In The Name Of My Father!

momanddadMijn ouders zeiden wel eens dat ik zakelijker moest worden. Toch ben ik een type met een hart en geen kassa. Daar ben ik op zich wel trots op, maar eerlijk, handig is het niet. Ach in de meeste gevallen wel hoor, maar in het geval van een naaste is het niet het geval. Wie is dan die naaste? Dat is mijn zusje Beatrijs. Beatrijs is een beetje de papegaai van de vrouw van mijn vader, niet te verwarren met onze moeder. De vrouw van mijn vader is zeer zeker niet onze moeder! De vrouw van mijn vader zoekt zeker geen contact meer mij, dus alles wordt via mijn Beatrijs, haar papegaai, gedaan. Lees meer

De (F*cking) Eer Aan Mezelf Houden!

398501700315932 Mij is nooit echt geleerd om eens goed boos te zijn. Om me eens lekker te uiten in alle woede. Zoals ik bij voorkeur wel had gewild, had ik ook wel met dingen willen smijten zeg maar. Maar nee, voor dat laatste ben ik weer te praktisch ingesteld. Ik ga dan bedenken dat ik niet zo maar servies kan stuk smijten en ook dat ik het weer op moet ruimen. Maar o zeg, eerlijk, ik zou het zo graag eens doen! Lijkt me werkelijk fantastisch, en dan er ook keihard bij schreeuwen. Natuurlijk word ik wel eens boos, maar als dat op een persoon is dan neem ik fris en vrolijk afstand van zo iemand. Dat ik gekwetst word gebeurt me dus wel, maar ik wil dat anderen niet aandoen. Word ik dan toch echt eens echt woedend dan merk je het niet eens zo goed . Ik word eerder rustig, bijna ijskoud, en dan zit mijn gif meer in wat ik zeg maar. Lees meer

Ik Ben Mij. Pik Dat Maar!

Wandeling11071607 Als kind leerden me mijn ouders, nee sorry…. Als kind probeerden mijn ouders me te leren (dat klinkt beter!) dat ik me zou gedragen. Vaak hoorde ik van ze “Wat moeten anderen wel niet van je denken?!” De keren bijvoorbeeld dat ik weer eens met een gat op de knie van mijn broek thuis kwam, omdat ik weer eens was gestruikeld. Dan zeiden ze, “Mensen gaan denken dat jij niet fatsoenlijk lopen kunt!” Of de keer dat ik een ijsje at die was gaan lekken of uberhaupt had gemorst met eten, dan zeiden ze, “Mensen denken dat je niet fatsoenlijk kunt eten!” Of de keer dat ik dat ik in Frankfurt op Heidi-jacht was om mijn helding te kunnen ontmoeten, dan hoorde ik, “Mensen gaan denken dat ze je alles kunnen wijsmaken, want Heidi bestaat in het echt niet!”
In mijn tienerjaren en erna hoorde ik vaak dat ik erom moest denken wat ik zei of deed, want anders ging men praten over me. Mij kon beide dingen niets schelen. In het eerste geval dacht ik altijd ‘Ik weet hoe het zit, waardoor ik gevallen ben, heb gemorst of hoe fan ik ben van Heidi.’ In geval van de dorpsroddels dacht ik dat ook en zei dan tegen mijn ouders, “Laat ze lekker over me praten, ik weet hoe het zit en zij hebben tenminste een leuk onderwerp!”

Wat anderen van me vinden, hoe ze naar me kijken of hoe ze over me praten, dat doet weinig met me. Vroeger was ik daar wel anders in. Niet in dat stukje van wat men over me zei, dat kon me echt weinig schelen. Maar wat ze van me vonden of hoe ze naar me keken, daar was ik gevoelig voor! Het heeft even geduurd tot ik doorkreeg dat ik me als een kameleon opstelde, zo paste ik me bij de kleur van mijn omgeving aan. Eigenlijk best wel knap, want wat een aanpassingsvermogen had ik! Werd ik er echter gelukkig van? Nee! Uiteindelijk viel ik ook wel door de mand, want je kunt wel even iemand anders zijn, maar dat lukt je niet blijvend. Je ware aard komt een keer boven. Zo dus ook bij mij.

En zo veranderde ik dus. Wat mensen nu nog van me vinden of hoe ze tegen me aankijken is van hun, niet langer van mij. Ik ken mijn eigen verhaal en wat anderen daar van vinden? Ja ze mogen er iets van vinden, maar als ze niet het verhaal weten… Dan is het minder slim om een mening hardop uit te spreken. Zelf hou ik namelijk van respecteren en accepteren. Is er met een ander iets wat niet in mijn ideeën past, dan vraag ik diegene (dus niet iemand uit de omgeving van diegene!) zelf om uitleg. Dat voorkomt zo veel ruis op de lijn!

