Ziek

bloedlink In juli was ik behoorlijk verkouden. Het was begonnen met kriebelhoest dus ik had al codeïne bij de huisarts gevraagd en dat ook gekregen. Na een week hoestte ik nog erg en was ik moe van de gebroken nachten, dus ik ging even langs de huisarts. Niets loos, ze luisterde even en zei verkoudheid lang kon duren, maar ik kreeg een hoestsiroop mee. Dat leek beter te helpen. Toch begon het begin september weer. Nog niets aan de hand, want ze zeggen ‘Een goede Fries is altijd verkouden’, en ach, ik ben dan maar een halfbloed, maar om nu weer naar de huisarts te gaan….

Tot vorige week donderdag. Ik was hondsmoe, koortsig en het hoesten werd erger in plaats van minder. Ik had 2 weken ervoor alweer nieuwe codeïne gehaald, maar die hoestsiroop was op. Ik belde toch maar naar de huisarts, maar kon pas in de middag terecht, dus mijn werk maar afgebeld, want dat moest voor half negen.
De huisarts luisterde weer en weer zei ze dat het goed was, de hoestsiroop had de vorige keer geholpen, dus die kreeg ik nu weer en klaar. Ik bleef in bed, rust zou me goed doen. Dat laatste had de huisarts ook gezegd. Twee dagen in bed vond ik wel oké, want maandag zou ik ook weer werken.

Maandag was ik wat bezig geweest al voelde ik me nog niet top, en het hoesten was ook niet verminderd, ik had ook constant een kriebel in mijn keel. Ik had wat gegeten en even later kon ik de kriebelhoest niet onderdrukken en begon er een flinke hoestbui. Voor ik het wist zat ik boven het toilet en kwam mijn eten er weer uit. Ik belde de huisarts weer en vertelde dat ik graag weer een afspraak wilde maken i.v.m. mijn gehoest. De naam van de eerdere huisarts werd ik genoemd en resoluut zei ik, “Ik wil graag iemand anders, want vorige had ik haar en daar kom ik nu op terug.” De assistente wilde weten hoe ik dat bedoelde en ik legde het uit, ook van het braken. Hoorbaar schrok ze, “Ik zit even te kijken. Dan wordt het tegen het einde van het spreekuur, want hier mag wel even een dokter naar kijken. Er gaat kinkhoest rond en u benoemde het braken.” Ik vertelde dan niet te kunnen. De assistente zei, “Morgenmiddag bij de longarts kan ook, om twee uur.” Ik vond het prima.

De volgende dag werd een ander verhaal. De arts luisterde en zei direct, “Vorige week klonk het goed?” Ik knikte. “Dat is raar, want ik hoor duidelijk dat het niet goed is.” Ik werd getemperatuurd en zat boven de koortslijn. Ze keek in mijn dossier naar het vorige bezoek, “Je had donderdag ook koorts staat hier. Je kreeg alleen die hoestsiroop mee.” Ik vroeg of het kinkhoest was. Resoluut zei ze, “Nee, het is een longontsteking, en ik hoor het aan beide kanten. Wat het nog vreemder maakt dat je vorige week zo naar huis bent gestuurd. Je krijgt een anti-biotica mee voor een week 3x daags en een pufje voor als je het benauwd hebt. Die mag je 4x per dag gebruiken en zeker voor de nacht doen. Verder rust houden en uitzieken, een longontsteking is niet zomaar iets!” Ja stoppen met roken is ook een must, i know, maar dan wel met Champix! Dat komt volgende week aan bod. Ik zal er ook eerst zeker 10 kilo voor afgevallen moeten zijn, dat is ook zoiets. Roken is nu toch aanzienlijk minder.
Eenmaal thuis nam ik een capsule, nog even een aspro en een pufje. Ik had me niet voor half negen ziek gemeld en dus ging ik naar mijn werk. Nu had mijn collega maandag wel gezien dat het niet lekker me ging en die vroeg toen ze me zag wat ik er deed. Ik ging dus weer naar huis en was blij toen ik eenmaal in bed lag.

