Comingout Day

Het is 11 oktober en dat betekend dat het vandaag Coming Out Day is. Op deze dag wordt aandacht besteed aan het moment dat een homo, lesbienne of biseksuele openlijk voor zijn of haar seksuele voorkeur uitkomt: het uit de kast komen oftewel de coming-out. Dan leven we in 2014 en dan bestaat dit. Eigenlijk is het toch te gek voor woorden? Ieder mens zou toch moeten kunnen leven naar zijn of haar plezier? En een omgeving heeft het toch maar gewoon te accepteren? Maar dan denk ik te simpel, want voor een heleboel mensen en in verschillende culturen is dit niet het geval. Het wordt niet geaccepteerd. Voorbeelden te over hoor. In mijn vriendenkring zitten genoeg gay’s (vind ik toch fijner klinken dan homo’s), lesbo’s of biseksuelen. Maar wat zal het mij een rotzorg zijn van wie ze houden en al helemaal wat zich bij hen in de slaapkamer afspeelt? Zelf bespreek ik mijn seksleven hooguit met mijn partner, maar niet met anderen. Of het moet grootspraak of kroegpraat zijn, maar dat is anders.

Mijn beste vriend Melle was ook gay, hem leerde ik kennen via een wederzijdse vriendin. Daisy had me verteld dat Melle zo knap was, en ze altijd tegen hem had gezegd ‘dat als hij ooit van zijn geloof zou vallen, zij de eerste vrouw in zijn leven wilde zijn.’ Persoonlijk heb ik nooit om haar uitspraak kunnen lachen, de eerste keer al niet van de 25 keer dat ik ‘m gehoord heb. Op de dag van onze kennismaking fietsten Melle en ik samen terug en ik confronteerde hem met die vraag, want ik wilde weten wat hij daar van vond. Hij zei dat we beiden wisten hoe Daisy was. Toch kon ik het niet laten en zei dat ik het belachelijk vond, respectloos ook en ze hem dus niet volledig accepteerde. Plots remde hij, en zei: ‘Die is mijn hart Dyez, want ik vind dat ook helemaal niet leuk meer om altijd te horen!’ Ja logisch ook. Ik zeg toch ook niet tegen een hetero-vriend: ‘Joh als je ooit bij je vrouw weg gaat, dan wil ik de vrouw in je leven worden!’

Ook had ik nog een andere vriend, Idsert, ook gay. Maar dat wisten niet veel mensen, want zijn familie mocht (en waarschijnlijk mag) dat niet weten, want dan willen ze hem niet meer zien, omdat het voor hun geloof een ziekte is. Mij is altijd door mijn ouders verteld dat je niet spot met ziektes. Dat heb ik dan ook nooit gedaan. Sterker nog, toen ik op typles blind moest leren typen heb ik dat geweigerd. Maar zijn familie zal het dus niet accepteren. Hij heeft een nichtje die er openlijk voor uit kwam dat ze op vrouwen valt en heeft daarmee de Harry Potter-bijnaam gekregen ‘Zij-die-niet-genoemd-mag-worden’. Kleine kanttekening hierin is dat dezelfde persoon ook een neef heeft die erg goed bekend is met justitie. Daar heeft diezelfde familie dan nog ontzag voor ook. Dan vraag ik me persoonlijk af wat zulke mensen bezielt. Hun zoon, of dat nichtje die nooit een vlieg kwaad zal doen verguisen ze, maar de criminele neef daar hebben ze ontzag voor. Zeg nu zelf, je zoon/dochter komt later thuis en je mag kiezen: hij/zij verteld dat het op personen van hetzelfde geslacht valt of hij/zij verteld dat het dealt? Welke optie ga jij kiezen dan? Velen gaan zeggen: ‘Ja maar Dyez, ik wil gewoon dat hij/zij geen moeilijkheden krijgt’. Natuurlijk, maar dat willen we allemaal. Dacht je dat het leven alleen maar over rozen zou gaan, laat het me dan zeggen, aan rozen zitten doornen! Vroeg of laat, maar iedereen prikt zich er wel eens aan. Daarin maakt een geaardheid niet uit. De andere uitspraak die ik vaak hoorde is dat men geen kleinkinderen zal krijgen. Tegenwoordig is dat niet meer relevant, want er zijn genoeg stellen van hetzelfde geslacht die wél kinderen hebben. Kinderen is namelijk wél een keus, dat is een geaardheid niet. Er zijn tegenwoordig meerdere mogelijkheden hoe 2 mannen of 2 vrouwen toch hun kinderwens in vervulling kunnen laten gaan. Via een donor of via adoptie. Maakt het iets uit waar een kind wordt grootgebracht? Een kind hoort op te groeien in een liefdevolle en beschermende omgeving en dan moet de geaardheid niet mee spelen, dat is onzin.

Maar nu is het dus Coming Out Day. Jammer genoeg is het dus nog nodig. Aan de andere kant voor alle mensen die op hetzelfde geslacht vallen, er bestaat ook secretaressedag. Op de eerst volgende ga ik naar mijn moeder toe en ga ik zeggen: ‘Mam, ga even zitten, want ik moet je wat vertellen. Eigenlijk wil ik secretaresse worden.’ Als ik er nu aan denk word ik al nerveus….

IMG_1691

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.