Afgelopen week heb ik mijn lesje ook weer gehad. Ik dacht nog om oude vrienden een tweede kans te geven, maar dat bleek een grote vergissing van me te zijn. Ik werd weer even met mijn neusje op de feiten gedrukt en weet weer om beter naar mijn gevoel te luisteren. Sommige personen verdienen namelijk niet een tweede kans. Laat dan alles maar bij het oude.

Hierin kwam alles ook wel alles naar voren. Me aanspreken op hoe ik eruit zag, me zeggen hoe ik was en praten over andere geliefden van me zonder over een ervan niets te weten! En dat na zestien jaar geen contact te hebben gehad. Zoals ik schreef, het is minder slim om dan een mening hardop uit te spreken.
O eerlijk, ik ben er even flink naar over geweest. Niet om wat ik heb gezegd, daar sta ik achter. Het ging me meer om de manier waarop en waarover. Toch was het nadat ik het getikt had een stuk minder. Eigenlijk bedacht ik ook wel dat ik mijn handen dicht mocht knijpen dat ik niet zo was. Ik ben tevreden zoals ik ben en dat is voor mij genoeg!

Overigens deed ik van de week eens een test via zo’n link op facebook. Om eerlijk te zijn, dit vond ik een goede uitkomst. Ik behandelen anderen namelijk zoals ze mij behandelen. Daarom deel ik deze met trots!trotsop

Vergissen Is Menselijk….

zoisdat
Sinds een tijdje heb ik weer contact met Gideon en Ed. Het waren vrienden van mij Remi, Melle en mij, ook Partick zat erbij, maar we weten niet waar die beland is. Destijds heb ik zelf het contact met Gideon en Ed verbroken. Nadat Remi was overleden aan kanker en Melle een paar jaar erna aan Aids. Van Melle was het helemaal zijn eigen schuld dat hij was overleden, daar konden ze geen medelijden mee hebben. Dat voelde misselijkmakend en als een klap in mijn smoel. Ik ben direct opgestaan, heb gezegd dat ik geen contact meer wilde en ben vertrokken. Misschien kort door de bocht, maar ik laat de mensen die dicht bij me staan niet beledigen en al helemaal niet als ze het zelf niet meer kunnen horen en zichzelf niet meer kunnen verdedigen!

Er kwam dus weer contact en we hadden wel eens zitten chatten, een beetje hallo en hoe is het, maar Melle en Remi werden niet besproken. Gideon en Ed zijn al 24 jaar bij elkaar en ze wonen inmiddels al jaren in het Zuiden des lands. Vanmorgen las ik het bericht dat ze vandaag naar Den Haag gingen en zondag weer naar huis zouden gaan. Of wij, jawel Mike was ook uitgenodigd, zin hadden om af te spreken. Mike meldde vanmorgen echter dat hij ziek thuis bleef, dus die zou al niet meegaan. Ik was wel nieuwsgierig, maar een sceptisch gevoel overviel me ook. Ik besloot ze het voordeel van de twijfel te geven. Iedereen verdiend toch ook een tweede kans? Ik had de kapper gebeld en besloot dat ik daarna wel even de Grote Markt op kon om iets met ze te gaan drinken. Ik kreeg vlot antwoord, en we spraken af om 16:00 uur.

Ik was echter vlot klaar bij de kapper en besloot om te kijken of ze er al waren. Ja, dat waren ze. Ze waren zo blij om me te zien en ik kreeg van beide een dikke knuffel. Dat had ik vroeger nooit met ze gedaan en dat voelde dan ook apart. We zaten en al was ik van plan iets warms te bestellen, ik bestelde een cola light. Het was een gevoel. Zij bestelden een rode wijn, en vonden het flauw dat ik niet meedeed. Ik heb een eerlijk excuus, ik zit aan de medicijnen, oja dat was ook zo, dat hadden ze gelezen op fb! Onze drankjes werden gehaald en Ed zei dat ik wel dikker was geworden, daar moest ik wel om denken. Gideon was het roerend met hem eens en vertelde welk dieet het beste kon doen. Eh ja, was ik vroeger onzeker, dat is weg. Ik vond dit niet tof en al helemaal om mee te beginnen, dus ik zei alleen, “Dat is aan mij en mij alleen om te bepalen, een ander heeft me maar te accepteren om hoe ik ben en zeker om hoe ik eruit zie!” Beide heren waren even stil. Zij waren ook veranderd trouwens. Zij waren dan mager te noemen, maar zagen er duidelijk ouder uit. Wat dat aanging was de tijd mij beter gezind geweest. Nee, dat zei ik niet. Onze drankjes kwamen. En Gideon zei, “Zo zeg, daarin ben je veranderd.” Ja wat dacht hij dan, ik heb ook geleerd in het leven.