Nu, twee dagen, later lig/zit ik nog in bed. Wat een ellende is dit. Ik heb er een hekel aan om afhankelijk te zijn. Daarbij heb ik nooit geleerd om ziek te zijn en me er dus aan over te geven. Kortom, ik ben de vrolijkste niet. Sterker nog, ik ben boos, verdrietig en zit tegen het bloedlinke aan, zo chagerijnig!
Nog steeds hoest ik, ben ik hondsmoe en doe ik iets dan ben ik na de tijd buiten adem. Het gaat heel langzaamaan een beetje beter, dat wel, maar het schiet me niet snel genoeg op. Vanmorgen besloot ik, wars tegen al het advies in en om Mike niet te veel tot last te zijn (gezien ik al chagerijnig ben), om bij de buurtsuper vers fruit te halen. Daar aangekomen stond ik te tollen, terwijl die buurtsuper echt dichtbij is. Dat zag de kassa-mevrouw ook en die pakte even een stoel, zodat ik even kon zitten. Ik schaamde me kapot. Bij thuiskomst moest ik eerst gaan liggen, wat een drama!
Ik heb me niet zo ziek gevoeld als toen ik op mijn 23ste Pfeiffer had. Ik woonde toen op mezelf, maar mocht van de arts (het was na een week vage klachten in het ziekenhuis aan het licht gekomen wat ik had) niet alleen thuis zijn, dus ging ik naar mijn ouders. Eenmaal voor controle haalde de arts mijn vader uit de wachtkamer en zei, “U moet écht haar rust in acht nemen, ze mag voorlopig even alleen maar lezen en tv kijken, maar zich zeker niet lichamelijk inspannen.” Grappig, want het waren juist mijn ouders die me steeds huishoudelijke klusjes gaven als zij aan het werk waren. Zo is dat bij ons thuis altijd geweest. Is het dus gek dat ik me niet afhankelijk wil voelen, ik het moeilijk vind om uit te zieken en dus niet te genieten ben?

Vanmorgen heb ik echter mijn les wel gehad. Nu lig/zit ik hier op bed en heb mijn laptop op op schoot, want achter mijn bureau zitten is me stom genoeg te veel. Ik ben echter het tv kijken zat. Mijn afleveringen van Downton Abbey seizoen 5 wil ik nog even bewaren, want seizoen 6 komt pas in het derde kwartaal van 2017! Wel heb ik genoten van de documentaire van Secrets of Great British Castles. Verder weet ik even geen leuke dingen meer te vinden op Netflix. Vorige week en afgelopen week heb ik al zo veel gezien en ik ben nooit een tv-kijkster geweest.
Alhoewel, ik heb natuurlijk nog wel de film Desperado op dvd. Vandaag in ieder geval maar niet meer. Ik ga mijn pc uitdoen en ik ga lezen. Dat blijft nu even over. Dat is dus anders dan nu de drama-queen uit te hangen, die zwelgt in haar zelfmedelijden, het liefst de hele wereld bij elkaar wil schreeuwen en die zich flink zou willen uitleven op een boksbal as we speak. Dat gaat me nu allemaal niet lukken, pleuris zooi!

Tja…. Hoe Leg Je Dat Uit?!

334680356698067 Zoals iedere dag bel ik met mijn moeder. Zo ook vandaag. Er neemt altijd eerst iemand van de begeleiding aan en dan vraag ik om mama. Vandaag wilde de begeleidster eerst iets van mij weten. Ze wilde namelijk weten waarom mijn moeder namelijk altijd zo hard zit te lachen als ik met haar bel. Eh ja! Ik weet het wel, maar het is een heel verhaal. Het is wellicht ook wel ‘raar’, dus moest ik dat uitleggen? Nouja, wat is ‘raar’? Tussen mijn moeder is het niet gek. Dat is ook wat ik heb gezegd, het is iets tussen mijn moeder en mij, een heel verhaal om telefonisch uit te leggen en ik zou dat nog wel eens vertellen. Ik ga het hier wel uitleggen.

In de tijd dat mijn moeder nog bij haar moeder woonde, hadden ze een kat. De moeder van mijn moeder (mijn beppe dus) had een stemmetje voor de kat. Dat nam mijn moeder over en ik heb dat weer overgenomen van mijn moeder. Kortom, mijn Tos heeft dus ook een stemmetje die ik voor hem doe.
Sinds hij kitten is ‘zit hij al vol verhalen’ naar zijn oma (mijn moeder dan weer). Hij is cypers en ooit zat hij onder een struik. Zo kwam het idee dat hij gecamoufleerd is. Uit dat idee is ontstaan dat hij onwijs fan is van (toen nog) Prinses Máxima. Zij is namelijk qua uiterlijk het uiterste van mijn persoontje, dus door de ogen van Tos is zij de allermooiste. Dat bracht het verhaal weer dat hij haar persoonlijke beveiliger werd.

