De (F*cking) Eer Aan Mezelf Houden!

398501700315932 Mij is nooit echt geleerd om eens goed boos te zijn. Om me eens lekker te uiten in alle woede. Zoals ik bij voorkeur wel had gewild, had ik ook wel met dingen willen smijten zeg maar. Maar nee, voor dat laatste ben ik weer te praktisch ingesteld. Ik ga dan bedenken dat ik niet zo maar servies kan stuk smijten en ook dat ik het weer op moet ruimen. Maar o zeg, eerlijk, ik zou het zo graag eens doen! Lijkt me werkelijk fantastisch, en dan er ook keihard bij schreeuwen. Natuurlijk word ik wel eens boos, maar als dat op een persoon is dan neem ik fris en vrolijk afstand van zo iemand. Dat ik gekwetst word gebeurt me dus wel, maar ik wil dat anderen niet aandoen. Word ik dan toch echt eens echt woedend dan merk je het niet eens zo goed . Ik word eerder rustig, bijna ijskoud, en dan zit mijn gif meer in wat ik zeg maar.

Tja, zo ben ik dus niet. Daarintegen heb ik wel een andere gave. Als ik eerlijk ben is dat ook wel een gave waar ik blij om en trots op mag zijn. Mij is namelijk geleerd om de eer aan mezelf te houden. Dan ben ik wel boos, maar dan reageer ik zo dat de ander er weinig schade van ondervind en ik eigenlijk nooit ‘sorry’ hoef te zeggen. Nu is het grappige daaraan, ik ben een ‘sorry-figuur’. Als iemand geen moeite heeft om sorry te zeggen, dan ben ik het wel. Zong Elton John ooit dat het leek dat Sorry het moeilijkste woord leek om zeggen. Voor mij is dat niet het geval.
Nu is me ook geleerd om geen kwaad met kwaad te vergelden en dat boosheid wel verwerkt moet worden, om het niet als onkruid door je lijf te laten woekeren.

Wraak nemen is ook zoiets. Dat vind ik een achterlijke emotie. Je kunt wraak nemen, maar meestal zet je jezelf voor joker of, als je ander schade hebt aangebracht, dan komt het terug naar je en zit je alsnog zelf op de blaren. Nu ben ik echter wel goed in die achterlijke emotie, maar dat komt puur omdat ik best wel creatief ben.
Ooit bleef ik achter in de woning en was mijn ex aan het verhuizen. Zijn ouders hadden twee weken ervoor zo’n enorme zak aardappelen gebracht en zijn broer liep met die zak op het schouders naar de verhuisbus. Goed, ik had een kolerehekel aan zijn moeder en ik wist bijna zeker dat zij had gezegd, “Die zak aardappelen niet vergeten!” Tja, daar heb ik dus wraak op genomen. Hoe? Ik heb een aardappel meegenomen naar het postkantoor, die in een doosje gedaan, briefje erbij, doos dicht, hun adres erop en mijn adres als afzender (dat ik niet voor de feiten wegliep!) en zo verzonden dat alle kosten voor hun waren. Voel je ‘m al aankomen? Inderdaad, op dat briefje dat ik naast de aardappel had neergelegd, had ik geschreven, ‘Deze zijn jullie onderweg naar de bus verloren!’ Nooit iets op gehoord, dus het is aangekomen en ze hebben ook netjes voor die ene aardappel betaald!

En dan nu. Ik heb niet een goed contact met enige zus Beatrijs, die ik ook wel Queen B. noem, gezien mevrouw nogal een hoge dunk van haarzelf heeft. Destijds, toen papa ziek was, vroeg hij of ik alle videosystemen en de dvd-brander wilde hebben. Ook zou ik alle videobanden krijgen. Dan zou ik die allemaal moeten nakijken en en dan kon ik de films van thuis overzetten. Mijn eerste vraag was of mijn zus dat wel goed vond. Mijn vader zei dat het daar niet om ging. Ik was vroeger al diegene die veel opnam en en me meer interesseerde hiervoor, dus dit was logisch. Zelf hield ik ook van fotograferen en filmde ik graag. Beatrijs posseert liever dan dat ze een foto moet maken. Op selfies na dan. Ze had die interesses volgens mijn vader nooit gehad. Daarop vond ik het goed en heb ik gezegd dat ik het ook voor haar in orde zou maken dan.

Vorig jaar werd mijn moeder opgenomen in een verzorgingshuis. Ze had altijd gezegd dat de videobanden bij mijn zus waren en dat ik die niet mocht hebben. Prima, dan niet. Het contact is niet goed en ik moest mijn kop maar buigen zodat ik dan die banden zou krijgen, dan maar niet. Niet een kwestie van gemak voor me, maar van eerlijkheid en mijn trots. Bij mijn moeder stonden echter bakken met foto’s. Wonderlijk genoeg, er stond ook die bak met de videobanden! Nee die had zij nooit gehad en als ik dat wilde digitaliseren moest ik het maar doen, dus ik nam alles mee. Ze gaf me een extern geheugen mee, zodat ik alles voor hem daar kon opzetten.

Het eerste deel, de foto’s en recepten, is nu klaar. Alle foto’s van mijn familie/ouders/ons gezin en alle recepten van mijn moeder, zijn gedigitalisseerd. Zojuist heb ik ze op dat externe geheugen gezet. Het gaat morgen mee als ik naar mama ga. Er zijn ook nog dingen van mij bij haar. Dan zal ik echter toch eerst naar haar toe moeten, wil ik die krijgen. Het gaat om kleine dingen en ons contact is zo barslecht, waarom moet ik daarheen? Zodat ze me opnieuw de les kan lezen en net kan doen of de plek van papa heeft ingenomen? Dat is weer niet om mijn gemak, maar weer om de eerlijkheid en mijn trots. Want ja, ik leef niet zoals zij dat wil en hierover bloggen dat mag ik al helemaal niet doen. Van haar, over MIJN leven! Maar dit zoals het is, en dus mijn verhaal.

Kortom, morgen gaat het mee en laat ik het achter bij mijn moeder. Sommigen zeggen dat ik gek ben, waarom zou ik dit doen? Toch weiger ik kwaad met kwaad vergelden, wraak nemen doe ik niet (en hier kan ik ook even niets creatiefs van maken), en ik hou die (f*cking) eer weer aan mezelf. In deze geen sorry hiervoor. Dat is dan in deze een brug te ver voor me. In deze vind ik niet dat ik iets misdaan heb.
Met opgeheven hoofd zorg ik dat ze de foto’s krijgt en zal ik er een briefje bij doen dat de video’s nog volgen. Ja zo ben ik. Netjes toch, in deze heb ik alle recht om trots op mezelf te zijn!

Oké, ik zou wel eens heel graag echt woest willen worden en dus willen schreeuwen en smijten met servies. Ik verwacht namelijk dat het een versnelling gaat geven voor mijn verwerking over die bepaalde woede. Dat scheelt me onkruid wieden in mijn lijf. Ik ben creatief, dus ik heb gekleurde vingers en geen groene 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.