enorm. De tweeling uit groepje helemaal, want ze wisten wie mijn vader was, gezien hun vader bij hem op les zat.

De week erna deed de balletjuf nog een schepje bovenop de preek die mijn vader al had gegeven. Ja, ik was 9 jaar en voor mij was het kwaad al geschied. Mijn enthousiasme was tot beneden 0 gezakt. Eigenlijk had ik ook niet meer nar ballet gewild, maar ik moest van mijn ouders. De juf bood mijn ouders aan dat ik op zaterdagmorgen in haar klas mocht komen in Leeuwarden. Dat wilde ik eigenlijk ook niet. Dan waren er nieuwe meisjes, en ik had in mijn hoofdje geprent dat balletmeisjes gemeen waren. Mijn ouders hebben me dus maar van ballet gehaald.

Later, ik was inmiddels en jaar of 28, ging ik geregeld uit in een café in Franeker. De discotheek was er inmiddels gesloten en dus was het in dat café druk. Daar was echter geen dansvloer en dat miste ik. Ik was zo brutaal om een paar tafels met stoelen naar de kant te schuiven en begon te dansen. Het duurde even, maar er kwamen wel mensen bij staan. Had iemand me een opvalster genoemd die aandacht vroeg, dat vond ik alleen maar prima. Een van de eigenaren vond mijn idee wel goed en zorgde er daarna op vrijdag- en zaterdagavond voor dat de tafels en stoelen al opgeruimd waren.

Het gebeurde dat ik 1 van de tweeling van de balletles tegenkwam. Het was op het toilet. Ik had haar niet herkend, maar zij mij wel. Ze sprak me aan en in mijn gedachte was ik druk aan het bedenken wie ze was. Tot ze over de balletles begon en dat ze zo’n spijt had van dat ze me gepest had. Ik haalde mijn schouders op en zei, “Schat, we zijn bijna 20 jaar verder en de tijd terugdraaien kun je niet. Ga gewoon door met je leven!” Ach ze vond mijn reactie zo tof! Ze begon over dat ik laatst met die tafels en stoelen was gaan slepen en ze het zo’n geweldig idee had gevonden. Ik lachtte en bedankte haar. Daarop heb ik gevraagd of ze zin had om ook te gaan dansen. Dat vond ze zo leuk en dat wilde ze wel. Wat ze echter niet wist, ik had professioneel gedanst en deed toen een enkele keer nog wel eens in de dance-scene. Dit was mijn kans dus. Ik vroeg een nummer aan en liep naar haar toe. In het begin van het nummer danste ik normaal mee, tot het refrein begon en ik de pasjes erin gooide die ik had geleerd bij het nummer en normaal in groepsverband had gedaan. Ja toen viel ik zeker op, en ik genoot. Niet van de aandacht die ik kreeg, maar juist omdat zij gigantisch voor joker stond! Ze bleef wel staan, dat vond ik knap. Na de tijd bood ze me een drankje aan en wilde weten waar ik dat geleerd had. Nee, ik vond het niet de moeite om de waarheid aan haar te melden, dus ik heb gezegd dat ik gewoon talent had en regelmatig nog oefende. Ze vond het zo goed en vertelde dat ze zelf na een seizoen van ballet was gegaan en haar zus ook. Wat ik wist, de balletjuf was na dat seizoen opgehouden met lesgeven in Franeker en alleen in Leeuwarden door gegaan. Van die 7 meisjes waren namelijk 5 gestopt na dat ene seizoen.

Ze had me nu zien dansen en zei nog dat ze het van vroeger toch echt wel erg had gevonden. Ik keek haar aan en zei dat ik het knap van haar had gevonden dat ze was blijven staan. Wat ze toen zei was best leuk eigenlijk, “Toen je los ging dacht ik wel even ‘HELP’, maar mijn trots ging overheersen. We hadden je zo gepest en je ging zelfs van ballet. En nu stond je hier uit je dak te gaan. Zo ver is niet 1 van ons door gegaan. En het was zo goed! Niet om te slijmen, maar eigenlijk vond ik nu dat ik wel flink naast je schaduw mocht staan!” “Maar je stond wel voor joker denk ik?”, vroeg ik zonder een spoor van een lach op mijn gezicht. Ze zei, “Ik denk niet dat ik me zo naar heb gevoeld als jij op die ene woensdagmiddag in de kleedkamer bij ballet. Is het gek als ik je nu je moment zo gunde?” “Nog wat drinken om te proosten en er definitief zand over te gooien?”, vroeg ik. Dat hebben we gedaan. Waarop ze zei, “Mocht ik later een dochter hebben en die is net als mij en die pest, dan herhaal ik de donderpreek van je vader. Want wow, dat kwam aan!”

Wat ik zeggen wil, ben je ouder van een gepest kind. Zorg voor een veilige thuishaven. Zorg ook dat je kind zo zichzelf thuis voelt dat hij of zij het gewoon met je bespreekt. In mijn geval was mijn vader mijn enige toevluchtsoord die middag. Als hij daar niet had gewerkt had ik het waarschijnlijk nooit gezegd. Maar dat in een andere blog.

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.