Tos wordt ouder, dus hij ging met pensioen. Hij doet het rustig aan, en heeft vaak commentaar op zijn moeder. Eigenlijk weet hij ALLES beter dan zijn moeder. Hij is wel in voor een feestje en in 2014 was hij, tijdens het WK in Rio, een fanatieke supporter van Die Mannschaft. Pas toen begon ik filmpjes met Tos op mijn facebook te delen. Zie hieronder zo’n filmpje. Hier is een foto van Tos bewerkt en het is mijn stemmetje voor ‘m. Niet 1 die aan het WK relateerd trouwens:

https://www.youtube.com/watch?v=68TxHZYXBxY
Alle filmpjes met Tos rond het WK Voetbal 2014 staan trouwens op mijn You Tube-kanaal.

Tja het is een gekke hobby, dus ik heb dat maar niet uitgelegd aan de telefoon. Toch doe ik Tos dagelijks aan de telefoon, onder het mom van ‘Ons Stukje Cabaret’. Ik heb mijn moeder dan aan de lijn en opeens komt Tos er tussendoor. Ja, het is flink switchen in de stem, maar daar ben ik inmiddels flink in getraind!

Dan dat Máxima-verhaal nog. Dit keer heb ik niets met de stem van Tos gedaan. Nee, het kon nog ‘raarder’. Noordeinde is tenslotte om de hoek. Dus ik ben in de benen gekomen en heb Tos meegenomen! Deze foto druk ik nog af voor mijn moeder, als bewijs 😉

Pffff…., ja hoe leg ik dat nu weer aan de begeleiding van mijn moeder uit? Ik neem de foto gewoon mee en dan vertel ik het ontstaan van ‘Ons Stukje Cabaret’ er wel bij! Dan weten ze waarom mijn moeder zo zit te lachen als ik bel 🙂
KBT03

Vooroordelen, Zelf Ondervonden!

14062015 885 Zelf is mijn motto ‘Don’t judge a book by the cover!’ Wat ik ook wel eens zeg, als mensen me vragen over een mening op of over iemand, “Hey, als ik wilde (ver-)oordelen over iemand, was ik wel rechter geworden!” Kortom, je kunt me iets vertellen over een bepaalde persoon, ik trek zoiets na bij die persoon. Nobel wellicht, maar er zijn wel eens ruzies door mijn actie ontstaan. Daar kan ik om lachen hoor, want men was er niet blij mee terwijl zij een ander afgevuurd hadden. Mijzelf zijn die dingen ook overkomen. Een Bulgaarse achternaam en het was wel eens ‘BINGO’!

Bij mijn koksopleiding, in Leeuwarden, hadden we Nederlands en de docent gaf mij een groots compliment voor een proefwerk Nederlands. Ik had een 9,2! Daar had hij zoveel respect voor, daar wilde hij voor buigen! Dat deed die beste man ook nog. Terwijl mijn klasgenoten mij verbaasd aankeken zat ik met mijn bek wijd open naar de docent te staren. Ik begreep het niet! Hij legde later uit, ik had het hoogste cijfer van de klas, en dat voor een buitenlander! Fijntjes vertelde ik dat in mijn paspoort staat dat ik in Harlingen ben geboren, en dat het zo’n 30 kilometer van Leeuwarden lag.

Wat ook erg leuk was…. Ik moest eens bij het kiosk-gedeelte van de V&D in Leeuwarden zijn. Er stond een lange rij en er was maar 1 kassa open. Ik, die wilde opschieten, baalde even flink. Er viel echter niets aan te doen. Opeens hoorde ik een ringtone van Rammsteins Links 2-3-4. Dat hoorde ik niet alleen, dat hoorde toch wel die hele rij, zo hard stond die telefoon! Iedereen keek naar de ‘heavy’ jongen voor me in de rij. Hij keek verbaasd om zich heen. Het was ik die de telefoon beantwoordde. Men keek mij verbaasd aan. Maarja, ik in mijn nette zwarte broek, mijn wollen jas en hoge wollen shawl had niet aan hun plaatje voldaan. Laat ik nu net een mega Rammstein-fan zijn! Ze zagen dat er gewoon niet vanaf.

