Het Gay-ft Niet

George_Michael_01 Als tiener was ik groot fan van Wham!, niet van George Michael overigens. Nee, ik was gek op Andrew Ridgeley. O wat vond ik hem mooi! Mijn meisjeskamer werd voorzien van allemaal Wham!-posters, maar George daar had ik niet veel mee. Dus kwam ik met het handige plan om George van de posters af te knippen en te ruilen voor Andrew, gezien mijn vriendinnen wel voor George gingen. Probleem opgelost. Wham!  ging uit elkaar, George solo en van Andrew hoorde je niets meer. Het soloalbum van George Michael vond ik trouwens erg goed, hij was nog steeds geen postermateriaal voor Mio. Tot het album Listen Without Prejudice.
Lees meer

Dyez, Seks & Vrijheid

Rome 013 Volgens mij was ik 7 of 8 jaar oud toen de moeder van een vriendinnetje van me een zoontje had gebaard. Ze vertelde het trots dat ze een broertje had gekregen. Ook vertelde ze nog dat het van de ooievaar was, wat mij weer onlogisch leek, gezien je nooit ooievaars zag vliegen met een baby. Bij mij begon de vraag te rijzen ‘Hoe kwamen er toch kinderen?’ In mijn kinderlogica bedacht ik dat vrouwen automatisch gewoon kinderen kregen, het zou de natuur zijn. De ene vrouw kreeg er 1, de ander 2 en weer een ander meer of toch helemaal niets. Op die leeftijd had ik er geen man aan gelinkt. De vraag bleef me toch bezig houden, en toen mijn vader me vroeg wat er toch met was zei ik met een heldere kinderstem: ‘Hoe komen er toch kinderen?’ Mijn beide ouders zaten met rode wangen, gezien de locatie van mijn vraag in een vol Chinees restaurant was. Mijn vader begreep echter wel dat dit het moment was om me toch meer uitleg te gaan geven, en eenmaal thuis deed hij dit aan de hand van het maken van tekeningen van bloemen, bijtjes en daarna de mensen. Ik hoopte hartgrondig dat ik nooit een man zou tegenkomen die dit bij mij ging proberen, want ik wilde die viezigheid niet! Logisch, gezien mijn leeftijd.
Lees meer

Als je de mond word gesnoerd

Ik ben lekker bezig met de dingen die ik moet doen, en plotseling laat mijn mobiel me weten dat er een berichtje is. Ik verwacht een antwoord op een app en dus kijk ik snel. Dan zie ik dat het een pushbericht is en lees: ‘Terreuraanslag in Parijs’. Ik loop naar de televisie, zet hem aan en zap meteen naar het nieuws. Een aanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo. Twee gemaskerde mannen openden met kalashnikovs het vuur op de redactie. Ze riepen dat ze de profeet kwamen wreken en schoten 10 journalisten dood en 2 agenten. Er zijn nog 24 gewonden waarvan 4 zwaar gewond. Ook las ik dat het druk was op de redactie, omdat er vandaag om 10:00 uur vergaderd zou worden. Wellicht hebben ze dat geweten, toen ze om 11:30 uur naar binnen stormden.

Stomverbaasd zit ik te kijken en luister ik naar wat er gezegd word. Het tijdschrift lag vaker onder vuur bij de Moslims vanwege het plaatsen van spotprenten. Voor hoofdredacteur en uitgever Stéphane Charbonnier was de vrijheid van meningsuiting heilig en de humor moest sterker zijn dan de haat. Hij liet zich niets zeggen en was niet bang. Ik lees dat hij in een interview in de Volkskrant nog laconiek deed over de bedreigingen. Hij had gezegd: ‘Ik heb meer kans op een fietsongeluk, dan dat ik de nieuwe Mohammed Merah – de man die in 2012 in Toulouse zeven mensen doodde- tegen het lijf loop’. Hij zal dit dus nooit hebben zien aankomen en moest dit samen met die andere 9 journalisten en 2 agenten dus met de dood bekopen.

Lees meer