Beleefd vroeg ik hoe het verder met ze ging, wat ze nu deden en wat ze in Den Haag kwamen doen. Ed is nog steeds docent drama. Klein detail, hij was vroeger ook mijn docent geweest, ik kende hen beide al voor ik Melle en Remi kende. Gideon kende ik al voor ik Ed kende, want wij waren een jaar lang klasgenoten. We haalden even herinneringen op aan die tijd en ik voelde me iets meer op mijn gemak. Tja, en toen kwamen Remi en Melle aan bod. Het waren goede vrienden geweest, maar hun levensstijl was niet die van Gideon en Ed. Oké, dat is toch niet erg? En daarop begonnen ze over dat Remi en Melle vaak uit elkaar waren geweest en er weer andere vriendjes tussendoor hadden, dat Remi altijd op wilde vallen door als travestie op te treden, dat ik te veel op hen inging en zij me het slechte pad op trokken i.v.m. drank en drugs, ze waren te uitbundig en te luid geweest en Melle was ronduit stom geweest om Aids op te lopen.
En oja, ze lazen mijn blogs en ik was veel te positief over Melle! Sorry, het was mijn meest dierbare vriend en ik heb geen nare herinneringen aan hem! Ik had geluisterd, gedronken en mezelf op zitten vreten van binnen.

Oh, en toen lag me iets op de tong, maar dat heb ik niet uitgesproken! Dat ging over het gedeelte over dat Remi en Melle geregeld andere vriendjes tussendoor hadden. Onlangs schreef ik dat ik in de trein had gezeten met een andere goede vriend van Melle en mij die we Antonio Banderas noemden. Antonio heeft me tijdens de treinreis namelijk verteld dat hij de lakens (en de hal, het toilet en het klaslokaal!) had gedeeld met Ed! Hij had Ed ook beschreven en hij had ook verteld dat hij daar al eens in huis was geweest voor hij daar had afgesproken met Melle en mij om te gaan stappen. Ik had nog gevraagd of Melle dat wist, maar Melle heeft dat nooit geweten zei hij. O wat had ik dat graag gezegd! Toch was het net of Melle opeens in mijn oor fluisterde, “Hou je bek, dat is niet aan jou!” En dus heb ik het niet gezegd.

Toch was dat nog niet het ergste. Nee, ze kwamen opeens aan Mike! Mike die ze nooit hadden gezien, maar beoordeelden op wat ik op mijn facebook had gezet. Volgens hen was ik net zo als bij Remi en Melle en ging ik te veel in Mike op. Ik wist dat ik wilde toeslaan, maar ik besloot positief te beginnen. Ik vertelde dat ik in 1 ding niet veranderd was, namelijk in het flink uitvergroten van dingen en het overdrijven. Ja dat had ik nu eenmaal aan Remi en Melle over gehouden. Ook vertelde ik dat ik me geen betere en meest geschiktere man voor mij kon bedenken als Mike, want Mike laat mij helemaal in mijn waarde zoals ik ben en zoals alleen Remi en Melle dat ook hadden gedaan. Wij vullen elkaar aan als yin & yang. Dat vonden ze zo geweldig voor me en dat gunden ze me zo! Ze vonden het ook jammer dat Mike niet mee was, maar wellicht konden we zaterdag met zijn vieren gaan eten?

Nu was het tijd voor mij en daar ging ik, “Nee dat gaan we niet doen. Ik zou mijn ogen uit mijn kop schamen naar Mike over jullie stelletje verbitterde ouwe zeikerds. Achteraf een beetje na ruim 16 jaar afgeven op jullie goede vrienden. Want zo stelden jullie je toen wel op. Jullie hebben hun gewoon gebruikt, want jullie gingen heel zelden mee stappen in Leeuwarden, maar wel ALTIJD als we naar Amsterdam gingen. Ik weet ook dat jullie nooit een cent aan de benzine hebben betaald en als jullie aan een rondje toe waren, dan waren we net niet in de buurt. Als we uit eten gingen dan rekenden jullie exact uit wat jullie hadden gegeten en gedronken om maar niet te veel neer te leggen en thuis etentjes doen waren zeer zeker nooit bij jullie. Stelletje zielige gierigaards! En dan nu de vooroordelen over Mike! Dat pik ik dus al helemaal niet. Ik heb spijt dat ik ja heb gezegd om nu met jullie af te spreken, ik ga afrekenen en laat het hierbij. Ik wens jullie nog een fijn verblijf in het Haagse en benader me alsjeblieft niet weer!”
En oja! Ik heb ook nog gezegd dat ze mijn blog even in de gaten moeten houden. Dat dan weer wel.

Ik ben opgestaan en ben naar binnen gelopen om af te rekenen. Uiteraard…, alleen mijn cola light!

1 2