Rammstein werd weer een dingetje van me. Ik was onderweg naar mijn werk. Zoals een vereiste was, om door een ringetje te halen. Ik was receptioniste. Mijn haren waren netjes opgestoken, mijn make-up was neutraal en ik droeg onder mijn half lange wollen jas een kort iets, wat mijn knielaarzen helemaal, en mijn knieën beetje liet zien. Ik was aan het scrollen door de nummers van 1 artiest, want ik zocht een bepaalde song van hen.
Opeens tikte de jongen naast me mij aan. Ik deed mijn oortjes uit en vroeg of hij een vraag had. Dat had hij, hij had toevallig op mijn mobiel mee gekeken en hij zag alleen maar Rammstein staan, klopte dat nu? Ik knikte en zei dat ik een grote fan van Rammstein was. Verbaasd keek hij me aan, “Nou dat is een verrassing!”, zei hij en ik wilde weten waarom hij dat vond. Hij vertelde dat hij er ook helemaal voor ging, maar ik zag er volgens hem te ‘SCHATTIG’ voor uit! Whahahaha, die beoordeeelde me dus gewoon op mijn uiterlijk! Goed, ik had er lol om. Tot ik me realiseerde dat ik ‘SCHATTIG’ was genoemd. Nee, dat vind ik totaal geen leuk woord, wat voor beeld je ook van me hebt! 😀

Geen Kinderwens

img404 Het was 1988, ik was 16 jaar. We zaten te eten en ik, lastige puber, was het weer eens oneens met mijn ouders. Ik moest ergens mee naartoe waar ik totaal geen zin in had, maar mijn ouders verplichtten me het. Daarop zei ik: ‘Dat doe je toch niet bij je kinderen, we mogen toch wel vrijer zijn!’ Het antwoord van mijn vader was dat hij wilde zien wat ik deed als ik later zelf moeder/ouder zou zijn. Daarop was mijn antwoord: ‘Nou geloof me, maar ik wil later écht geen kinderen!’ Mijn moeder schoot in de lach en zei dat het nog maar zien moest. Mijn vader zei dat als ik op hem zou lijken ik dit nog wel eens kon menen. Nou ik meende het, dat wist ik toen al. Jawel, op mijn 16de…

Het grappige is, ik was als jong meisje wel het type van de poppen en speelde er ook graag mee. Ik had 2 planken op mijn kamer van 1.50 m. breed vol met poppen, en al die poppen hadden ook een naam. Wees er maar 1 aan en ik zei de naam. Herhaalde je dat na 3 maanden later (of nog later), dan hadden ze nog steeds dezelfde naam ook.
Mijn moeder vermoedde dat ik ook dol was op kinderen, maar dat was niet echt het geval. Ja, ik vond mijn neefjes en nichtjes erg leuk, maar voor mij was het een domper dat ik ze niet in de hoek kon smijten als ik iets anders wilde gaan doen.

Maar goed, ik was 16 jaar en wist het zeker. Mijn moeder bedacht echter een actie die me van gedachten zou moeten veranderen. Onze buren hadden een baby gekregen. Ik had vakantie en hoorde mijn moeder tegen de buurvrouw zeggen, ‘Joh, mag Dyez je niet een morgen helpen met de baby in bad doen en de fles geven, dat vindt ze enig!’ De buurvrouw vond het zo leuk en het mocht. Daar stond ik te balen en mijn vader stond te lachen terwijl ik op zijn hulp had gerekend. Ik ging er met lood in mijn schoenen naartoe. Van de buurvrouw mocht ik ook wat water over de baby doen, maar dat wilde ik niet. Later mocht ik de fles geven dat deed ik dan maar. Ik kon gewoon gezellig met buuf doorkleppen tenslotte toen ik de fles gaf.

In januari 1990 was ik 18 geworden, en dan volwassen zeiden ze. Voor iets anders moest ik bij de huisarts zijn en ik maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen voor een sterilisatie. Hij keek me lachend aan en zei dat ik te jong was, ook moest ik het met mijn ouders overleggen. Dat deed ik half, namelijk alleen met mijn vader. Het werd een goed gesprek, maar mijn vader zei dat ik nu inderdaad te jong zou zijn voor zo’n beslissing. Ook zei hij me om dit voorlopig voor mezelf te houden, want dat ik geen kinderwens had was toch net iets anders. Hij beschermde me voor mijn omgeving.

Op mijn 20ste verliet ik mijn ouderlijk huis en kreeg ik een serieuze relatie. Ik ging ook samenwonen. Pascal was vijf jaar ouder dan ik en wilde ook geen kinderen. 2 jaar later had hij die wens opeens wel. Hij wilde dat ik stopte met de pil. We hebben ruzies gehad! Om water bij de wijn te doen stopte ik dan voor hem met de pil, maar eerlijk, dat deed ik niet. Ik slikte de pil gewoon door. De pil had ik in de zoom van een minirok verstopt in mijn kledingkast en zo ging ik door met slikken. Na 3 maanden hield ik mijn leugen niet langer vol en heb ik de relatie verbroken om de reden van de kinderwens. Hij wilde zo graag en ik niet en qua kinderwens is er doodgewoon geen tussenweg (was/is mijn mening), dus ik moest wel. Ik bleef een sterilisatie aanvragen bij de huisartsen die voorbij kwamen, maar geen huisarts ging op mijn wens in.

Het was 2005, ik was 32 jaar en getrouwd. Ik was eens bij de huisarts, weer een andere huisarts, en begon er weer over. Deze huisarts zei dat het mogelijk was, maar hij moest kijken of het psychisch verantwoord was, kon dit? Hiervoor moest ik 4 gesprekken van een uur hebben met de huisarts en ik stemde meteen in. We maakten een afspraak voor het eerste gesprek.

Kort gezegd, ik had aan 1 gesprek van een uur genoeg met de huisarts. Het was op dat moment zo dat ik in een crisisopvang werkte en het meemaakte dat ouders uit de ouderlijke macht werden gezet door de kinderbescherming. Mijn bek (sorry dat ik het zo tik, maar dit is de nu eenmaal de beste uitdrukking in deze) viel open toen de kids dan weg waren en de “moeder” in kwestie na het vertrek van de kids opmerkte: “Nou ja, dan maken we wel een nieuwe!” Wow! Daarop sloeg ik bijna door het lint, het was een collega die het zag en me weg heeft geleid, want ik was staat om…. Dat bespaar ik jullie dan.

Ik vertelde dit dus aan mijn huisarts en kon in feite hard maken dat iedereen maar kinderen kon krijgen, maar je voor een bepaalde baan, het zwemmen en tegenwoordig ook voor het veteren van je schoenen een diploma moest hebben. Ja ik ging los! Ook over het feit dat ik gewoon jarenlang, zonder wat voor test ook, hormonen in mijn lijf mocht mikken. Puur gif eigenlijk, come on! Na een uur zei de huisarts dat hij genoeg wist, het was goed. Hij schreef meteen een verwijsbrief voor de gynaecoloog en ik kon een afspraak maken. Al vlot kwam de afspraak. De gynaecoloog zag mijn wens en dat ik geen kinderen had en zei: “De huisarts is het eens, dat is genoeg voor me. Jij bent baas over jou lijf, dus ik vind het prima. Goede argumenten heb je trouwens, je bent een sterke persoonlijkheid.’ Daarna volgde het inwendig onderzoek en het was klaar. Ik moest echter nog twee maanden wachten voor de operatie, maar dat vond ik prima.

Een dag na de afspraak met de gynaecoloog was ik bij mijn ouders en vertelde hen dat ik eindelijk gesteriliseerd zou worden. Mijn ouders zeiden beide, afzonderlijk van elkaar, ‘Jammer dat we geen grootouders worden via jou, maar meid, het is jou leven, daar ga ik niet over. Ik ben trots dat je ervoor bent gegaan, want je bent en blijft mijn dochter!’ Dat waren dus mijn ouders, mijn mama en papa, uit wie ik dan zelf even kwam!
Maar dan mijn omgeving…. Manmanman, ik leerde mijn vrienden pas echt kennen! Ik begreep ook waarom mijn vader me destijds beschermde. Ik kreeg me dingen naar mijn hoofd! Zo was ik egoïstisch. Huh?! Ik kaatste fris en vrolijk terug dat ik zag naar deze wereld die steeds grimmiger werd, hoe bedoelde men dan egoïstisch? Of dat ik later op de zak van hun kids zou teren. Mijn antwoord was weer dat een alleenstaande moeder, want die had dat gezegd, dat nu toch ook op mij deed qua belastingdienst? Of, van dezelfde persoon, het argument dat ik later niemand zou hebben die voor mij zou zorgen. Mijn antwoord was dat zij het dus tegen zou houden als haar kids dus later verder weg van haar wilden wonen. Ze moesten dan van haar in de buurt blijven wonen in verband met de zorg voor haar op haar oude dag?
Volgens velen had ik ook een hekel aan kinderen zelfs. HO EVEN! Ik had en heb geen hekel aan de kinderen, maar eerder aan de normen en waarden die DE OUDERS aan de kinderen meegeven. Ja, laten we even de kerk in de midden houden!

In totaal heb ik 3 stiefkinderen gehad. Van de eerste kan ik niets zeggen, dat was namelijk mijn beste vriend ooit, Melle! Ja, zijn vader, en dus mijn geliefde, was 21 jaar ouder dan ik. Daar heb ik geen werk van gehad zeg maar.
De tweede was van Ernst, mijn agressieve ex. Wesley maakte ik mee van zijn 2de tot zijn 7de jaar. Ik zal eerlijk zeggen, ik heb melding over zijn vader gedaan bij de politie omdat het voor mijn eigen veiligheid wel moest door het huiselijk geweld. Daar kwamen dingen aan de orde, dus ook over de opvoeding van de vader naar zijn zoon die best gek waren, en ik dus wel melden moest. Ja, ik heb geprobeerd om de zorg van de vader naar een minimum te krijgen, en juist naar de moeder over te brengen.
Voor jeugdzorg (Wat ik in de melding had gezegd was voor de politie reden genoeg om dit door te geven aan Jeugdzorg.) was ik echter “maar de stiefmoeder”. Niets mee te maken, die telt gewoon niet mee. Ik had toch zelf geen kinderen en wilde deze ook niet? Als oud vuil werd ik door jeugdzorg weg gezet, het zou wraak zijn van mij. Was ik eerst verbaasd en boos. Kort erop wist ik wel, ik moest dit los laten. Het kind liep al bij jeugdzorg en het was hun zorg. Ik kon het beste met het kind voor hebben, vanuit de eerste hand notabene, maar stiefouders hadden/hebben gewoon niets te zeggen. Prima, dan dat, door jeugdzorg opgelegd. Zo fijn jeugdzorg, hier was huiselijk aan de orde! Nee, daar had jeugdzorg nets mee te maken, want ik was de stiefouder. En ja, welke stiefouder zou dan toch het beste voor hebben met het kind? Ik dus! Maar dat vond jeugdzorg dan niet. Ik had aangifte moeten doen over mijn ex. Nee, dat deed ik niet. Ik wilde en moest eerst aan mezelf werken, en wilde niet nog langer op welke manier dan ook contact met die vent hebben.

De zoon van Mike is een topper, niets is minder waar. Ik hou me wel bij mijn eerdere opstelling. Zijn ouders hebben de eerste zorg, ik niet. Als hij een cola wil en zijn vader is niet in de buurt kan ik echt de beslissing wel nemen of het mag of niet mag. Wil hij echter in donker de deur uit, en is zijn vader niet in de buurt, dan verwijs ik hem naar zijn moeder. Zijn ouders beslissen en ik niet. Een stiefmoeder is tenslotte een bonus-moeder, extra dus.
Grappig was, mijn ex wilde naar relatie-therapie. Bij de huisarts deed hij zijn verhaal, en hij maar klagen dat ik geen goede moeder was. De huisarts vond mijn opstelling juist het goede voorbeeld, de ouders zijn namelijk de eerst verantwoordelijke over het kind.

Zeg me dus niet dat ik een hekel heb aan kinderen. Dat heb ik namelijk in de laatste plaats niet! Mijn keus was persoonlijk, maar goed doordacht!
Wat ik wil? Het beste voor mij, voor jou en nog meer voor de generaties die na mij en jou volgen! Mijn wens is een mooie wereld voor iedereen. Mag ik dan zelf geen kinderwens hebben gehad, ik gun iedereen het beste. Veroordeel mij dus niet omdat ik geen kinderwens heb gehad en daar ook geen spijt van heb. Ik wens namelijk ALLE kinderen een gouden of nog betere toekomst én wereld!

Bedankt daarvoor!

1 2